Organizacja miejsca pracy

Stosunek składników zaprawy wapienno-cementowej oznacza się cyframi 1:1:6 itd. Pierwsza cyfra oznacza objętość cementu, druga - ciasta wapiennego, trzecia - piasku (program uprawnienia budowlane na komputer).
Do robót okładzinowych używa się zapraw średniej wytrzymałości o stosunku składników 1:1:6, 1:2:10.
Zaprawy wapienno-cementowe stosowane są do licowania w miejscach suchych lub niezbyt wilgotnych.

Na miejsce pracy powinny być zawczasu dostarczone następujące narzędzia i sprzęt: znormalizowana skrzynia (kastra) do zaprawy, młoteczek do przyciosywania i rozłupywania płytek, kielnia, łata, szablon do sortowania płytek, poziomnica z libellą, wiadro, łopata, poziomnica wodnorurkowa, 4-6 stalowych bolców wbijanych dla naciągnięcia sznura, pomocniczy pręt i młotek do osadzania płytek przy użyciu tego pręta (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Do przecinania polewy (glazury) trzeba mieć diament szklarski albo rylec z ostrzem wykonanym ze stopu „pobiedit“, osełkę karborundową do szlifowania bocznych ścianek - przy niewielkim rozmiarze robót; przy wielkim zaś - elektryczne toczydło.

Pośrodku pomieszczenia w którym wykonuje się licowanie, ustawia się skrzynię do zaprawy i obok niej układa się zapas płytek.
Przy licowaniu powierzchni pionowych używany jest dodatkowo specjalny, rozbieralny stolik - skrzynia (uprawnienia budowlane).
W stoliku - skrzyni mieści się gotowa zaprawa, a na jego półkach układa się rębem zamoczone uprzednio w wodzie i wysortowane płytki. Wymiary skrzyni 60 x 40 x 15 cm, półek - 40×25 cm, wysokość od podłogi do wierzchu skrzyni 65 cm.

Przy układaniu dolnych rzędów majster siedzi na ławeczce, a pomocnik podaje mu płytki z nałożoną już zaprawą. Przy licowaniu ścian na poziomie przewyższającym wzrost człowieka ustawia się stolik-skrzynię na rusztowaniu, na którym pracuje majster. Przy licowaniu sufitów opisana organizacja miejsca pracy pozostaje bez zmian, jedynki cały sprzęt przenosi się na poziom rusztowania, z którego majster wykonywa robotę (program egzamin ustny).

Robota przy licowaniu

Miejsce pracy przy licowaniu ścian. Robota przy licowaniu wykonywana jest przez zespól trzech robotników. Robotnik III kategorii wykonuje prace pomocnicze: sortowanie płytek według wymiarów i odcieni, moczenie płytek w wodzie, podawanie układaczowi wysortowanych płytek i. gotowej zaprawy (niekiedy i przygotowanie zaprawy), oczyszczenie i zwilżenie powierzchni podłoża, przygotowanie rzadkiej zaprawy cementowej do zalania spoin, oczyszczenie i zmycie okładziny. Dwaj robotnicy V i IV kategorii wyznaczają punkty kierunkowe, szlifują i dzielą płytki oraz wykonują właściwą robotę oblicowania.
Kiedy wymagane jest staranne wykończenie powierzchnią wówczas robotę wykonuje się według znaków kierunkowych.
Takie licowanie nazywa się również wyważone (opinie o programie).

Nazwa ta pochodzi stąd, że przy takim sposobie wykonania powierzchnia licowa powinna być nie tylko równa, ale i dokładnie sprawdzona, tzn. pionowa (a na sufitach sprawdzona poziomnicą tzn. pozioma).
Regularność powierzchni osiąga się przez ułożenie na licowanej konstrukcji płytek kierunkowych.
Płytki kierunkowe powinny leżeć w jednej płaszczyźnie.
Płytki lub znaki kierunkowe rozmieszcza się w odległości 0,75-1 m od siebie (segregator aktów prawnych).

Średnia, normalna grubość warstwy zaprawy przy licowaniu według znaków kierunkowych wynosi około 20 mm. Jednakże ściany miewają odchylenia Qd pionu i miejscami pewnie nierówności. Licowanie według znaków kierunkowych powinno usunąć wszelkie nierówności i doprowadzić powierzchnię licową ściany do położenia pionowego (powierzchnię sufitu - do poziomu). Dlatego w miejscach najbardziej wystających warstwa zaprawy musi mieć grubość najmniejszą, a mianowicie około 12-M5 mm. W innych miejscach, zależnie od nierówności, grubość jej może być większa i niekiedy znacznie przekraczać 20 mm (promocja 3 w 1).
W wypadku istnienia na powierzchni dużych wyrw, przekraczających normalną grubość warstwy zaprawy, należy wbijać gwoździe omotane drutem.