Triady tlenowe

Triady tlenowe każdego tetraedru na powierzchni warstw (w krzemianach warstwowych) są nieco obrócone (skręcone) wzdłuż osi c, zarówno w kierunku ruchu wskazówki zegara, jak i w przeciwnym, w porównaniu z położeniem triad przy idealnym rozmieszczeniu tetraedrów, przy czym również same tetraedry są nieco pochylone. Fakt ten można wytłumaczyć działaniem silniejszych p-wiązań. Wyjaśniono także, dlaczego oktaedry są nieco spłaszczone; mają one grubość 0,195-0,225 nm (1,95-2,25 A) w przeciwieństwie do grubości wyznaczonej geometrycznie, równej 0,22-0,25 nm (2,2-2,5 A), co należy tłumaczyć mniejszą trwałością 5-wiązań, jak to widać na rys. 1-3 pokazującym uprzywilejowane rozmieszczenie wiązań równoległe do osi c w oktacdrycznej warstwie pakietu (program uprawnienia budowlane na komputer).

Izomorficzne podstawienie jonów w krzemianach należy również rozpatrywać na podstawie wystąpienia hybrydyzacji 5-, p-wiązań w tetraedrze, co wpływa na zmianę odległości między atomami (jonami). W ten sposób zastąpienie jonu glinu, przy Al-O równym 0,177 nm (1,77 A), w lyszczykach jonem żelaza przy Fe-O równym 0,18G nm (1,86 A) zwiększa wymiar komórki wzdłuż osi b w stosunku do warstwy tctraedrycznej o 0,005-^0,008 nm (0,05-0,08 A); zastąpienie krzemu glinem również rozszerza warstwę tetraedryczną (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Odległość K—O 0,281 nm (2,81 A) w lyszczykach nie jest stała, czym można tłumaczyć różną zdolność łyszczyków do oddawania potasu wodzie. Przy rozcieraniu kaolinu, muskowitu, halo i żytu i innych minerałów ilastych następują przede wszystkim rozerwania wiązań, budowa krystaliczna zaczyna zanikać, na rentge- nogramach zwiększa się rozmycie linii dyfrakcyjnych (uprawnienia budowlane). Przy dalszym rozerwaniu p-wiązań linie mogą nawet całkiem zniknąć i minerały stają się rentgenoamorficzne. Stopniowo znika również duży efekt endotermiczny i krzywe nagrzewania stają się podobne do krzywych nagrzewania alofanów; zwoje haloizytu odwijają się (program egzamin ustny).

Stopień uporządkowania struktury

Termin „nietrwałość” wiązań niczego nie wyjaśnia, ale podkreśla tę stronę charakterystyki minerałów ilastych, która odnosi się do ich genetycznej niestałości, do łatwości ich wzajemnych przemian przy zmianie warunków termodynamicznych (temperatury, ciśnienia, stężenia roztworów zasilających środowisko, w którym odbywa się krystalizacja minerału ilastego) (opinie o programie).

Można znaleźć mnóstwo przykładów nietrwałości wiązań, jak: hydrotermalna przemiana kaolinitu w hydromuskowit lub w hydroparagonit w obecność alkaliów w autoklawie, przemiana pałygorskitu w montmorylonit w polu ultradźwiękowym, przemiana kaolinitu w środowisku obojętnym w autoklawie w temperaturze 200-y350°C w produkt typu kaolinitowo-montmorylonitowcgo o mieszanych pakietach, a w wyższej temperaturze 450-600°C w materiał podobny do pirofilitu itd. Wszystko to można wytłumaczyć i określić kierunki przebiegu reakcji (pomimo izobarycznego potencjału) za pomocą teorii s-, p-wiązań (segregator aktów prawnych).

Nietrwałością wiązań tłumaczy się według Hinckly’ego powstawanie bardziej strukturalnie uporządkowanego kaolinitu ze złoża macierzystego kwaśnego niż ze złoża zasadowego. Ilość wody wiązanej niestechiometrycznie przy krystalizacji mniej uporządkowanej struktury kaolinitu jest, jak to wykazał Kukowski, większa (promocja 3 w 1).

Stopień uporządkowania struktury (budowa krystaliczna) kaolinitu może być wyrażony ilościowo. Hinckly zaproponował uprowadzenie pojęcia wskaźnika budowy krystalicznej kaolinitu. Wskaźnik ten przedstawia stosunek sumy wysokości dwóch pików A i B dyfraktogramu (przy dostatecznej dokładności ich określenia, 13. za pomocą „DRON”), odpowiadających płaszczyznom 110 i 111 badanego kaoliztu, do ogólnej wysokości A, charakterystycznej dla zakresu kątów 20 od 18 do U.