Micele asfaltowe

Przy braku miceli nie ulega kompensacji wywoływanej adsorpcją tych żywic przez układy micelame, co powoduje w efekcie wzajemne przyciąganie się miceli asfaltowych. Micele tworzą w ten sposób między sobą rodzaj wiązań w miejscach, gdzie mogą się tak zbliżyć do siebie, że wejdą w strefę najmniejszej energii potencjalnej, w której zachodzi równowaga sił przyciągania i odpychania się. Powstaje w ten sposób luźna nieregularna sieć przestrzenna z przestrzeniami wypełnionymi cieczą międzymicelarną (program uprawnienia budowlane na komputer).

W układzie takim mogą zachodzić zjawiska tiksotropii  i płynięcia złożonego, spotykane w asfaltach.
Teoria Nellensteyna wyjaśnia również wpływ różnych rozpuszczalników na asfalty. Między micelami a fazą olejową panuje napięcie graniczne, którego wielkość równa jest różnicy napięcia powierzchniowego obu faz. Gdy doda się do asfaltu rozpuszczalnik o dużym napięciu powierzchniowym, zmniejsza się napięcie graniczne między olejami a micelami (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Trwałość produktu zwiększy się. Rozpuszczalniki, mieszające się z olejami i żywicami o małym napięciu powierzchniowym, zmniejszają napięcie powierzchniowe fazy zwartej przy jednoczesnym zwiększaniu się napięcia granicznego między obu fazami, co powoduje wytrącanie się asfaltenów. Graniczna wartość napięcia powierzchniowego ustalona została na 24 dyn/cm, co pozwoliło na następujące uszeregowanie rozpuszczalników dla asfaltów.

Granicznym rozpuszczalnikiem dla asfaltów jest czterochlorek węgla (CCI4). Mniej trwałe asfalty, np. nieodpowiednio destylowane, zawierające mniej żywic, rozpuszczają się w nim nie całkowicie (uprawnienia budowlane).
Składniki nierozpuszczalne w czterochlorku węgla nazwano karbenami.
Odporność micel asfaltowych i trwałość układu koloidalnego asfaltu zależy od temperatury ich powstawania. W niższych temperaturach, przy krótszym czasie ogrzewania, otrzymuje się trwalsze i lepsze asfalty niż przy długich okresach ogrzewania. Asfalty długo ogrzewane, np. otrzymywane z destylacji kotłowej periodycznej, mają wygląd matowy i zawierają więcej składników nierozpuszczalnych w CCI4 niż asfalty z destylacji próżniowo-rurowej (program egzamin ustny).

Wobec braku metod chemicznych dostatecznie prostych i szybkich dla badań asfaltów przyjęto w rafineriach i przemyśle przerabiającym asfalty metody fizyczne, które określają pewne charakterystyczne cechy asfaltów I12> 32> 33> 41.

Cechy fizycznych ciał

W normach polskich przyjęto dla asfaltów przemysłowych i drogowych jako obowiązujące następujące oznaczenia ich własności:
- ciężar właściwy,
- temperatura zapłonu,
- temperatura mięknienia,
- penetracja,
- ciągliwość,
- temperatura łamliwości,
- odparowalność i związane z nią zmiany własności asfaltów,
- zawartość składników nierozpuszczalnych w dwusiarczku węgla,
- zawartość popiołu (opinie o programie).

Oznaczenia te charakteryzują dość ściśle własności asfaltów pod względem fizycznym, umożliwiając jednocześnie dobór najodpowiedniejszych asfaltów dla różnych celów.
Mimo dość wszechstronnego ujęcia tą drogą właściwości asfaltu zdarzają się jednak zagadnienia i problemy, których nie można wyjaśnić i rozwiązać za pomocą konwencjonalnej analizy asfaltów.
Wymienione wyżej oznaczenia własności wyprowadzone zostały z pewnych cech fizycznych ciał stałych lub cieczy, jednak ze względu na bardzo złożony charakter asfaltów metody tych oznaczeń nie pokrywają się z metodami fizycznymi, przyjętymi dla substancji prostych o mniej skomplikowanym składzie (segregator aktów prawnych).

Dla wykonywania tych oznaczeń zostały opracowane metody konwencjonalne, dla których nie tylko ściśle ustalono sposoby dokonywania badania, lecz również i przyrządy o bardzo dokładnie znormalizowanej konstrukcji.

Jedynie badania wykonane ściśle według ustalonych i znormalizowanych przepisów i przy użyciu znormalizowanych przyrządów dają wyniki reproduktywne i porównywalne z analogicznymi oznaczeniami wykonywanymi w różnych pracowniach (promocja 3 w 1).