Siły działające na izolację

Izolacja jest w stanie wytrzymać obciążenie jedynie skierowane prostopadle do jej płaszczyzny. Dzięki plastyczności i wiskozie lepiku izolacja praktycznie pozbawiona jest możliwości występowania w niej tarcia pod wpływem sił ukośnych do jej powierzchni, wskutek czego następuje w obrębie izolacji poślizg jednej części konstrukcji względem drugiej. Wkładki papowe są rozwarstwiane i rozrywane, przy czym izolacja ulega zniszczeniu (program uprawnienia budowlane na komputer).

Siły działające na izolację powinny być rozłożone równomiernie lub obciążenie powinno być ciągłe, w przeciwnym bowiem razie może nastąpić wyciskanie lepiku z miejsc silniej dociśniętych do miejsc o mniejszym docisku. Jeśli obciążenia nie spełniają powyższego warunku, to należy zastosować odpowiednie środki konstrukcyjne, aby przekazywane obciążenia na izolację nie mogły spowodować ujemnych skutków (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Izolacja w wykonanej budowli nie powinna być wystawiona na działanie temperatury wyższej niż 40°C, gdyż punkt mięknienia przeciętnych rodzajów lepików leży w granicach 45-75°C według Kraemera- Sarnowa. Z tego względu temperatura mięknienia zastosowanego lepiku musi być co najmniej o 10-u20°C wyższa od najwyższej temperatury, na jaką może być narażona izolacja (uprawnienia budowlane).
W wyjątkowych przypadkach gdy izolacja może być narażona na działanie wysokiej temperatury, koniecznym jest dobranie wysokowartościowego lepiku o wyższej temperaturze mięknienia. Jednak zachodzi wówczas obawa, że przy niższych temperaturach lepik taki będzie zbyt kruchy i może łatwo popękać. Z powyższych względów przy izolowaniu przed wodą naporową lub wilgocią obiektów, w których panuje wysoka temperatura (kotłownie, czopuchy, kanały centralnego ogrzewania, przewody na wodę gorącą i parę) należy zastosować izolację ciepłochronną, która ma za zadanie zabezpieczenie izolacji wodoszczelnej przed wpływami wyższej temperatury (program egzamin ustny).

Pęcznienie

Aby uniknąć trudności związanych z wykonaniem izolacji ciepłochronnej, można wykonać izolację wodoszczelną metalową. Najodpowiedniejsze w tym przypadku są rury i kanały spawane z blachy stalowej ,191. Dodatkową trudnością, z jaką należy liczyć się przy takim rozwiązaniu, jest połączenie izolacji stalowej z bitumiczną (co należy wykonać wg pktu 45) i opracowanie szczelin dylatacyjnych, które nie dopuściłyby do rozerwania się kanału blaszanego wskutek zmian temperatury w ścianach czopucha dochodzących do 300°C (opinie o programie).

Zastosowanie kompensatora metalowego, odpowiednio umieszczonego w miejscu szczeliny dylatacyjnej w ścianie betonowej, jest w tym przypadku rozwiązaniem najbardziej celowym.
Warstwa izolacyjna powinna być tak umieszczona, aby pod wpływem parcia wody była dociskana, a nie odrywana od konstrukcji dźwigającej, która ma przejąć parcie wody.
Skuteczność i trwałość izolacji jest zapewniona wówczas, gdy izolacja poddana jest stałemu działaniu siły zaciskającej ją pomiędzy dwoma sztywnymi ustrojami, przy czym docisk na jednostkę powierzchni nie powinien być mniejszy niż 0,1 kG/cm2. Tłumaczy się to tym, że papy (jak wykazały badania) nie nasiąkają wodą i nie pękają, jeśli są dostatecznie ściśnięte (segregator aktów prawnych).

Przenikaniem wilgoci przez powłoki bitumiczne tłumaczy się wnikanie wilgoci do włókien tektury i filcu, juty itp. materiałów organicznych, z których są wykonane papy i tkaniny impregnowane [51h Z kolei zawilgocenie włókien powoduje zmianę ich objętości (włókna wydłużają się), co jest przyczyną pęcznienia pap. Pęcznienie to, np. w pokryciach papowych dachów, przejawia się w powstawaniu zmarszczek i pęcherzy. Dalszym skutkiem pęcznienia pap są procesy biologiczne, które z kolei powodują gnicie papy lub juty, co prowadzi do jeszcze szybszego zniszczenia izolacji.

Doświadczenia Schafera [491 wykazały, że nasiąkliwość pap zależy od wielkości siły zaciskającej, jakiej poddane są papy. Zależność pomiędzy wielkością nacisku jednostkowego a procentową nasiąkliwością papy w stosunku do jej ciężaru (promocja 3 w 1).