Płytki okładzinowe z kamienia

Aby ustalić zawartość związków żelaza, należy poddać marmur analizie chemicznej. Jedną z odmian marmuru jest marmur onyksowy odznaczający się szczególnym bogactwem kolorów i przejrzystością. Wysoko cenione są zielone i białe szczelne marmury onyksowe, zwłaszcza wspaniały biały onyks ormiański (program uprawnienia budowlane na komputer). Dolomit w stanie czystym ma strukturę ziarnistą i podobnie jak marmur daje się doskonale polerować. Z domieszkami tworzy wapienie dolomityczne. Wskutek małej odporności na mróz niektórych jego odmian dolomit należy poddawać odpowiednim próbom. Używa się go jako lokalny materiał okładzinowy.

Płytki okładzinowe z kamienia mają powierzchnię do 0,2 m², duże płyty - do 1,0 nr. Kształtu są kwadratowego lub wydłużonego prostokąta. Grubość ich bywa rozmaita, zależnie od tego czy przeznaczone są do licowania zewnętrznego lub wewnętrznego oraz od rodzaju skały i w pewnym stopniu od wymiaru (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Płyty i płytki okładzinowe powinny być wyrabiane z kamienia nie mającego śladów zwietrzenia i żyłek, które są mniej wytrzymałe niż skała rodzima. Kamień nie powinien również zawierać obcych ciał występujących na powierzchni (n,p. skamieniałych kości, obcych kryształów itp.). Zabrania się używania płyt o grubości większej (uprawnienia budowlane).

Płytki szklane wyrabia się:

1. jako lane ze zwykłej masy szklanej, przezroczyste, barwione z powierzchnią gładką i ryflowaną lub z odlanym ornamentem;

2. ze szklą nieprzezroczystego.

Najczęściej stosuje się do wyrobu płytek szkło nieprzezroczyste białe (mleczne) i marblit (kolorowe). Płytki z marblitu o delikatnych jednolitych barwach są bardzo rozpowszechnione za granicą (program egzamin ustny).

Sale sypialniane

Za granicą wyrabia się z nieprzejrzystego kolorowego szkła płyty okładzinowe o powierzchni od 1,5 do 4 nf, szeroko stosowane do licowania elewacji i wewnętrznych robót wykończeniowych. Z takiego szkła wyrabia się również podokienniki, stopnie itp. odznaczające się wielką wytrzymałością i naśladujące dekoracyjne kamienie naturalne. Szklane płytki powinny być jednakowych wymiarów o równych brzegach, bez skrzywień, pęknięć, odprysków i pęcherzyków (opinie o programie).

Płytki terrazzowo-mozaikowe (lastricowe) składają się z dwóch warstw: dolnej - z zaprawy cementowej (1:3) i górnej licowej - z mieszaniny terrazzowej (cement i grysik kamienny). Warstwa licowa może składać się z kilku barwnych kompozycji terrazzowych ułożonych według wzoru za pomocą różnych wzorników. Płytki terrazzowo-mozaikowe (lastricawe) z powierzchnią szlifowaną i polerowaną wyrabia się formatu 15×15 do 50×50 cm, grubości od 2 do 5 cm.

Płytki terrazzowo-mozaikowe (lastricowe) stosuje się do licowania ścian, układania posadzek w hallach, na podestach schodowych, w łazienkach i innych pomieszczeniach. Do licowania ścian używa się płytek niewielkich rozmiarów, do układania zaś posadzek można stosować płytki większe (segregator aktów prawnych).

Płytki terrazzowo-mozaikowe powinny odpowiadać takim samym wymaganiom jak cementowe (p. § 6). Płytki gumowe stosowane są do układania posadzek do licowania ścian. Posadzki z tych płytek są szczególnie rozpowszechnione w szkołach, szpitalach, teatrach, korytarzach, salach sypialnych, łazienkach itp. Posadzki te nie są pyłochłonne, są trudno ścieralne i mało akustyczne. Na ścianach używa się ich jako izolacji dźwiękowej. Płytki gumowe - jednobarwne, mozaikowe i marmurkowe wyrabiane są o wymiarach od 10×10 do 45×45 cm, grubości 1 mm dla licowania ścian i od 3 do 8 mm dla układania podłóg (w zależności od intensywności ruchu). Zaprawa cementowa jest to mieszanina cementu z piaskiem zarobiona wodą. Zaprawa cementowa twardniejąc i upodobniając się do kamienia łączy mocno w jedną całość cegły, płytki, poszczególne ziarna rozkruszonej skały (kamiennego grysiku) i poszczególne ziarna piasku (promocja 3 w 1).