Nawierzchnie jednowarstwowe

Nawierzchnie jednowarstwowe o profilu korytowym stosowane są wyłącznie na gotowej podbudowie z gruzu, żużla lub kamienia podkładowego. Grubość nawierzchni jednowarstwowej wynosi 8-12 cm po uwałowaniu. Nawierzchnie dwu- lub trzywarstwowe o profilu korytowym stosowane są bez podbudowy (program uprawnienia budowlane na komputer).
Sposób wykonania jest podobny do wykonania nawierzchni tłuczniowych.

Nawierzchnią brukowcową nazywa się nawierzchnię składającą się z poszczególnych elementów kamiennych, układanych ręcznie jak najbardziej szczelnie na podłożu piaskowym, z odpowiednim powiązaniem spoin, w celu stworzenia możliwie jak największej siły tarcia między kamieniami.
Materiałami stosowanymi do nawierzchni są: brukowiec obrobiony, płytowy i nie obrobiony.
Wysokość brukowca może wynosić 16-20 cm lub 13-M6 cm. Najczęściej stosuje się brukowiec o wysokości 16-20 cm, natomiast brukowiec o wysokości 13-16 cm może być użyty na drogi lokalne o słabym ruchu. W czasie brukowania należy dobierać kamienie wg wysokości układając wyższe kamienie od strony zewnętrznej, natomiast niższe ku środkowi.

Nawierzchnie brukowcowe stosuje się do ruchu powolnego o dużej intensywności oraz jako nawierzchnie prowizoryczne. Są one łatwe w naprawie (przebrukowaniu) i mogą stanowić podbudowę pod przyszłe nawierzchnie ulepszone (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Do nawierzchni ulepszonych zalicza się wszelkiego rodzaju nawierzchnie bitumiczne, betonowe, z kostki kamiennej, klinkieru oraz z płyt kamienno-betonowych. Podział ich w zależności od przewidywanego obciążenia na ciężki, średni i lekki.
Nawierzchnie bitumiczne. Nawierzchnia bitumiczna jest to nawierzchnia drogowa wykonana z kruszywa mineralnego odpowiednio dobranego i z lepiszcza bitumicznego w postaci smoły, asfaltu lub produktów ich przeróbki.

Nawierzchnie bitumiczne charakteryzują się:
- dużą wytrzymałością na obciążenie ruchem,
- odpornością na ssące działanie opon samochodowych,
- równą, gładką, lecz nie śliską powierzchnią, pozwalającą na rozwijanie znacznych szybkości,
- łatwością w reperacji, konserwacji i wzmacnianiu istniejących nawierzchni różnego typu (uprawnienia budowlane).

Bitumowanie powierzchniowe

Z uwagi na intensywność ruchu i związaną z tym grubość rozróżnia się nawierzchnie bitumiczne:
- typu lekkiego, tzw. pokrowce bitumiczne o grubości do 2 cm,
- typu średniego grubości do 5 cm, tzw. dywaniki bitumiczne,
- typu ciężkiego, tzw. betony bitumiczne grubości 5 cm i więcej (opinie o programie).

Zależnie od konstrukcji i sposobu wykonania, nawierzchnie bitumiczne dzielą się na:
- otwarte albo makadamowe (powierzchniowe, półwgłębnie i wgłębnie bitumowane); do tych nawierzchni lepiszcze stosuje się na gorąco, natomiast grysy - na zimno;
- zamknięte, czyli mające minimum wolnych przestrzeni (betony bitumiczne), do których masę bitumiczną przygotowuje się na gorąco i w tym stanie układa się ją w nawierzchni; są to asfalty piaskowe, betony asfaltowe i smołowe oraz asfalty lane;
- mieszane, składające się z kilku warstw, z których warstwa górna jest zamknięta, zaś warstwy dolne - otwarte (program egzamin ustny). Bitumowanie powierzchniowe polega na spryskaniu oczyszczonej nawierzchni bitumem, równomiernym rozścielaniu kruszywa kamiennego i uwałowaniu. W wyniku powyższej operacji otrzymuje się po zajeżdżeniu cienki pokrowiec bitumiczny, przeznaczony do przenoszenia obciążeń na warstwy niżej leżące i ochrony ich przed bezpośrednim działaniem ruchu (segregator aktów prawnych).

Powierzchniowe utrwalanie stosuje się do:
- ulepszania nawierzchni tłuczniowych, żwirowych i brukowcowych,
- odnawiania nawierzchni powierzchniowo utrwalonych,
- odnawiania dywaników bitumiczych.

Bitumowanie powierzchniowe wykonuje się również za pomocą emulsji asfaltowej. Emulsje asfaltowe stosowane są na zimno zarówno do bitumowania powierzchniowego, jak i półwgłębnie do budowy, napraw i konserwacji dróg. Użycie emulsji asfaltowej do powierzchniowego bitumowania umożliwia wykonywanie robót na mokrej powierzchni i wilgotnych grysach (promocja 3 w 1).