Odcinek parterowy

Montaż poziomów wodociągowych przeprowadza się w kierunku od wodomierza do poszczególnych pionów, a przewodów pionowych wykonuje się odcinkami obejmującymi jedną kondygnację. Każdy taki odcinek zawiera odgałęzienie do podłączenia przewodów kuchennych i łazienkowych. Przy montowaniu pionów wodociągowych pierwszy odcinek parterowy należy umocować w ten sposób, aby odgałęzienie wypadło w miejscu projektowanym. Jest to bardzo ważne, gdyż przy montowaniu przewodów na kolejnych kondygnacjach wszystkie odcinki pionowe będą miały jedną bazę wymiarową, a odgałęzienia będą wypadały w jednakowej odległości od stropu (program uprawnienia budowlane na komputer).

Po zakończeniu montażu pionów wodociągowych zakłada się instalację wodociągową w kuchni i łazience. Elementy przewodów montuje się w kierunku od pionów do poszczególnych przyborów sanitarnych. Połączenia instalacji łazienki i kuchni z pionem dokonuje się przez zastosowanie długiego gwintu. Długi gwint umożliwia wyrównanie małych niedokładności, jakie mogą powstać w przypadku oddzielnego montowania pionów i instalacji łazienki czy kuchni (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Do montażu przewodów wody pitnej można stosować rury stalowe ocynkowane, rury żeliwne ciśnieniowe oraz rury z tworzyw sztucznych (PCW lub PE). Łączenie rur stalowych ocynkowanych powinno być wykonane za pomocą łączników z żeliwa ciągliwego z gwintem rurowym. Wszelkie zmiany kierunku mogą być wykonywane wyłącznie za pomocą kształtek (program egzamin ustny). Do łączenia rur ocynkowanych nie należy używać łączników i kształtek czarnych. Do montażu instalacji wody przemysłowej i przeciwpożarowej dopuszcza się stosowanie rur stalowych czarnych łączonych na gwint lub przez spawanie. Stosowane są również połączenia kołnierzowe i kielichowe (uprawnienia budowlane).

Połączenia gwintowe

Rury stalowe instalacyjne dostarczane są z gwintem rurowym stożkowym (wg PN-54/M-02031), a złączki z gwintem rurowym cylindryczym (wg PN-54/M-02030). W trakcie montażu rury przycina się na odpowiednie odcinki i gwintownicą nacina gwint wymaganej długości (opinie o programie). Powierzchnia gwintu powinna być czysta, bez zadziorów i naderwań nitek. Dopuszczalne są niepełne i zerwane nitki gwintu na długości do 10°/o długości nagwintowania. Szczeliwem w złączach gwintowanych są włókna lniane lub konopne powleczone minią (minię otrzymuje się przez zmieszanie dwóch części tlenku ołowiu z jedną częścią pokostu). W przewodach wody pitnej zamiast minii używa się pokostu. W miejscach, w których przewiduje się rozkręcanie instalacji, należy stosować długie gwinty (segregator aktów prawnych).

Wadą połączenia za pomocą długiego gwintu jest niebezpieczeństwo powstawania nieszczelności. Z tego względu nie należy umieszczać tych połączeń w miejscach trudno dostępnych, np. w murze, w stropie itp. W przypadkach kiedy następuje częste rozkręcanie przewodu, stosuje się połączenie za pomocą dwu- złączki. Żeliwne rury ciśnieniowe kielichowe z reguły układane są w ziemi (w wykopach). Łączenie ich wykonuje się, nawijając na bosy koniec rury sznur konopny smołowany, który następnie po wsunięciu końca rury w kielich ubija się dokładnie ubijakami stalowymi. Dobrze ubity sznur konopny powinien zajmować nie więcej niż 60% głębokości kielicha. Pozostałą część kielicha zajmuje materiał uszczelniający, którym może być ołów, cement, azbestocement lub folia aluminiowa (promocja 3 w 1).

Najczęściej stosowanym uszczelnieniem jest zaprawa azbestowo-cementowa o składzie: 30% włókien oraz 70% cementu. Do mieszaniny tej dodaje się 10-12% (wagowo) wody w stosunku do cementu. Do szczeliny kielichowej wprowadza się azbestocement w postaci wałków, które następnie ubija się ubijakiem. Grubość każdej warstwy po ubiciu nie powinna przekraczać 10 mm. Uszczelnienie wykonuje się równo z kołnierzem kielicha, wyrównuje i wygładza, a następnie owija się wilgotną szmatą lub gliną, często zwilżaną w ciągu co najmniej 48 godzin. Uszczelnienie z azbestocementu lub zaprawy cementowej zabezpiecza się przed działaniem wód gruntowych izolacją bitumiczną.