Pory w kruszywie

Dla dalszego zwiększenia szczelności betonów stosuje się różne dodatki do zaczynu, które wypełniają pory w kruszywie. Dodatki te można podzielić na następujące dwie grupy:
- Spośród miałkich proszków mineralnych mogą być stosowane: ziemia okrzemkowa, krzemionka, zwłaszcza w postaci żelu, wapno hydratyzowane, wapno dolomitowe, bentonit i pewne gatunki glin pęczniejących pod wpływem wody. Środki te albo odgrywają rolę wypełniaczy zamykających i uszczelniających pory, albo też pęczniejąc z wodą, jak np. bentonit lub glina, dzięki zwiększeniu swej objętości uszczelniają beton (program uprawnienia budowlane na komputer).
- Spośród kwasów tłuszczowych i ich soli najczęściej stosowane są kwasy olejowy i stearynowy lub ich sole oraz mydła sodowe, wapienne i glinowe.

Wolne kwasy łączą się podczas twardnienia betonu z tlenkiem wapniowym i tworzą mydła nierozpuszczalne w wodzie. Mydła te posiadają własności hydrofobowe, dzięki czemu utrudniają przenikanie wody do betonu. Związki kwasów tłuszczowych stosowane są w różnych kombinacjach, jak np. z chlorkiem wapniowym i z wapnem hydratyzowanym oraz z tlenochlorkami wapniowymi. Stosowane są również mieszaniny gęstych olejów z kwasami tłuszczowymi nieraz pod postacią emulsji. Niektóre cementownie produkują cement z dodatkiem uszczelniającym, opartym na wyżej omówionych substancjach (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Dodatki uszczelniające do betonów są wprowadzane na rynki pod różnymi nazwami patentowymi. Najbardziej znane z nich są castor (preparat smołowy), preolit (preparat bitumiczny powłokowy), sica (preparat krzemowy), podobnie jak i murosan, silicon, triocosal o nie podanych bliżej składnikach. Niektóre z tych preparatów obok uszczelniania betonów przyśpieszają również wiązanie cementu, co umożliwia stosowanie ich do zamykania miejsc o stałym wycieku wody (uprawnienia budowlane).
Skuteczność niektórych środków uszczelniających beton.

Preparaty te należy stosować dość ostrożnie, gdyż wywierają one wpływ na czas wiązania cementu i wytrzymałości betonu. Całkowitej szczelności betonu nie daje się jednak tą drogą uzyskać.
Badania skuteczności składników uszczelniających betony przeprowadza się na walcach betonowych o średnicy 25 cm i wysokości 12 cm (program egzamin ustny).

Rysy włoskowate

Środki, które stosuje się jako dodatki do betonów, należy dodawać do zarobu w czasie przygotowania (opinie o programie).
Środki działające powierzchniowo (fluaty) nanosi się na powierzchnię przygotowanej próbki. W obu wypadkach należy postępować ściśle według instrukcji stosowania.
Do badań bierze się próbki 28-dniowe. Przygotowaną próbkę należy zważyć i badać w przyrządzie do określania przepuszczalności wody, roz- , poczynając od ciśnienia przewidzianego dla danego betonu, a następnie podwyższa się to ciśnienie dwukrotnie. Czas wywierania ciśnienia powinien wynosić dla każdej próby 24 godziny.
Próbę należy uważać za udaną, jeżeli beton w czasie próby po stronie przeciwnej od nacisku wody nawet nie zwilgotniał. Po przeprowadzeniu badań określa się wagowo nasiąkliwość, a następnie łamie próbkę i mierzy w przekroju głębokość, do jakiej woda przeniknęła.

Przy badaniu dodatków do betonów należy określić wpływ ich na czas wiązania cementu i na wytrzymałość betonu (segregator aktów prawnych).
Łatwo dostępnym dodatkiem do zapraw cementowych jest zwyczajna glina, która w mieszance piasek-cement-glina-woda odgrywa rolę nie tylko obojętnego względnie pęczniejącego wypełniacza zamykającego pory zaprawy, lecz również bierze udział w procesie twardnienia cementu.
Jak wynika z przeprowadzonych badań, zaprawy cementowo-gliniane mają większą wytrzymałość na rozerwanie niż zaprawy czysto cementowe, na skutek czego w zaprawach takich trudniej powstają pęknięcia i rysy włoskowate (promocja 3 w 1).

Do zapraw wodoszczelnych należy stosować czyste niepiaszczyste gliny, które po wysuszeniu miesza się z cementem i piaskiem. Jako najlepsze mieszanki podawane są mieszanki cementu ze sproszkowaną gliną i piaskiem w stosunku 1:2:3 aż do 1:2:4