Drzwi stalowe

Drzwi mogą być wykonane jako kratowe i wtedy mają zastosowanie w ogrodzeniach, bramach, skarbcach itd., lub jako drzwi pełne, które wykonuje się z blachy stalowej o grub. 1,5 do 5 mm zależnie od zadania, jakie mają spełnić. Rama i zastrzały drzwi pełnych mogą być wykonane z kątowników lub teowników znitowanych lub spawanych z blachą, stanowiącą wypełnienie (program uprawnienia budowlane na komputer).

Drzwi takie mają zastosowanie w wejściu do kotłowni, pomieszczeń transformatorów, do magazynów materiałów palnych i w murach ogniowych na strychach. Ze względu na duży współczynnik rozszerzalności stali przy zmianie temperatury drzwi przeciwpożarowe wykonuje się jako przylegające do muru lub oprawy, a nie do wrębu (felcu), aby nie zaklinowały się. Poza najprostszymi konstrukcjami wykonuje się także ozdobne drzwi metalowe (jako wejściowe do sklepów, banków itp.), polne lub częściowo szklone (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Podział, sposób zawieszania i okucia drzwi stalowych są podobne jak drewnianych, pamiętać jednak należy, że drzwi metalowe są mniej szczelne i przemarzają. Dla zabezpieczenia przed rdzewieniem muszą być starannie zaminiowane i pomalowane farbą olejną lub też oksydowane, niklowane, brązowane.

Okna lub drzwi żelbetowe prefabrykowane stosuje się niekiedy w budynkach przemysłowych.

Stosuje się zwykle okna pojedyncze stałe. Wyrób tylko fabryczny z zastosowaniem bardzo dokładnych form stalowych (uprawnienia budowlane). Beton wysokiej marki zagęszcza się przez wibrowanie. Uzbrojenie z wysokogatunkowej stali najczęściej bywa spawane.
Rozróżnia się 3 rodzaje wykonywania otworów prefabrykowanych: składanie z oddzielnych części (szczeblin), składanie z poszczególnych kwater i wykonanie w całości, tj. o wymiarach odpowiadających wymiarom otworu okiennego w naturze. W budownictwie mieszkaniowym okna takie mają zastosowanie tylko dekoracyjne (program egzamin ustny).

Podłogi i posadzki

Potocznie przyjęto nazwę podłoga w odniesieniu do podłóg drewnianych z desek (opinie o programie). Podłogi z klepki dębowej, z płyt kamiennych oraz materiałów sypkich lub plastycznych z czasem twardniejących noszą nazwę posadzek. Materiały na podłogi dobierane są zasadniczo w zależności od przeznaczenia pomieszczeń. Podłogi w mieszkaniach powinny odpowiadać następującym warunkom: równość i gładkość powierzchni, elastyczność, odporność na ścieranie, łatwość czyszczenia i mycia oraz ciepłochronność.

Dla posadzek w pomieszczeniach takich, jak: łazienki, ustępy, pralnie i suszarnie, klatki schodowe, sienie, przedsionki, sklepy itp., poza wyżej wymienionymi właściwościami (z wyjątkiem elastyczności i w pewnym stopniu ciepłochronności) wymagana jest nienasiąkliwość. Podłogi w piwnicach, gdzie istnieje obawa przedostawania się wody gruntowej, powinny być wodoodporne (segregator aktów prawnych).

Podłogi z desek są ciepłochronne i dość elastyczne. Deski podłogowe są z sosny lub świerku, rzadziej z jodły, grubość ich wynosi od 25 do 38 mm. Wąskie deski są lepsze niż szerokie, po przygotowane są w stolarni. Zwykle są kunsztownie wykonane, jako tafle fornirowane wzorzyście. Posadzki taflowe przybija się do ślepej podłogi. Jako zakończenie posadzek przy ścianach stosuje się listwy przyścienne, przybijane do podłogi lub też specjalne cokoły drewniane umocowane do ściany (promocja 3 w 1).