Pory kapilarne

Porów kapilarnych nie można oglądać bezpośrednio, lecz na podstawie pomiarów ciśnienia pary rząd ich wielkości oszacowano na 1,3 tim. Mają one zróżnicowane kształty, lecz jak wykazały pomiary przepuszczalności tworzą połączony system o układzie przypadkowym, który to system przenika zaczyn cementowy. Taki połączony system porów kapilarnych powoduje, że stwardniały zaczyn cementowy jest przepuszczalny oraz że jest wrażliwy na działanie mrozu (program uprawnienia budowlane na komputer).

Hydratacja zwiększa jednak zawartość fazy stałej w zaczynie, a w dojrzałych i gęstych zaczynach kapilary mogą zostać zablokowane przez gel i porozdzielane tak, że powstanie układ kapilar połączonych jedynie porami gelowymi. Niewystępowanie ciągłych kapilar jest wynikiem kombinacji właściwego stosunku wodno-cementowego i dostatecznie długiego okresu pielęgnacji na mokro. Właściwy stopień dojrzałości zwykłego cementu portlandzkiego przy różnych wartościach stosunku wodno-cementowego (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Rzeczywisty czas niezbędny do osiągnięcia wymaganej dojrzałości zależy od charakterystyki używanego cementu; przybliżone wymagane wartości czasu dojrzewania można ocenić na podstawie.

Przy stosunku wodno-cementowym powyżej ok. 0,7 nawet pełna hydratacja nie dałaby gelu w ilości dostatecznej do zablokowania wszystkich kapilar. Dla szczególnie drobnego cementu maksymalny stosunek wodno- -cementowy byłby wyższy, osiągając ewentualnie nawet wartość 1,0 (uprawnienia budowlane). Przeciwnie - w przypadku cementów grubo zmielonych wynosiłby on poniżej 0,7. Wyeliminowanie ciągłych kapilar jest tak ważne, że można je uznać za warunek konieczny do zaklasyfikowania betonu jako „dobry”. Zajmiemy się teraz samym gelem (program egzamin ustny).

Pory gelowe

Z faktu, że może on zatrzymywać duże ilości wody wyparowywalnej, wynika, że gel jest porowaty: w rzeczywistości pory gelowe są wzajemnie połączonymi przestrzeniami międzywęzłowymi między cząstkami gelu. Pory gelowe sąznacznie mniejsze od porów kapilarnych i mają średnicę równą 15-f-20 A. Jest to o jeden tylko rząd wielkości więcej niż wymiar cząstki wody. Z tego powodu ciśnienie pary i ruchliwość wody adsorbowanej różnią się od odpowiednich właściwości wody swobodnej. Ilość wody, która może ulegać adsorpcji i desorpcji, określa bezpośrednio porowatość gelu (opinie o programie).

Pory gelowe zajmują ok. 28% całkowitej objętości gelu, przy czym materiał pozostający po wysuszeniu w sposób normowy uważa się za fazę stałą. Rzeczywista wielkość tej objętości jest charakterystyką danego cementu, przeważnie jednak nie zależy ona od stosunku wodno-cementowego mieszanki i od postępu hydratacji. Wskazywałoby to, że gel o podobnych właściwościach jest wytwarzany we wszystkich etapach procesu i że postępująca hydratacja nie wpływa na produkty już istniejące. W ten sposób objętość porów gelowych wzrasta, w miarę jak objętość gelu powiększa się wraz z postępem hydratacji (segregator aktów prawnych).

Z drugiej strony, jak już wspomniano, objętość porów kapilarnych maleje wraz z postępem hydratacji. Porowatość równa 28% oznacza, że pory gelowe zajmują przestrzeń równą ok. jednej trzeciej objętości stałej substancji gelowej. Stosunek powierzchni stałej fazy gelu do jej objętości odpowiada analogicznemu stosunkowi dla kuleczek o średnicy 90 A. Nie oznacza to, że gel składa się z elementów kulistych. Cząstki mają na ogół kształt włóknisty, a wiązki takich włókien tworzą połączoną siatkę zawierającą pewne ilości mniej lub bardziej amorficznego materiału międzykrystalicznego (promocja 3 w 1).

Inny sposób określenia porowatości gelu jest związany z okolicznością, że objętość porów jest równa ok. trzykrotnej objętości wody niezbędnej dla utworzenia na całej stałej powierzchni gelu warstwy o grubości jednej molekuły. Na podstawie pomiarów adsorbcji wody rząd powierzchni właściwej gelu ocenia się na 5,5 • 10⁸ m²/m* lub - w przybliżeniu - 200 000 m²/kg. W przeciwieństwie do tego powierzchnia właściwa nie zhydratyzowanego cementu jest rzędu 200-T-500 m²/kg.