Pomiary liniowe

Po przeprowadzonym spawaniu elementów szkieletu ponownie kontroluje się położenie słupów i sporządza szkic wychylenia słupów. Na szkicu kreśli się strzałkami kierunki wychyleń słupów i wypisuje wielkości liczbowe wychyleń (program uprawnienia budowlane na komputer).

W przypadku wykonywania pomiarów kontrolnych wyżej położonych odcinków słupów nie możemy stosować podanych metod ze względu na występujące tu przeszkody. Jedna z metod, stosowaną przy określaniu wychyleń słupów szkieletu konstrukcyjnego wyższych partii budynku wysokościowego, jest metoda pomiarów liniowych stosowana łącznie z wykorzystaniem pionownika zenitalnego. Pomiary liniowe wykonuje się pomiędzy środkami wierzchołków słupów w nawiązaniu do punktów bazowych. Pionownikiem zenitalnym wyznacza się położenie spodarki teodolitu bądź celownika spoczywającego na wsporniku przymocowanym do słupa w odległości 50-80 cm (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Pomiędzy obserwatorami pracującymi na dole i na górze powinno być połączenie telefoniczne w celu skoordynowania prac. Po zorientowaniu teodolitu na punkt znajdujący się na drugim końcu linii bazowej wykonuje się odczyty z łaty poziomej ustawionej na wierzchołkach słupów. W ten sposób mierzy się wychylenia słupów bezpośrednio sąsiadujących z konturami baz.

Wychylenia pozostałych słupów mierzy się za pomocą ruletki (uprawnienia budowlane). Na podstawie przeprowadzonych pomiarów sporządza się szkic wychyleń i przeprowadza się korektę. Osnowa sytuacyjno-wysokościowa na poszczególnych kondygnacjach. Przy zabudowie poszczególnych pięter i ustawianiu różnych urządzeń sanitarno-technicznych budynku potrzebna jest osnowa sytuacyjna i wysokościowa. Osnowę sytuacyjną stanowić może system osi utrwalonych znakami założonymi w betonie podłogi każdego piętra (program egzamin ustny).

Wzajemne powiązanie osnów

Wzajemne powiązanie osnów znajdujących się na poszczególnych piętrach uzyskuje się za pomocą linii pionowych biegnących do góry od znaków utrwalonych na płycie fundamentu. Linie pionowe reguluje się poprzez obserwacje instrumentami zenitalnymi lub nadirowymi (opinie o programie). Punkty pośrednie położone na bokach czworoboku wyznaczonego przez cztery punkty przeniesione z płyty fundamentu wyznacza się za pomocą teodolitów umieszczonych w punktach końcowych jednej przekątnej i przy użyciu dwóch tarcz celowniczych, umieszczonych na punktach końcowych drugiej przekątnej, oraz taśmą inwarową. Przy wyborze punktów pośrednich należy mieć na uwadze właściwą ich lokalizację, a więc odpowiednią odległość od budowanych ścian i takie położenie, które umożliwi maksymalne wykorzystanie punktów w okresie zabudowy kondygnacji (segregator aktów prawnych).

Prace budowlane prowadzone na poszczególnych piętrach wymagają również znajomości pewnej liczby punktów o danych wysokościach. Zespół wymienionych punktów tworzy sieć wysokościową kondygnacji. Sieci poszczególnych kondygnacji muszą być wzajemnie powiązane. Osnowa wysokościowa wykorzystywana jest przy betonowaniu stropów, montażu urządzeń technicznych i innych pracach budowlanych.

Ze względu na wygodę obliczeń przy postępie prac budowlanych wysokości wszystkich reperów znajdujących się na różnych kondygnacjach oblicza się w odniesieniu do przyjętego punktu płaszczyzny podłogi pierwszej kondygnacji, któremu przypisuje się wysokość 0 m. Jest to o tyle ważne, że wówczas w przypadku osiadania budowli nie wprowadza się żadnych poprawek do wysokości reperów poszczególnych pięter. Przeniesienie wysokości z jednej kondygnacji na następne wykonuje się za pomocą niwelatora, zawieszonej ruletki i łat niwelacyjnych, z których jedna ustawiona jest na reperze o znanej wysokości H_A, a druga na reperze, którego wysokość H_B (promocja 3 w 1).

Ze względu na możliwość naruszenia reperów lub zmianę wysokości spowodowaną nierównomiernym osiadaniem budowli należy prowadzić okresowe pomiary kontrolne reperów znajdujących się na poszczególnych kondygnacjach budynku.