Sektor gospodarki

Wysoki poziom gospodarczego rozwoju Europy znajduje wyraz m.in. w fakcie, iż ok. 65% czynnej zawodowo ludności związanej jest z sektorem handlowo-usługowym. Ten sektor gospodarki notuje począwszy od lat 60. XX w. bardzo szybkie tempo zmian, wyrażających się silnym wzrostem udziału w strukturze ekonomicznej wszystkich państw lej części świata. Europejskimi liderami pozostają tu: Monako (87%), Andora (78%), Wielka Brytania (75%) i Holandia (74,1%), natomiast najniższymi odsetkami zatrudnienia legitymują się Albania (20%), Rumunia (50,5’’/..), Bośnia i Hercegowina oraz Mołdawia (po 40%) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Charakterystyczną cechą większości państw europejskich jest silny stopień tzw. spójności lub jednolitości etnicznej, znajdujący wyraz w relatywnie wysokie h wskaźnikach udziału w ogólnej liczbie ich mieszkańców pojedynczej grupy etniczno-narodowościowej. Skrajnym przykładem służyć tu może Portugalia, gdzie Portugalczycy stanowią 99,4% ogółu mieszkańców kraju. Tuż za nią znajduje się Polska ze wskaźnikiem spójności etnicznej 98,7%. Najniższy stopień spójności etnicznej notują kraje powstałe po rozpadzie byłej Jugosławii oraz Andora i Monako (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W przypadku państw bałkańskich tak charakterystyczna wieloetniczność oraz towarzysząca temu żłożoność struktury wyznaniowej pozostaje do etniczno-religijnym. Tego typu antagonizmy są praktycznie obce wieloetnicznym krajom powstałym po rozpadzie ZSRR, będącym dawniej republikami radzieckimi (np. Łotwie, gdzie Łotysze stanowią zaledwie 55,3% populacji kraju) (uprawnienia budowlane). Pamiętać należy, że w strukturze etnicznej większości krajów europejskie h charakterystyczna jest obecność robotników cudzoziemskich i ich rodzin jako efekt trwałego procesu imigracji zarobkowej (patrz podrozdział „Migracje i robotnicy cudzoziemscy"). Abstrahując w tym miejscu od ich strukturalnego udziału, stosownym będzie wspomnieć, iż najliczniejszą pośród nich zbiorowość (program egzamin ustny).

Przeszłość historyczna

Przeszłość historyczna oraz związany z nią mniej lub bardziej złożony obraz etniczno- narodowościowy mieszkańców poszczególnych państw leży u podstaw dość dużej mozaiki językowej zarówno Europy, jak i poszczególnych krajów. W takich okolicznościach problem komunikacji językowej regulowany bywa w ramach funkcjonowania jednego bądź kilku języków urzędowych. Najbardziej typowymi wielojęzykowymi państwami są Szwajcaria i Belgia. W przypadku Szwajcarii w oficjalnym użyciu są aż 4 języki: niemiecki, francuski, włoski i retoromański (opinie o programie). Posługuje się nimi odpowiednio 63,7%, 19,2%, 7,6% i 0,6% ogółu mieszkańców. Belgia z kolei to kraj 3 urzędowych języków: flamandzkiego (używanego przez 60,3% ludności), francuskiego (33,2%) i niemieckiego (0,9%).

W skali globalnej językiem o największej liczbie użytkowników jest w Europie rosyjski (ponad 1 30 min osób) - prócz Rosjan posługuje się nim np. 32,8% mieszkańców Ukrainy i 31,9% obywatel i Białorusi. Na drugim miejscu znajduje się niemiecki (ok. 90 min użytkowników), który poza Niemcami najliczniej używany jest w Austrii oraz Szwajcarii. Do grupy języków o względnie dużej liczbie użytkowników należy zaliczyć francuski, angielski i włoski (każdym mówi ponad 60 min osób), ukraiński (ok. 50 min) oraz polski (ok. 40 min) (segregator aktów prawnych).

Zgodnie z międzynarodową klasyfikacją lingwistyczną, Europa jest obszarem, gdzie w użyciu znajduje się łącznie ponad 80 języków. W szeregu przypadków mają one wręcz symboliczną liczbę użytkowników (np. retoromański w Szwajcarii - 40 tys. osób, gaelicki w Szkocji 80 tys., lapoński - 36 tys., tabasaran czy lak w Rosji - po ok. 100 tys. osób). W strukturze wyznaniowej Europy zdecydowanie dominuje chrześcijaństwo, którego wyznawcy stanowi ą 76,6% ogółu ludności tej części świata (9 5,4% ogółu wierzących). Spośród religii niechrześcijańskich wyraźniej zaznacza się jedynie obecność islamu, wyznawanego przez 4,3% Europejczyków (promocja 3 w 1).