Tektury surowe

Tektury surowe produkowane są w kilku grubościach o różnym ciężarze 1 m-’. Wygląd zewnętrzny i wymiary
Zewnętrzny wygląd tektury określa się przez obejrzenie materiału rozwijanego z roli przy pobieraniu próbek.
Szerokość tektury określa się przez mierzenie stalowym lub drewnianym metrem każdej odebranej roli i obliczenie średniej szerokości (program uprawnienia budowlane na komputer).

W celu określenia symbolu i fizyko-mechanicznych wskaźników tektury, z wyjątkiem wilgotności, powinno się korzystać z próbek uprzednio przetrzymanych co najmniej przez 4 godziny w warunkach temperatury pokojowej, lecz nie wyższej niż 25°C i przy wilgotności powietrza 60-i-650/o. Przy przetrzymywaniu próbek w wymienionych warunkach powinny one być tak ułożone, aby powietrze mogło swobodnie krążyć dookoła każdej próbki (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Numer tektury określa się według jej ciężaru w g/m2, który określa się przez zważenie na wadze technicznej z dokładnością do 0,1 g co najmniej pięciu próbek o wymiarach 10 X 10 cm każda. Próbki wycina się według metalowego wzornika przez całą szerokość pobranych próbek, w odległości co najmniej 5 cm od brzegu. Przy ważeniu każdej próbki oddzielnie mnoży się otrzymany ciężar przez 100 i oblicza ciężar średni. Przy jednoczesnym ważeniu 5 próbek otrzymany ciężar mnoży się przez 20. Jeśli przy określeniu ciężaru 1 m2 tektury wilgotność próbek nie odpowiada wymaganiom określonym w normie, to ciężar właściwy w g/m2 otrzymuje się przez przeliczenie otrzymanego przy badaniu ciężaru (uprawnienia budowlane).

Z pobranych próbek odważa się co najmniej 20 g tektury, które umieszcza się w naczyńku wagowym, uprzednio zważonym na wadze technicznej z dokładnością do 0,1 g. Tak przygotowaną próbkę suszy się w suszarce w temperaturze 100-Hl05°C do czasu, aż różnica pomiędzy dwoma następującymi po sobie ważeniami będzie mniejsza niż 0,1 g.
Określanie wytrzymałości na rozerwanie (program egzamin ustny).
Wytrzymałość na rozerwanie paska tektury określa się w następujący sposób. Pośrodku każdej próbki oraz przy jej brzegach wycina się w kierunku podłużnym i poprzecznym równolegle do brzegów tektury, w odległości co najmniej 100 mm od nich, po trzy paski o wymiarach 50 X X 220 mm.

Określanie chłonności nafty

Paski umieszcza się kolejno w zacisku aparatu rozrywającego typu L. Schoppera lub podobnego, ustaliwszy uprzednio odległość 200 mm pomiędzy zaciskami i rozrywa się je przy równomiernej szybkości rozciągania. Pasek zakłada się równo (nie ukośnie) pośrodku zacisku. W razie zerwania paska w odległości mniejszej niż 2 cm od zacisku, wyników nie bierze się w rachubę i do badania wycina się inny pasek (opinie o programie). Jako siłę potrzebną do rozerwania paska podaje się średnią arytmetyczną wyników wszystkich badań.
Badanie wytrzymałości tektury na rozerwanie powinno być przeprowadzane przy normalnej wilgotności powietrza.

Wycięty z pobranej próbki pasek tektury o wymiarach 100 X 50 mm suszy się w temperaturze 105°C w ciągu 20 minut, po czym chłodzi się go w eksykatorze i szybko waży na wadze technicznej z dokładnością do 0,1 g (segregator aktów prawnych).
Wysuszony i zważony pasek tektury bierze się pincetką i umieszcza pod dziobkiem menzurki napełnionej naftą i nachylonej z lekka ku poziomowi. Uprzednio zaznacza się poziom nafty w menzurce według dolnego meniska, po czym przez dziobek menzurki nalewa się cienkim strumieniem naftę, poczynając od górnego brzegu próbki tektury i poruszając menzurką w różnych kierunkach w celu równomiernego zwilżenia próbki naftą (promocja 3 w 1).

Gdy się nasyci wierzchnią stronę paska, to w celu zapobieżenia ściekaniu nafty z tektury przekręca się go na drugą stronę, przytrzymując palcami w miejscu suchym w celu przeniesienia pincetki. Pasek tektury zlewa się naftą do czasu, aż cała powierzchnia nabierze połysku. Pod koniec badania nachylenie menzurki reguluje się w ten sposób, aby nafta wyciekała kroplami, a pasek trzyma się tak, aby nadmiar nafty ściekał do płaskiej miseczki, przygotowanej do tego celu i ustawionej pod dziobkiem menzurki.