Schemat blokowy betonoskopu

Przy wyższych częstościach prędkości mogą być większe, co wynika z Teologicznego modelu betonu. Na ogół jednak różnice te mieszczą się w granicach błędu pomiarowego. Apaiatura do badań ultradźwiękowych betonu, produkowana w wielu krajach, w zasadzie jest podobna do siebie i różni się tylko pewnymi szczegółami konstrukcyjnymi (program uprawnienia budowlane na komputer).

We wszystkich typach aparatury występują następujące zespoły: nadajnik impulsów, odbiornik, wzmacniacze impulsów oraz czasomierz do określenia czasu przejścia impulsu przez odcinek drogi. Z tego względu ograniczono się tu do opisu typowej aparatury produkowanej w kraju. Schemat blokowy betonoskopu typu BI-8R. Betonoskop tworzy całość w metalowej obudowie o wymiarach 290X390X520 mm; ciężar przyrządu wynosi ok. 30 kG (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Średnica ekranu lampy oscyloskopowej wynosi 120 mm. Do odczytu czasu stosowane są znaczniki czasu: 2, 10, 50, 250 i 1250 p sek, stabilizowane za pomocą oscylatora kwarcowego. W celu liczbowego określenia wpływu ważniejszych czynników na zależność R = /(V), przeprowadzono w ITB badania laboratoryjne betonu przy użyciu betonoskopu ultradźwiękowego. Badania dokonano w trzech etapach (uprawnienia budowlane).

W etapie I zbadano wpływ wieku betonu, uziarnienia kruszywa oraz stosunku c/w (przy stałej ilości cementu). Etap II dotyczył zbadania wpływu składu mineralogicznego kruszywa oraz wilgotności betonu. W etapie III zbadano wpływ rodzaju kruszywa oraz stosunku c/w (przy stałej ilości wody).
Wszystkie badania wykonano na normowych próbkach walcowych 0 = h =* = 16 cm. W wyniku badań otrzymano 1919 par wartości R i V, które poddane zostały analizie statystycznej. Wyniki ogólnej analizy korelacyjnej wszystkich próbek w postaci krzywej regresji (program egzamin ustny).

Otrzymana krzywa regresji może służyć za podstawę określania wytrzymałości betonu, charakteryzującego się następującymi przeciętnymi wartościami czynników:
a. stosunek cementowo-wodny dw = 2,
b. ilość kruszywa (objętościowo) w 1 m3 betonu - 70%,
c. rodzaj kruszywa - żwir rzeczny (z przewagą skał twardych),
d. uziarnienie kruszywa - w polu szczególnie dobrego uziarnienia wg PN-63/B-06250,
e. wiek betonu - ok. 20 dni,
f. wilgotność betonu - stan powietrzno-suchy,
g. ilość i rodzaj cementu - 300 kg/m3, portlandzki marki 250,
h. temperatura - ok. 18°C,
i. sposób zagęszczania betonu - wibrowanie,
j. dojrzewanie betonu - w warunkach naturalnych (opinie o programie).

Wytrzymałości betonu

Ustalenie wpływu różnych czynników na związek wytrzymałości betonu i prędkości rozprzestrzeniania się fal ultradźwiękowych jest możliwe pod warunkiem, że rozpatrywać się będzie wpływ zmian każdego pojedynczego czynnika przy niezmieniających się wszystkich pozostałych. Tego rodzaju podejście nie może doprowadzić do otrzymania uniwersalnej relacji, która byłaby słuszna przy wszelkich możliwych kombinacjach składu betonu, rodzaju składników, wieku betonu, jego wilgotności itp., jednakże dla pewnej określonej grupy mieszanek betonowych jest ono w pełni dopuszczalne. Taką zasadę przyjęto przy badaniu betonu opisanego wyżej (segregator aktów prawnych).

Wpływ poszczególnych czynników na podstawową krzywą regresji (10-13) wyrażono za pomocą współczynników c,. Łączny wpływ różnych czynników na wspomnianą krzywą ujmuje współczynnik wypadkowy C. Wpływ zbrojenia podłużnego (równoległego do kierunku rozchodzenia się fal ultradźwiękowych) może być wyeliminowany odpowiednią techniką pomiarów.
Wyniki badań wskazują, że stan naprężenia w betonie nie wpływa, praktycznie biorąc, na prędkość rozchodzenia się fal ultradźwiękowych.

Pozostałe czynniki, jak np. sposób zagęszczania, warunki dojrzewania itp., mogą w sposób zasadniczy zmienić przedstawione zależności i z tego względu muszą być każdorazowo analizowane (promocja 3 w 1).
W celu lepszego zobrazowania wpływu omówionych czynników na otrzymaną w wyniku analizy statystycznej zależność, opracowano specjalny nomogram. Nomogram ten składa się z 8 części, z których każda przedstawia wpływ jednego z czynników na zależność R = f(V).