Nakładki stalowe i okucia łączone blachami czołowymi

Nakładki stalowe i okucia łączone blachami czołowymi najczęściej nie licują z płaszczyznami bocznymi (program uprawnienia budowlane na komputer).
W połączeniach pracujących na rozciąganie stosuje się złącza:
a) żelbetowe, przy czym długość lz jest długością w strefie rozciąganej,
b) stalowe przy stosowaniu których zagęszczenie nie jest konieczne.

W połączeniach pracujących na zginanie używane są przede wszystkim żelbetowe ze zbrojeniem na zakład  z żelbetowymi nakładkami oraz złącza pętlowe w dużych i ciężkich elementach - złącza stalowe.

Płyty ułożone na belkach i dźwigarach prefabrykowanych łączy się za pomocą strzemion i prętów wystających z płaszczyzn bocznych płyt powierzchni górnej belek, a następnie połączenie zabetonowuje się. Wskutek następuje zakotwienie tych prętów oraz zespolenie obydwu elementów współpracujący, monolityczny. Przy podporach wypuszcza się z dźwigaru belki wiązkę strzemion o średnicy min. 10 mm, ułożonych pod kątem w odstępach co 5 cm. z płyt nie oblicza się, gdyż nierówności czół płyt zapewniają dobrą współpracę tych płyt z betonem uzupełniającym lub nadbetonem (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

 W połączeniu tym słup ma wspornik z okuciem w postaci odcinka kątownika z odpowiednim zakotwieniem w betonie. Między czołem zmontowanej na wsporniku belki a słupem i wspornikiem znajduje się zaprawa cementowa.

Trzpień stalowy

Belka ma w dolnej i górnej strefie wypuszczone pręty zbrojeniowe 3 i 4. W analogiczne pręty zaopatrzony jest słup 5 i jego wspornik 6 (uprawnienia budowlane).

Wystające końce prętów 3 i 5 oraz 4 i 6 łączy się ze sobą spawami. Dla umożliwienia połączenia tych prętów przy zastosowaniu spawania, koniec łączonej ze słupem belki musi być odpowiednio wykształcony, np. przez ścięcie naroża górnego i głębsze wycięcie w strefie dolnej. Tego rodzaju złącze wymiaruje się na największą siłę poprzeczną i na maksymalny moment wywołany tą siłą. Położenie tej siły przyjmuje się na krawędzi wspornika (program egzamin ustny).

Ramię siły poprzecznej, przy obliczaniu momentu, przyjmuje się równe wysięgowi wspornika, gdzie e jest wysięgnikiem wspornika. Koniec belki opierający się na wsporniku, zwykle o wysokości równej połowie wysokości belki, musi być wzmocniony zbrojeniem (opinie o programie). Dla przeniesienia sił ścinających umieszcza się odpowiednio zagęszczone strzemiona 7, zgodnie z obliczeniem, a dla przeniesienia sił rozciągających w części dolnej oparcia belki stosuje się pręty poziome 8.

W połączeniu przegubowym górnym koniec belki ma otwór, koniec słupa zaś wystający trzpień stalowy (o średnicy min. 12 mm). Po ustawieniu końca belki na słupie otwór w belce (z trzpieniem stalowym) wypełnia się betonem 9 lub zaprawą cementową.
Połączenie sztywne, monolityczne, stosowane jest w węzłach narożnych ram prefabrykowanych (segregator aktów prawnych). Wystające z obydwu elementów belki i słupa wkładki stalowe wiąże się ze sobą drutem i zabetonowuje na całej długości zakotwienia. Można również łączyć ze sobą pręty za pomocą spawania.

Głębokość zakotwienia słupa w żelbetowym fundamencie musi wynosić co najmniej  0,5 h, przy czym powinna być ona większa od większego z wymiarów poprzecznych słupa. Najmniejszą grubość dna przyjmuje się zwykle t 20 cm. Grubość dna oblicza się na przebicie pod maksymalnym obciążeniem, jakie przenosi słup przed zabetonowaniem gniazda.

Po zabetonowaniu gniazda i po stwardnieniu betonu uważa się połączenie za monolityczne (promocja 3 w 1). Wysokość fundamentu oblicza się analogicznie jak w słupie żelbetowym, wykonanym na miejscu w deskowaniu, a więc na maksymalne obciążenie przenoszone przez słup po ukończeniu budowli.