Siły poprzeczne belek głównych

Belki główne wolnopodparte oblicza się na momenty i siły poprzeczne, wywołane obciążeniem najniekorzystniejszym. Wartości momentów i sił poprzecznych belek wolnopodpartych mostów drogowych oznacza się szybko przy pomocy zestawień tabelarycznych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Chcąc przy pomocy zestawień wyznaczyć największe momenty i siły poprzeczne w poszczególnych punktach w odstępach x od podpory lub e od środka rozpiętości belki, należy odnośne wartości, odczytane w zestawieniach, pomnożyć przez współczynnik klasy mostu i współczynnik szerokości mostu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Momenty i siły poprzeczne belek głównych wolnopodpartych mostów kolejowych oblicza się według stosownych norm obciążenia i schematów ustawienia pociągu, pewną wygodę w obliczaniu zapewniają odpowiednio zestawione tablice liczbowe (uprawnienia budowlane).

Belki główne ciągłe dadzą się obliczyć najwygodniej przy zastosowaniu linii wpływowych momentów i sił poprzecznych. Kreślenie linii wpływowych odbywa się najczęściej przy pomocy liczbowych zestawień tabelarycznych (program egzamin ustny). Zestawienia liczbowe, służące do kreślenia linii wpływowych momentów, sił poprzecznych i oddziaływań belek ciągłych dwu- i trój- przęsłowych o przęsłach równych dla przyjęcia przekroju stałego, co bez większego błędu dopuszczalne jest dla mostów o niezbyt znacznych rozpiętościach przęseł. Gdy przęsła mają rozpiętości kilkunastu metrów, a obciążenia są znaczne, opłaca się uwzględnienie w obliczeniu przekroju zmiennego (opinie o programie).

Przyczółki żelbetowe

Belki główne ramowe wymagają obliczenia żmudnego; jednak ustroje niezbyt skomplikowane obliczyć można stosunkowo mniejszym nakładem pracy, posługując się gotowymi wzorami i tablicami liczbowymi do obliczania momentów z obciążenia stałego i do kreślenia linii wypływowych (segregator aktów prawnych).

Obliczanie przyczółków i filarów mostów belkowych odbywa się według ogólnie znanych zasad z uwzględnieniem ustroju. Przyczółki żelbetowe, stosowane rzadko, składają się najczęściej z zasadniczych elementów tj. z płyt (dolnej i pionowej) i żeber. Płyta dolna, przenosząca obciążenie na grunt, posiada zwykle wkładki obustronne, a to głównie z powodu niepewnych warunków obciążenia, które może działać w kierunku z dołu do góry i (w razie częściowego poddawania się gruntu) odwrotnie.

Najczęściej wykonywa się je jako łuki bezprzegubowe, trójprzegubowe i dwuprzegubowe ze ścięgnem. Wkładki żelazne łuków bez- przegubowych dają się wyzyskać przy rozpiętościach niewielkich lub bardzo wielkich. Dla rozpiętości średnich (/ - 40 do 60 m), zwłaszcza przy niezbyt małym można ustalić taki kształt osi łuku, że ciągnienia nie występują lub są nieznaczne, a stosowane wkładki służą wtedy raczej do zwiększenia pewności budowli i zabezpieczenia jej przed szkodliwymi następstwami ewentualnych ciągnień, wywołanych wpływami nieprzewidzianemu (promocja 3 w 1).

Aby na typach najbardziej zasadniczych okazać sposób konstruowania mostów łukowych, przyjmiemy ich podział na:

1) Mosty z pełną nad- sypką.

2) Mosty z pomostem opartym na słupach.

3) Mosty ustroju szkieletowym.

4) Mosty z pomostem zawieszonym.

5) Mosty o wkładkach z kratownic żelaznych.

Rozpiętości mostów łukowych w porównaniu z belkowymi mogą być bardzo znaczne; zależnie od ustroju i obciążenia dochodzić mogą do 180 m wyżej. Zasypanie żwirem do wysokości niwelety wskazane jest najczęściej dla mostów o rozpiętościach niewielkich, gdy nadmierne obciążenie ustroju i gruntu budowlanego nie wchodzi pod uwagę. Zamknięcie boczne nadsypki stanowią silne mury betonowe lub ścianki żelbetowe, ewentualnie z żebrami. Nadsypką mostów, o rozpiętościach większych a strzałce niewielkiej, może być, w celu zmniejszenia ciężaru własnego konstrukcji, np. beton żużlowy. Most na Strwiążu pod Ustrzykami, wykonany podług planów, opracowanych w biurze drogowym Okręgowej Dyrekcji Robót Publicznych we Lwowie (proj. Inż. Frey), jest typowym mostem o niewielkiej rozpiętości z pełną nadsypką wyrównawczą. Łuk wzmacniają obustronne