Obliczone momenty podporowe

Trzeba je obliczyć dla każdego przęsła belki ciągłej, a następnie rozdzielić iteracyjnie. Obliczone momenty podporowe są szukanymi momentami wzbudzonymi nad podporami pośrednimi. Łącząc odpowiednie rzędne odcinkami prostymi otrzymuje się wykres momentów wzbudzonych M_w(x), który należy traktować jako stały składnik obciążenia belki ciągłej (program uprawnienia budowlane na komputer). Przy sprawdzaniu stanów granicznych operuje się wartością obliczeniową M°_w określoną dla górnych N°_vlmax lub dolnych N°_vlmln obliczeniowych sił sprężających, zależnie od tego, co jest bardziej niebezpieczne w rozpatrywanym stanie granicznym. Tak na przykład warunek bezpieczeństwa [5-72] w stanie granicznym złamania przyjmie postać podobnie przekształcić należy pozostałe warunki.

Po lewej stronie nierówności występuje obliczeniowa nośność cięgna a po prawej moment M°_w od obliczeniowych sił sprężających. Sprzeczność ta jest pozorna. Momenty wzbudzone zależą od sił sprężających na całej długości belki, podczas gdy wytrzymałość R_v stali sprężającej może lokalnie spaść z przyczyn losowych do wartości obliczeniowych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Dla szczególnych tras cięgna wypadkowego czyli dla szczególnych funkcji mimośrodu momenty wzbudzone równe są zeru. Trasy takie nazywa się współbieżnymi. Naciąg cięgna poprowadzonego wzdłuż trasy współbieżnej nie wywołuje reakcji hiperstatycznych, a więc linia ciśnienia od sprężenia pokrywa się z osią cięgna wypadkowego (stąd „trasa współbieżna”). W belkach izostatycznych każda trasa cięgna jest „współbieżna” i dlatego nie było potrzeby podkreślania tego faktu. W belkach ciągłych współbieżne wytrasowanie cięgna wypadkowego jakkolwiek nie obligatoryjne może być pożyteczne, gdyż projektowania nie komplikują nie znane jeszcze momenty wzbudzone (uprawnienia budowlane).

Współbieżne wytrasowanie cięgna

Wykres momentów zginających od dowolnego obciążenia belki ciągłej wywołuje stan jej odkształcenia zgodny z więzami ustroju, gdyż ustalono go z uwzględnieniem warunków podparcia. Niezależnie od siły sprężającej, naciąg cięgna wytrasowanego wzdłuż takiego wykresu momentów obciąży belkę wykresem momentów proporcjonalnych. Stan odkształcenia będzie nadal zgodny z warunkami podparcia, a więc reakcje hiperstatyczne od sprężenia będą równe zeru. W ten sposób można udowodnić ogólne twierdzenie: wykres momentów zginających od dowolnego obciążenia belki ciągłej jest trasą współbieżną dla stałej siły sprężającej (program egzamin ustny).

Współbieżne wytrasowanie cięgna sprowadza się do znalezienia takiego obciążenia belki, od którego wykres momentów przejdzie przez pożądane punkty, czyli maksymalne dostępne mimośrody w niebezpiecznych przekrojach. Dla symetrycznej belki dwuprzęsłowej (opinie o programie). Przy sprawdzaniu stanów granicznych pod obciążeniami wyjątkowymi (np. od pojazdów ponadnormatywnych) przydatna jest metoda przegubów plastycznych. Rozpatruje ona ustrój w fazie zniszczenia, a tylko ten stan graniczny jest sprawdzany pod obciążeniami wyjątkowymi. Metoda wymaga założenia, że po osiągnięciu momentów łamiących M_n przekroje najbardziej wytężone zaczynają pracować jak przeguby o nieograniczonej zdolności obrotu. Założenie to nie odpowiada ściśle rzeczywistości, ale pozwala w prosty sposób zanalizować każde przęsło oddzielnie, pomijając wpływ ciągłości ustroju i wpływ momentów wzbudzonych. Dodatkowe uproszczenia uzyskuje się zakładając położenie przegubów plastycznych: nad podporami pośrednimi i w połowie rozpiętości przęseł. Wystarczy wówczas sprawdzić warunek bezpieczeństwa (segregator aktów prawnych).

Na wstępie trzeba wyjaśnić, dlaczego elementy strunobetonowe wymagają odrębnego omówienia, mimo że pozostają dla nich w mocy podstawy teoretyczne i metodologiczne podane w poprzednich rozdziałach. Powodem tym jest odmienność metod produkcyjnych (promocja 3 w 1).