Cement uzyskany z hydrargilitu

Pomimo zbliżonego uziarnienia powierzchnie właściwe, określone metodą adsorpcji azotu w wysokiej temperaturze, różniły się znacznie i wynosiły: dla Al(OH)3 - 12 m2/g, dla fazy y A1203 - 39,4 m2/g i dla fazy a A1203 - 1,3 m2/g, co świadczy o różnicach w budowie ziarn tych odmian. Różnice te można obserwować przy mikroskopowym badaniu próbek (program uprawnienia budowlane na komputer).
Zmiany składu fazowego cementów glinowo-fosforanowych zbadano w zakresie temperatury 80-M400°C.

Ogrzewanie prowadzono z prędkością 2,5°C/min (powolne warunki ogrzewania), wygrzewając próbki przez godzinę w odstępach co 20°C do temperatury 200°C i co 100°C w wyższej temperaturze. Cement glinowo-fosforanowy zawierający fazę a tlenku glinowego dobrze zachowuje się również przy zastosowaniu szybkiego ogrzewania (wzrost temperatury 5°C/min, bez wygrzewania w poszczególnych temperaturach).
Na krzywych termicznych cementu uzyskanego z hydrargilitu występują wszystkie efekty charakterystyczne dla tej fazy: endotermiczne - w temperaturze 240,320 i 535°C, egzotermiczny - w temperaturze 910°C (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Świadczą one o zachodzeniu następujących procesów:
- w temperaturze 330°C kończy się dehydratacja tlenku glinowego, którą można przedstawić schematycznie
- efekt endotermiczny w temperaturze 535°C odpowiada procesowi powstawania fazy y tlenku glinowego, która występuje aż do temperatury 910°C,
- rozmyty efekt egzotermiczny w temperaturze 910°C związany jest prawdopodobnie z krystalizacją fazy 0 tlenku glinowego (uprawnienia budowlane).
W przedziale temperatury 50-4-90°C w mieszaninie przebiega reakcja powstawania waryscytu. Procesowi temu towarzyszy usuwanie nie związanej wody (krzywa TG).
Pik endotermiczny w temperaturze 145°C i odpowiadające mu minimum na krzywej DTG w temperaturze 130°C związane są z dehydratacją waryscytu.

Krystalizacja fazy

Proces kończy się w temperaturze ok. 210°C (program egzamin ustny).
Maksimum na krzywej DTA w temperaturze 805°C występuje jedynie w próbce cementu glinowo-fosforanowego; na krzywej DTA hydrargilitu nie ma analogicznego piku, co pozwala na przypisanie go przemianie polimorficznej A1P04.

Na rentgenogramach cementu glinowo-fosforanowego nie udaje się zidentyfikować waryscytu. Został on wykryty za pomocą analizy mikroskopowej w preparatach imersyjnych, obok żelowej fazy bezpostaciowej. W cemencie podgrzanym do temperatury 300°C nie występuje odmiana berlinitowa A1P04. Do temperatury 300°C wykryto rentgenograficznie tylko hydrargilit linie berlinitu zaznaczają się dopiero w próbkach podgrzanych do temperatury wyższej od 300°C. Próbka wygrzewana w temperaturze 580°C zawiera tylko jeden składnik krystaliczny - A1P04 (berlinit) (opinie o programie).

Na tej podstawie można przypuszczać, że efekt endotermiczny w temperaturze 535°C odpowiada rozpadowi bemitu. Krystalizacja fazy y A1203 jest procesem długotrwałym, przy czym w temperaturze 580°C przypada początek tego procesu. Linie odpowiadające fazie y A1203 (1,98 i 1,39 A) pojawiają się w temperaturze przekraczającej 700°C. W temperaturze 850°C i wyższej występują fazy ortofosforanu glinowego - trydymitowa i krystobalitowa (4,36, 4,07, 3,83, 3,16 i 2,49 A). Powyżej 1400°C krystalizuje faza a tlenku glinowego (segregator aktów prawnych).

Porównanie tych wyników z wynikami opublikowanymi wcześniej w pracach [8] i [11] pozwala na wyciągnięcie wniosku, że przy kwasowości cementu glinowo-fosforanowego z hydrargilitu mniejszej od jedności powstają taicie same fazy, a ich przemiany termiczne przebiegają zupełnie tak samo.
Zbadano procesy zachodzące przy ogrzewaniu mieszaniny kwasu ortofosforowego (o = 1,72 Mg/m3) i fazy y tlenku glinowego. Kwasowość mieszaniny wynosiła x = = 0,425. Zawartość obliczeniowa wody wynosiła 18, 5% z czego 0,55% związane było z fazą y A1203 (promocja 3 w 1).