Pełność i kształt pni

U gatunków iglastych udział drewna strzały zamyka się w granicach 65-90%, najczęściej wynosi około 80%, u gatunków liściastych 50-90%.
Wysokość drzew. W klimacie umiarkowanym najdłuższe strzały wykształcają drzewa iglaste, a więc jodła, świerk, sosna, modrzew. Strzały ich dochodzą w wieku 100-150 lat do 50 m (program uprawnienia budowlane na komputer). Z gatunków pozaeuropejskich największe wymiary, przekraczające 100 m, osiągają sekwoje (Kalifornia) i eukaliptusy (Australia).
Kłody naszych drzew liściastych wykazują mniejszą długość, która zależnie od gatunku dochodzi do 20-30 m.

Niektóre gatunki drzew, zarówno iglastych, jak liściastych, mają znacznie mniejszą wysokość, np. cis lub dereń.
Pełność i zbieżystość. Pełnym nazywamy taki pień (strzałę), którego kształt jest zbliżony do walca, pnie natomiast o kształcie zbliżonym do stożka noszą miano zbieżystych. Im bardziej walcowaty jest pień, tym większa jest jego pełność, a tym samym większa jego wartość użytkowa i techniczna. Kształt pnia jest wypadkową wzrostu drzewa na wysokość i grubość (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Pełność i kształt pni można wyrazić za pomocą pierśnicowych liczb kształtu, które podają stosunek objętości pnia do objętości walca tej samej wysokości i powierzchni przekroju na wysokości 1,30 m.

Liczba kształtu jest zasadniczo mniejsza od 1; pełność drzewa jest tym większa, im bardziej - przy tej samej wysokości - liczba kształtu zbliża się do 1.
W drzewnictwie stosowanie liczb kształtu byłoby kłopotliwe (uprawnienia budowlane). Dlatego też kształt dłużyc i kłód określa się przy pomocy zbieżystości, która podaje spadek średnicy drewna okrągłego w miarę posuwania się od grubszego do cieńszego końca badanej sztuki.

Pełność i zbieżystość strzały

W dolnej części pnia, powyżej szyi korzeniowej, występuje tzw. zgrubienie korzeniowe lub zgrubienie odziomkowe, które zależnie od gatunku i wieku drzewa jest wykształcone słabiej lub silniej i sięga do różnej wysokości pnia. I tak np. u graba i jesionu sięga ono do 2 m wysokości, u buka, jodły i sosny do 5 m (program egzamin ustny).
Charakterystyczne zgrubienie odziomkowe występuje w starych jesionach.

Wydatnie rozszerzona dolna część pnia przechodzi w sieć zrośniętych ze sobą korzeni, które pokrywają ziemię dokoła pnia zwartą płytą powierzchni dochodzącej do wielu metrów kwadratowych (opinie o programie).
W granicach zgrubienia odziomkowego zbieżystość jest silnie zarysowana i może dochodzić do 4 cm/m, a w skrajnych wypadkach do jeszcze większych rozmiarów. Powyżej zgrubienia odziomkowego, a poniżej nasady korony pień wykazuje najbardziej regularną budowę, jego zbieżystość zamyka się tu w granicach 0,5-1 cm/m. Powyżej nasady korony w wierzchołkowej części pnia zbieżystość silnie wzrasta i wynosi przeciętnie 2 cm/fn (segregator aktów prawnych).

Pełność i zbieżystość strzały zależą w głównej mierze od gatunku drzewa, wieku oraz warunków wzrostu. Jodła i świerk odznaczają się dużą pełnością strzały, na dalszym miejscu stoi sosna, później gatunki liściaste, przede wszystkim olcha i dąb. Drzewa wyrosłe w zwarciu mają gonne i pełne strzały oraz wysoko osadzoną i równomiernie rozwiniętą koronę, drzewa natomiast wyrosłe w odosobnieniu mają strzały krótkie i zbieżyste. Drzewa rosnące na właściwych dla nich glebach i w odpowiednich warunkach (zwarcie, zabiegi pielęgnacyjne) wytwarzają strzały bardziej pełne niż drzewa rosnące w złych warunkach.

Bielasta część drewna (u beztwardzielowych strefa przyobwodowa) spełnia zadanie doprowadzania wody do korony. Jeżeli korona jest równomiernie rozwinięta we wszystkich kierunkach, to rozmieszczenie biel u musi być równomierne, a pień ma kształt pełny (promocja 3 w 1). Przy nierównomiernym rozwoju korony zachodzi wzmożone odkładanie drewna po tej stronie, po której korona jest silniej rozbudowana. Jest to konieczne celem zaopatrzenia rozwiniętej części korony, a tym samym większej powierzchni transpiracyjnej w wodę; zarazem jest to jedna z przyczyn mimośrodkowej budowy pnia.