Kierownik budowy a historia prawa budowlanego

Funkcja kierownika budowy jest samodzielną funkcją techniczną w budownictwie, co oznacza, że do jej pełnienia niezbędne jest posiadania uprawnień budowlanych (https://uprawnienia-budowlane.pl). Kierownik budowy jest uczestnikiem procesu budowlanego, a nazwa ta funkcjonuje w prawie budowlanym dopiero od roku 1994.

Pierwsze zapisy związane z samodzielnymi funkcjami technicznymi oraz potwierdzaniem kwalifikacji do tych funkcji w postaci uprawień budowlanych znalazły się w prawie budowlanym i zabudowie osiedli z 1928 roku (program na komputer). Przepisy zostały doprecyzowane w roku 1939, kiedy to powstał podział uprawnień na projektowe oraz wykonawcze. To właśnie wtedy określono również konkretne warunki w zakresie wykształcenia oraz odbywania praktyk do zdobycia uprawnień budowlanych (program na telefon).

Nowelizacja prawa budowlanego pojawiła się w roku 1961, kiedy to dokonano podziału na budownictwo specjalne i powszechne. W zakres budownictwa powszechnego wliczono:
• budynki stałe i tymczasowe,
• małą architekturę ogrodową (opinie o programie),
• pomniki i wodotryski,
• obiekty inżynierskie przeznaczone do celów szkolnictwa, wypoczynku, zdrowia, sportu, nauki oraz kultury.

Uprawnienia budowlane w budownictwie

W tym budownictwie możliwe było zdobycie uprawnień w specjalności architektonicznej, konstrukcyjno-inżynieryjnej, instalacji i urządzeń elektrycznych oraz instalacji i urządzeń sanitarnych (promocja 3 w 1). Uprawnienia podzielono także na uprawnienia do kierowania robotami budowlanymi oraz do projektowania. To właśnie wtedy ustalono, że osoby, które pełnią samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, muszą posiadać uprawnienia budowlane. Dotyczyło to projektanta, kierownika budowy, kierownika robót budowlanych, inspektora nadzoru inwestorskiego czy majstra (segregator aktów prawnych).

Uprawnienia budowlane były wówczas nadawane przez Komitet Budownictwa i wojewódzkie rady narodowe, które działały w jego imieniu. Wszystkie obiekty inżynierskie drogowe, lotnicze, kolejowe, hydrotechniczne i mostowe, a także sieci cieplne, gazowe, sanitarne i telekomunikacyjne zaliczono natomiast do budownictwa specjalnego (program egzamin ustny). W tym zakresie uprawnienia nadawane były przez właściwych ministrów.