Formy ścian filarów

Formy ścian filarów są zależne od szerokości przęseł i wysokości ścian (program uprawnienia budowlane na komputer). Przy małych szerokościach przęseł ścianom dawano szerokość równą szerokości przęsła. Przy dużych szerokościach - ściany dzielono zazwyczaj na dwie części rozstawione przy zewnętrznych krawędziach przęseł.

Szerokość ich wynikała z żądanej sztywności poprzecznej. W wysokich ścianach stosowano zgrubienia usztywniające, wskutek czego przekrój ściany z prostokątnego przechodził w teowy lub dwuteowy.
Jeżeli przęsło składa się z dwóch elementów głównych, to część środkowa ściany filara nad poziomem wielkiej wody jest zbyteczna; poniżej tego poziomu jest ona również niepotrzebna do przenoszenia sił z przęseł, może być natomiast przydatna do wytworzenia kształtu opływowego. Zastąpienie ściany pełnej przez dwa słupy daje tym większą oszczędność, im filar jest wyższy i szerszy. Zmniejsza to też ciężar filara, a więc i rozmiary jego fundamentów (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Filary słupowe mają zazwyczaj wspólne części opływowe i wspólne fundamenty.

Jeżeli jednak długość filara jest duża, ze względu na dużą szerokość mostu i duże rozstawienie elementów głównych, to może być celowe rozdzielenie na dwie części całego filara wraz z częścią opływową i fundamentami. Powinny one mieć wówczas dostateczną nośność i być dostatecznie odporne na uderzenia poziome. Jeżeli ze względu na te uderzenia lub na siły poziome przechodzące z przęseł w poprzek mostu, zachodzi potrzeba zwiększenia sztywności filara, wierzchołki słupów przyjęto łączyć wspólną ławą w ramownicę lub stężać belkami położonymi w innych poziomach albo też wprowadzać wiązania o układzie trójkątnym. W większości przypadków istnieje możność dania słupom filarów - przekrojów dostatecznie dużych dla uzyskania wystarczającej sztywności. Filary takie mają najmniejszą kubaturę, najlżejsze fundamenty i są najtańsze (uprawnienia budowlane).

Szczególnie duże oszczędności

Szczególnie duże oszczędności w budowie filarów można uzyskać, jeżeli fundament i filar są wykonywane za pomocą tego samego urządzenia, umożliwiającego zmechanizowanie robót, a więc wykonanie otworu na fundament, zabetonowanie fundamentu wraz z jego uzbrojeniem, wyprowadzenie słupa filara poprzez wodę i nad wodą aż do poziomu ławy łożyskowej. Taki sposób budowy jest możliwy przy użyciu maszyn w rodzaju Benoto lub Saltzgitter albo też przez zagłębienie prefabrykowanych otoczek za pomocą aparatury wibracyjnej (program egzamin ustny).
W wielu mostach drogowych odstęp między belkami głównymi jest zbyt mały, aby można było pod każdą belką ustawiać oddzielny słup. Wypadałoby bowiem wówczas zbyt wiele cienkich słupów. Podobnie jest też w mostach płytowych
0 płytach pełnych lub wydrążonych, czy też w mostach belkowych o przekrojach skrzynkowych wieloprzedziałowych.

W mostach tych rodzajów, jak to poprzednio wyjaśniono, wskazane jest zmniejszenie liczby słupów w podporach do niezbędnego minimum (opinie o programie). Aby oddziaływania pomostu na słupy nie wywoływały niewłaściwego układu sił wewnętrznych w poprzek mostu, trzeba bądź łączyć słupy oczepem dostatecznie sztywnym do przeniesienia zginań, bądź też do przęsła wprowadzać poprzecznice lub skosy dostatecznie sztywne, aby mogły przenosić siły występujące w poprzek mostu. W obu przypadkach dobre rozwiązanie polega na skoordynowaniu konstrukcji przęsła z konstrukcją słupów. Rozdzielanie mostu na przęsła i podpory jest więc uzasadnione tylko w tych przypadkach, w których istotnie te części są wykonywane oddzielnie, z innych materiałów lub w inny sposób, na przykład gdy przęsła i słupy są wykonywane z belek drewnianych lub stalowych, płyt, słupów, zastrzałów (segregator aktów prawnych).

W konstrukcjach betonowych jednak, jeżeli nie wprowadzamy do nich elementów prefabrykowanych, uzasadnienie takie traci sens wobec możliwości wytwarzania dowolnych kształtów z betonu. Dlatego też w zagadnieniach kształtowania mostów betonowych, w oderwaniu od sposobów budowy i od prefabrykacji, podział na przęsła
podpory jest czysto zwyczajowy. W konstrukcjach betonowych wyznaczanie właściwych kształtów przęseł i podpór powinno być łącznie rozpatrywane jako jedno zagadnienie. Dana jest w nim droga, na którą działają obciążenia oraz punkty lub pola (promocja 3 w 1). Przedstawiano już próby takich rozwiązań posługując się jednak wyłącznie wyobraźnią, a nie zależnościami liczbowymi. Dlatego rozwiązania te były mało przydatne.