Komórki miękiszowe

Przy życiu utrzymują się tylko komórki miękiszowe w najmłodszym, zewnętrznym słoju, dzięki wyższemu stężeniu roztworu soku komórkowego, co obniża temperaturę jego krzepnięcia (program uprawnienia budowlane na komputer). Na skutek zabicia komórek miękiszowych w promieniach rdzeniowych zerwana zostaje łączność między łykiem a wnętrzem pnia; uniemożliwia to wykorzystanie substancji zapasowych zawartych w komórkach miękiszowych (przede wszystkim skrobi) do budowy następnego słoja, który wskutek tego jest zazwyczaj dużo węższy.

Skrobia jest też podstawowym składnikiem, z którego w późniejszym wieku drzewa tworzą się garbniki i substancje twardzielowe. Wobec zabicia komórek miękiszowych przemiana ta nie zachodzi i twardzielowanie nie może nastąpić, wszystkie słoje o zabitych komórkach miękiszowych pozostają nie zabarwione (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Toteż wewnętrzny biel zawiera mało garbników, a stosunkowo dużo skrobi.

Wewnętrzny biel nie zawiera wcistek; nie mogą one powstać na skutek zabicia komórek miękiszowych, z których wcistki powstają. Później utworzone słoje ulegają normalnemu stwardzielowaniu (uprawnienia budowlane).
Wewnętrzny biel spotykany jest najczęściej w drewnie dębowym, zwłaszcza w drzewach rosnących pojedynczo lub na ubogich glebach. Częściej zdarza się on w dębinie wąskosłoistej niż w szerokosłoistej, częściej również u dębu bezszypułkowego (Qu. sessilis Ehrh.) niż u dębu szypułkowego (Qu. robur L.). Rzadziej spotyka się wewnętrzny biel u innych gatunków liściastych; spośród gatunków iglastych stwierdzono jego występowanie u modrzewia, jałowca oraz u tui (Thuia plicata Don.).

Wskutek małej zawartości garbników i dużej ilości skrobi wewnętrzny biel jest mniej odporny od twardzieli na rozkładowe działanie grzybów (program egzamin ustny). W związku z tym ulega on często zgniliźnie już w drzewach rosnących, przy czym powstaje zwykle pęknięcie okrężne; wada ta zwana jest opiłki iną! Opuklina może powstawać również niezależnie od występowania wewnętrznego bielu; spotyka się ją na przykład przy lokalnej zgniliźnie wewnętrznej, która została opanowana przez drzewo. W porażonym miejscu drewno kurczy się i słoje zostają rozwarstwione.

Anormalne nagromadzenia żywicy

Podczas składowania biel wewnętrzny u dębiny ulega zgniliźnie równie łatwo jak normalny biel (opinie o programie).
Wobec bardzo małej ilości wcistek nasiąkliwość i przesiąkliwość wewnętrznego bielu u dębu jest znacznie większa niż nasiąkliwość i przesiąkliwość twardzieli ; z tego względu wewnętrzny biel jest, niedopuszczalny w klepkach beczkowych.

Pomiar wewnętrznego bielu w drewnie okrągłym przeprowadza się określając jego szerokość w ułamku promienia przekroju poprzecznego oraz jego odległość od rdzenia lub od zewnętrznego bielu; w tarcicy mierzy się długość i szerokość pasma wewnętrznego bielu na płaszczyźnie.
Smolistość jest to silne przesycenie drewna żywicą, występujące u żywicznych gatunków iglastych (segregator aktów prawnych).

Drewno przeżywiczone (smoliste) wyróżnią się ciemniejszą barwą i silnym zapachem żywicy. Wada ta może być wywołana przez mechaniczne uszkodzenia drewna, występując np. w pobliżu spał żywiczarskich. Może być również następstwem porażenia żywego drzewa przez grzyby pasożytnicze, jak wrośniak sosnowy (Trametes pini [Brot.] Fr.) i huba korzeniowa (Fomes annosus Karst.); wówczas smolistość występuje najczęściej na granicy drewna zdrowego i porażonego.

Szczególnie silne przeżywiczenie drewna wywołuje rdza korowa sosny, powodowana przez grzyb Cronartium sp.; w wyniku rozwoju tego szkodnika powstaje wada, zwana ob warem. Miazga w porażonej części obwodu pnia obumiera; wzmożony przyrost odbywa się tylko w zdrowej części pnia, co prowadzi do zniekształcenia przekroju poprzecznego. W większości wypadków przeżywiczenie ma charakter lokalny, dzięki czemu nie odbija się zbyt silnie na jakości drewna (promocja 3 w 1).