Pęknięcia włoskowate

Pęknięcia włoskowate w powłoce szkliwnej majoliki budowlanej nie podlegają tak surowej ocenie jak w przypadku naczyń lub wyrobów sanitarno-technicznych. W celu uniknięcia powstawania pęknięć włoskowatych należy zwiększyć zawartość krzemionki w masie szkliwa, wprowadzić tlenek glinowy, zmniejszyć zawartość alkaliów, wprowadzić bezwodnik kwasu borowego, zwiększyć zawartość tlenku wapniowego, zmniejszyć grubość warstwy powłoki, przedłużyć wypalanie (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wymagania techniczne dla różnorodnych rodzajów ceramiki architektonicznej opracowano zaledwie częściowo. Obowiązujące są normy GOST 16132-70 i 13996-68 dla płytek nieszkliwionych i szkliwionych. Wpływ technologii produkcji płytek na ich mrozoodporność badali Bierkman i Mielnikowa. Zasadnicze wymaganie dotyczy budowy czerepu płytek, który powinien być jednorodny, bez rozwarstwień, a porowatość jego powinna być rzędu 14%, otrzymana przez stosowanie odpowiednich parametrów’ wypalania (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Płytki mozaikowa powinny być dostarczane w postaci „dywaników”, tj. powinny być przyklejone powierzchnią licową do papieru workowego (np. klejem kostnym „Galerta” z dodatkiem gliceryny). Rodzaje uszkodzeń i sposoby ich usuwania omówił Jeszczenko (uprawnienia budowlane).

Ceramikę architektoniczną produkuje się z glin przeważnie o wysokiej i średniej plastyczności zarówno łatwo topliwych, jak i trudno topliwych, nie zanieczyszczonych kamieniami i wtrąceniami wapienia, o dostatecznej zdolności wiązania, z interwałem spiekania 100-150°C i większym, jednorodnych w złożu, nie zawierających soli rozpuszczalnych. Stosuje się schudzanie piaskiem, szamotem; jako dodatki barwiące wykorzystuje się ochrę, tlenki chromu, piroluzyt, żużle (program egzamin ustny).

Trwałemu połączeniu szkliwa z czerepem bardzo sprzyja CaO. Dlatego w praktyce do produkcji starych włoskich i współczesnych majolik nadają się iły margliste. W kaflarskich masach majolikowych do produkcji kafli piecowych podnosi się zawartość CaO do 37 -f-38%. Tlenek wapniowy pomaga tworzeniu się warstwy pośredniej między szkliwem i czerepem, skupiającej i tłumiącej naprężenia powstające między szkliwem i czerepem na skutek szybkiej zmiany temperatury. Zarazem znaczna ilość CaO w masie ilastej sprzyja niepożądanemu zmniejszeniu interwału spiekania (topienie gliny) (opinie o programie).

Warunki środowiska gazowego

Warunki środowiska gazowego i temperatura wypalania mogą gruntownie zmienić barwę wyrobu. Powszechne odcienie nieszkliwionej ceramiki architektonicznej (terakoty) kremowy, czerwony, brunatny. Środowisko redukujące w procesie wypalania powoduje pojawienie się odcieni szarawych, utleniające odcieni czerwonych (segregator aktów prawnych).

Gliny miejscowe do ceramiki architektonicznej mogą być uszlachetnione przez wprowadzenie 20-30% glin wysoko jakościowych. Produkcję terakoty architektonicznej omówili A. W. Filipoiv i F. T. Brik (Terakota architektoniczna, Wyd. Gosudarstwiennaja Architiektura, Moskwa, 1946.

Masa ceramiczna do produkcji ceramiki architektonicznej powinna odznaczać się wysokim stopniem jednorodności, co wymaga dokładnego wymieszania, niewielką skurczliwością podczas suszenia i wypalania, co osiąga się przez schudzanie. Do produkcji wyrobów o wymiarach niewielkich i średnich stosuje się szamot o uziarnieniu nie większym niż 2 mm. Dla wyrobów bardzo dużych zwiększa się uziarnienie do 5 mm i formuje wyrób warstwami: podstawową z masy na grubym szamocie, i licową z masy na zwykłym szamocie; grubość warstwy licowej ok. 1 cm (promocja 3 w 1).

Bloki formuje się w prasie pasmowej lub pionowyj rurowej; formowanie wyrobów rzeźbionych przez wytłaczanie w formie gipsowej, tłoczenie w matrycach metalowych na prasie ciernej lub hydraulicznej lub przez odlewanie w formach gipsowych. Technikę formowania dużych bloków architektonicznych opracowano w Kijowskim zakładzie doświadczalno-badawczym, a omówił ją Abramowicz, W przypadku przyklejania elementów (rozetek, „oczek wolich”) do powierzchni bloku, po podsuszeniu do wilgotności 15-16%, zaznacza się na niej ostrym skro- bakiem miejsca ich przyklejania, nanosi masę lejną o konsystencji śmietany i nakleja element.