Pale stalowe

Pale stalowe w budownictwie morskim stosowane były w naszych warunkach wyjątkowo. Ostatnio zarysowują się tendencje i u nas do szerszego ich wykorzystywania. Mogą być stosowane w pomostach zamiast pali drewnianych lub żelbetowych, przy czym zwykle używa się tu jak najprostszych i najłatwiejszych do nabycia typów, a więc rur lub typowych kształtowników (program uprawnienia budowlane na komputer). Pale takie wymagają zwykle zamknięcia lub wzmocnienia ostrza za pomocą naspawanych trzewików.

Czasem (np. w dalbach) stosuje się pale z dwu połączonych ze sobą w profil skrzynkowy brusów ścianek szczelnych. Pale rurowe i skrzynkowe wypełnia się często betonem. Stanowią one wtedy przejście do pali żelbetowych, wykonywanych na miejscu z pozostawioną rurą obsadową.
Często spotykanych za granicą specjalnych profilów pali stalowych, zwłaszcza wkręcanych, u nas się na ogół nie stosuje (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Elementy stalowe (ścianki szczelne, pale itp.) stale pogrążone w gruncie i ze wszystkich stron nim otoczone tak, że utrudniony jest do nich dostęp tlenu, zachowują się jeżeli ich powierzchnia jest czysta na ogół dobrze i są trwałe. Szczególnie, gdy grunt jest piaszczysty i wilgotny a piasek czysty i kwarcowy, wówczas na powierzchni elementu stalowego tworzy się szczelna warstewka krzemianów, która w znacznym stopniu zabezpiecza stal przed działaniem innych korodujących czynników. Postęp korozji nie przekracza w tych warunkach 1 mm na 25-40 lat (uprawnienia budowlane).

Także elementy stalowe pogrążone w iłach zachowują się dobrze; jedynie w gruntach zawierających agresywno sole (jak np. siarczany, chlorki) lub kwasy, oraz gdy elementy pokryte są zgorzeliną (zendrą), korozja ich może być większa. Ponieważ przy zapuszczaniu elementu w grunt, wskutek ocierania się stali o jego ziarna, zgorzelina często miejscami odpada, ko rozja w gruntach ma charakter elektrochemiczny, a zniszczenie stali przejawia się w postaci lokalnych wżerów. Stwierdzono ponadto silniejszy postęp korozji w strefach przejściowych pomiędzy wodą a gruntem, bezpośrednio przy dnie basenu.

Stal zanurzona trwale

Stal zanurzona trwale w wodzie i to zarówno morskiej, jak i słodkiej, zwłaszcza na większych głębokościach, gdzie dostęp tlenu jest utrudniony, ma dużą trwałość. Na powierzchni stali tworzy się warstewka nierozpuszczalnego w wodzie wodorotlenku żelazawego (rdzy czarnej), która utrudnia dostęp nowych drobin wody (program egzamin ustny).
Średni postęp korozji stali w wodzie słodkiej jest mały i wynosi około 0,012 mm/r.

W wodzie morskiej jest on 10 razy większy, i tak w Bałtyku określany jest na podstawie obserwacji wykonanych budowli na około 0,1 mm/r. Wynika stąd, że trwałość średnia elementów stalowych zanurzonych trwale w wodzie Bałtyku wynosi od 50 do 150 lat, zależnie od typu profilu, jakości stali i warunków. Przyjmuje się przy tym zwykle w praktyce, że ze względu na potrzebną minimalną wytrzymałość, grubość ścianki szczelnej nie powinna się wskutek korozji w górnej części zmniejszać poniżej 3 mm (opinie o programie).
W wodach mórz tropikalnych osłabienie przekroju elementów stalowych wynosi średnio 0,12 mm/r.

Stal gorzej zachowuje się w wodzie przy dostępie tlenu, a więc w pasie przypowierzchniowym, a szczególnie w obrębie wahań poziomu wody i uderzeń fali. Najsilniejsza korozja występuje jednak najczęściej na głębokości około 50 cm, poniżej średniego poziomu wody, gdyż woda na tym poziomie ma wyższą zawartość tlenu, a równocześnie też wyższą niż na powierzchni zawartość soli (segregator aktów prawnych).

Początkowo tworzy się na powierzchni stali wodorotlenek żelazawy, który chroni jakiś czas stal przed bezpośrednim zetknięciem się z wodą, ale przy dalszym dopływie tlenu utlenia się dalej, przechodząc w wodorotlenek żelazowy (w rdzę czerwoną), który częściowo pozostaje na powierzchni stali, ale którego znaczną część woda ze sobą unosi. Na im silniejsze i częstsze wstrząsy jest dany element narażony, tym łatwiej warstwa rdzy odpada i tym szybszy jest postęp korozji (promocja 3 w 1).