Obliczenie ścianki szczelnej

Przed ścianką autor metody przyjmuje odpór graniczny według Coulomba, pomniejszony o drugostronne parcie czynne, za ścianką zaś pewien odpór skupiony, zaczepiający na dolnym końcu ścianki. Odpór ten w pierwszym wypadku obliczenia ścianki, tj. dla minimalnej głębokości jej wbicia, spada do zera, dla większych głębokości wzrasta aż do pewnej maksymalnej wartości, odpowiadającej utwierdzeniu zupełnemu (program uprawnienia budowlane na komputer).
Obliczenie ścianki szczelnej jako wolno podpartej, czyli o najmniejszej głębokości wbicia, przeprowadza się najłatwiej w sposób wykreślny, gdyż sposób analityczny prowadzi do zbyt skomplikowanych wzorów.

Pierwszą fazę obliczenia stanowi, podobnie jak poprzednio, wyznaczenie wykresów parcia czynnego i odporu gruntu i ich wzajemne odjęcie od siebie (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Powierzchnie otrzymanego wykresu dzieli się jak zwykle na paski, które zastępuje się poziomymi siłami skupionymi, zaczepiającymi w środkach ciężkości pasków (w przybliżeniu w połowie ich wysokości).
Ponieważ głębokość wbicia ścianki z góry nie jest znana, przeto przyjmuje się ją na początku obliczenia dowolnie, raczej większą niż się oczekuje. Z tak otrzymanych sił zestawia się wielobok sił, a potem przy przyjęciu dowolnej biegunowej (w dowolnym, tym razem, miejscu) wykreśla się wielobok sznurowy, który przybiera zwykle kręty bieg, podobny do litery S (uprawnienia budowlane).

W celu znalezienia położenia dolnego końca ścianki wykreśla się z punktu przecięcia się pierwszego promienia wieloboku sznurowego z linią siły w kotwie (gdy kotwa pozioma - na poziomie zakotwienia), zamykającą w taki sposób, aby wykres momentów w dolnym końcu nie wykazywał momentów ujemnych, a więc stycznie do wygiętej linii wieloboku sznurowego (program egzamin ustny).
Punkt styczności tej zamykającej wyznacza poziom dolnego końca ścianki, którą należy jednak przedłużyć przynajmniej do spodu tego paska wykresu odporu, w obrębie którego ów punkt styczności się znajduje. Fakt zamknięcia wieloboku sznurowego oznacza równowagę sił i momentów. W wieloboku sił, równoległa do zamykającej przeprowadzona przez biegun, wyznacza na przecięciu się z linią sił, wartości sił w kotwie i odporu potrzebnego dla zrównoważenia sił czynnych, dążących do obrócenia ścianki (opinie o programie).

Wielobok sznurowy

Wielobok sznurowy jest wykresem momentów zginających, z tym że każdą jego rzędną należy pomnożyć przez biegunową. Największa z tych rzędnych (mierzonych poziomo od zamykającej do wieloboku) odpowiada największemu momentowi zginającemu (segregator aktów prawnych).
zamykającej styczne do wieloboku sznurowego odpowiada zatem najmniejszej głębokości wbicia, koniecznej dla zapewnienia stateczności ścianki. Jeżeli zamykającą poprowadzi się nie stycznie, lecz w taki sposób, aby przecięła wielobok sznurowy w dwu punktach, wówczas dolna część wieloboku sznurowego, będącego jak wiadomo wykresem momentów zginających, wykaże momenty ujemne, czyli pewne utwierdzenie dolnego końca ścianki.

Jak widać na rysunku 8.19, dopuszczenie pewnych momentów ujemnych, czyli utwierdzenia, pociąga za sobą konieczność zwiększenia głębokości ścianki, którą zawsze wyznacza dolny punkt przecięcia się zamykającej z wielobokiem sznurowym, ale także i zmniejszenie momentów dodatnich.
Zachodzi teraz pytanie, jak poprowadzić zamykającą? Najbardziej ekonomiczne będzie takie rozwiązanie, w którym największy moment dodatni w ściance będzie się równał największemu momentowi ujemnemu. Wtedy mamy najlepsze wyzyskanie materiału, bowiem profil ścianki szczelnej w większości wypadków na całej jej długości jest taki sam.

Nasuwa się zatem wniosek, że zamykającą należy tak poprowadzić, aby podzieliła wielobok sznurowy na dwie części o równych (lub prawie równych - w granicach 5-10%) maksymalnych rzędnych. Według wielu autorów sposób ten jest zupełnie wystarczający dla zapewnienia ściance bezpieczeństwa (promocja 3 w 1).
Z chwilą, gdy zamykająca przecina wielobok sznurowy i powstają momenty ujemne w ściance, konieczne jest założenie, że od tyłu ścianki, u dolnego jej końca zaczepiać będzie odpór skupiony, skierowany w przeciwną stronę niż odpór gruntu zalegającego przed ścianką.