Przezroczyste odmiany korundu

Wśród tajemniczych okoliczności pojawił się na rynku londyńskim w 1884 r. wielki diament w postaci nieregularnego oś- miościanu o masie 457 kr. Dokładne jego pochodzenie jest nieznane. Prawdopodobnie został skradziony w kopalni Jagersfontein i przeszmuglowany do Londynu. Zakupiło go konsorcjum prywatnych handlarzy kamieni szlachetnych. Po oszlifowaniu w amsterdamskiej firmie szlifierskiej I. L. Metz, w kształcie wspaniałego owalnego brylantu, podziwiany był na światowej wystawie w Paryżu w 1889 r. Sprzedany został Nizamowi z Haidarabadu za sumę 200 tys. funtów szterlingów. Kamień ten znany jest pod nazwami Imperial, Victoria, Great White, a także Nizam (program uprawnienia budowlane na komputer).

Za największy z barwnych diamentów uchodzi diament Hope’a barwy szafirowoniebieskiej. Pochodzi on z indyjskiej Golkondy, skąd przez Taverniera został przewieziony do Francji, gdzie zakupił go Ludwik XIV. Do czasów Rewolucji Francuskiej znajdował się we francuskim skarbcu koronnym. Nazwa diamentu pochodzi od angielskiego miłośnika i zbieracza kamieni szlachetnych H. Ph. Hope’a, w którego sławnej kolekcji znalazł się w pierwszej połowie XIX w. Początkowo ważył 67 kr, po oszlifowaniu 44,4 kr (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
W rosyjskim skarbcu znajdował się stosunkowo niewielki 10- karatowy brylant, o rzadko spotykanej barwie rubinowo-czerwonej.

Został on zakupiony przez cara rosyjskiego Pawła I za 100 tys. rubli. Przezroczyste odmiany korundu są cennymi kamieniami szlachetnymi, od bardzo dawna używanymi do celów zdobniczych. Odmiana o barwie czerwonej nazywa się rubinem, niebieskiej lub szafiru. Drobnokrystaliczne, zbite, ziarniste odmiany są stosowane do celów przemysłowych jako materiał ścierny i polerski (uprawnienia budowlane).
Nazwa korund pochodzi od sanskryckiego kuruivinda, rubin i łacińskiego rubens czerwony, a szafir od arabskiego safir.
Własności chemiczne. Korund jest tlenkiem glinu A1203, zażerającym niekiedy niewielkie domieszki chromu. Przezroczyste odmiany krystaliczne są wyjątkowo czyste pod względem składu chemicznego. Barwa korundu zależy od domieszek chemicznych. Bardzo małe domieszki chromu zabarwiają rund na czerwono, tytanu na niebiesko, żelaza na żółto brunatno aż do barwy czarnej. Znaczne ilości domieszek zawierają zbite odmiany drobnokrystaliczne. Używane są one jako materiał ścierny (szmergiel). W płomieniu dmuchawki korund nie topi się; nie rozpuszcza się w kwasach (program egzamin ustny).

Kryształy korundu

Kryształy korundu, nierzadko znacznych rozmiarów, należą do układu trygonalnego. Najczęściej występują ściany słupa dytrygonalnego, romboedrów, piramid i dwuścianu podstawowego. Ściany słupa, piramid i dwuścianu podstawowego są często wyraźnie bruzdkowane. Większe kryształy są nieraz zaokrąglone mają postać beczułkowatą. Nierzadkie są zrosty bliźniacze; najczęściej występują bliźniaki, których płaszczyzna bliźniacza jest ścianą romboedru; niekiedy spotyka się bliźniaki przenikające, dosyć częste są również bliźniaki wielokrotne. Niekiedy zbliźniaczenie jest widoczne dopiero pod mikroskopem.

Rubin i szafir występują zwykle w postaci wyraźnych kryształów, inne natomiast odmiany korundu tworzą przeważnie zbite i ziarniste masy (opinie o programie).
Własności fizyczne. Korund nie ma łupliwości, można jednak zaobserwować pewną oddzielność równoległą do dwuścianu podstawowego, a nieraz, wskutek zbliźniaczenia wielokrotnego, równoległą do ścian romboedru. Korund ma przełam muszlowy, twardość 9 w skali Mohsa. Jest on najtwardszym po diamencie minerałem, bardzo odpornym na działanie czynników mechanicznych (segregator aktów prawnych). Zależnie od miejsca występowania korundu można niekiedy stwierdzić pewne różnice jego twardości.

Gęstość korundu wynosi 3,9-4,1 g/cm8, jego połysk jest szklisty; oszlifowany rubin i szafiry mają połysk zbliżony do diamentowego. Szlachetne odmiany są przezroczyste, pospolity natomiast korund jest nieprzezroczysty.
Barwa korundu jest rozmaita.

Korund pospolity jest najczęściej szary, odmiany przezroczyste mają różne barwy (promocja 3 w 1). Obok bezbarwnych spotyka się czerwone, niebieskie, żółte lub fioletowe. Niektóre odmiany wystawione na działanie promieni nadfioletowych wykazują luminescencję. Przez podgrzanie niektóre szafiry mogą stracić swą barwę lub nabrać jaśniejszego odcienia.