Metody wzmacniania podpór oraz uszkodzenia


Metody wzmacniania podpór - uprawnienia budowlane
Metody wzmacniania podpór - uprawnienia budowlane

Do uszkodzeń podpór można zaliczyć osiadania fundamentów, powierzchniową destrukcję betonu, miejscowe ubytki materiału, zarysowania, pęknięcia itp. Naprawy ciosów i ław podłożyskowych będą polegały głównie na usunięciu uszkodzonych fragmentów, uzupełnieniu zbrojenia, wykonaniu zabezpieczenia antykorozyjnego stali oraz nowych warstw betonu. Naprawy rys i pęknięć najlepiej jest wykonać metodą iniekcji, a odtworzenie uszkodzeń powierzchni - wykonując powłoki metodą torkretowania, bądź stosując opaski lub płaszcze ochronne. Fundamenty bezpośrednie mogą być wzmacniane poprzez zwiększenie podstawy lub zastrzykami uszczelniającymi i wzmacniającymi podłoże gruntowe. Wzmacnianie fundamentów palowych może polegać na zastosowaniu dodatkowych pali, mikropali, ścian szczelinowych, zastrzyków, iniekcji strumieniowej, przypór na palach itp. Przy wzmacnianiu przyczółków można wykonać odciążenie parciem gruntu stosując np. stabilizację gruntu cementem.

 

Oferta: Program TESTY UPRAWNIENIA BUDOWLANE 2018 w wersji na komputer oraz w wersji na telefon. Dodatkowo każda z wersji posiada PROGRAM EGZAMIN USTNY. Wrażenia osób, które już są po egzaminie na uprawnienia budowlane znajdziesz na podstronie Opinie. Zobacz także jakie przygotowaliśmy promocje do zakupu naszych kluczy licencyjnych.

 

Masywne ściany podpór od grubości ok. 0,6 m wymagają dylatowania w odstępach ok. 10m ÷ 5m, w zależności od grubości ściany, w celu zabezpieczenia przed zarysowaniem wywołanym odkształceniami od skurczu betonu i wzrostu temperatury podczas twardnienia. Odstępy te można zwiększyć o ok. 50% stosując domieszki opóźniające czas wiązania mieszanki, cementy o niskim cieple hydratacji (LH), szczególnie cementy hutnicze (CEM III). W masywnych blokach fundamentowych mogą być stosowane i inne zabiegi jak etapowe betonowanie, schładzanie betonu itp.

 

Do metalizacji stosuje się cynk (ewentualnie z dodatkiem aluminium) w środowisku oumiarkowanej agresywności lub aluminium (ewentualnie z dodatkiem magnezu) w środowisku o większej agresywności. Grubość powłoki przyjmuje się w granicach 150 - 300 mm. Powierzchnia przeznaczona do metalizacji musi być odtłuszczona, odpylona, oczyszczona i uszorstwiona piaskując lub śrutując. Natryskiwanie warstwy ochronnej należy rozpocząć bezpośrednio po przygotowaniu powierzchni (maksimum po 4 godz. przy wilgotności powietrza do 65% i temperaturze powyżej 15 st.C), gdy wilgotność nie przekracza 85%, a temperatura jest wyższa o 3 st.C od temperatury punktu rosy. W celu zwiększenia trwałości bezpośrednio po zakończonym natryskowaniu stosuje się doszczelnienie poprzez nasycenie żywicami syntetycznymi oraz wykonuje się powłoki malarskie farbami z pyłem cynkowym.