Wady betonów żywicznych

Wady betonów żywicznych są następujące:

1. niski współczynnik sprężystości w porównaniu z wytrzymałością (np. beton żywiczny o wytrzymałości na ściskanie 600 kG/cm² ma współczynnik sprężystości tylko 250 000-300 000 kG/cm²),
2. duży skurcz w okresie początkowym,
3. większe na ogół pełzanie niż betony zwykłe,
4. duża rozszerzalność cieplna (o 40-50% wyższa od rozszerzalności betonów zwykłych),
5. duża przyczepność do form stalowych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Betony żywiczne są dotychczas w praktyce stosowane jedynie w niewielkiej skali ze względu na wysoki koszt w porównaniu z betonami o spoiwie cementowym, lecz w wielu krajach trwają w tym kierunku intensywne prace badawcze (w Polsce - w Politechnice Śląskiej i Politechnice Krakowskiej) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W USA prace badawcze zmierzają w kierunku doboru kruszyw do różnych żywic, m. in. do żywic epoksydowych typu „Ciba” lub „Shell- -Epikote T”; najczęściej stosuje się piasek rzeczny i pył morski.

Prace radzieckie koncentrują się głównie na doborze kruszyw do żywic poliestrowych, np. według receptury: żywica poliestrowa - 8,3%, utwardzacz i przyspieszacz - 0,9%, piasek rzeczny o granulacji 0,29 mm - 70,7% oraz pył piaskowy - 20,1% (uprawnienia budowlane).

Badania niemieckie polegają na doborze kruszyw do żywic poliestrowych, epoksydowych oraz żywic modyfikowanych, np. fenolowo-epoksydowych lub fenolowo-karbamidowych. Jako kruszywo do betonów poliestrowych stosuje się mączkę kwarcową 0-3 mm, a do betonów epoksydowych - piasek rzeczny 0-3 mm i pył piaskowy 50-i-150 /t lub dodatek mączki kwarcowej lub korundowej. W badaniach Politechniki Śląskiej [61] zastosowano żywice fenolowo-formaldehydowe (AG i 149) 14 (65), epoksydową (Epidian 5) i poliestrową (Polimal 109) oraz pospółkę o uziarnieniu 0/1 - 38,5, 0/2 - 24,7, 2/4 - 21,8 i 4/10 - 15%) (opinie o programie).

Dodatek polimerów

Szersze zastosowanie od betonów żywicznych znalazły betony i zaprawy cementowe modyfikowane (uszlachetnione) dodatkiem polimerów. Jako podstawowy dodatek modyfikujący stosuje się polioctan winylu lub mleczko lateksowe, a jako dodatki uzupełniające wprowadza się do betonów lub zapraw polichlorek winylu, żywicę mocznikowo-melaminową itp. Zawartość polimerów w zaprawie lub betonie w stosunku do zawartości cementu wynosi 2-^20%, przy czym górna granica dotyczy zapraw lub betonów o malej wytrzymałości (program egzamin ustny).

Dodatek polimerów wpływa wydatnie na zwiększenie wytrzymałości na rozciąganie, natomiast wytrzymałość na ściskanie wykazuje pewien spadek (o 10-13%). Skurcz zaprawy lub betonu z dodatkiem polimeru jest w przybliżeniu dwukrotnie większy niż zapraw i betonów bez dodatków. Współczynnik sprężystości betonu modyfikowanego przy niskiej zawartości polimeru (do ok. 5 %) nie różni się od współczynnika sprężystości betonu zwykłego, natomiast przy zwiększaniu dodatku sprężystość betonu modyfikowanego spada.

Beton modyfikowany dobrze się łączy z betonem zwykłym. Ze względu na wymienione właściwości betonów modyfikowanych nie można przewidywać ich szerszego zastosowania do celów konstrukcyjnych, natomiast stosuje się je głównie do napraw uszkodzonych elementów nośnych. Modyfikowane zaprawy i betony rozpowszechnione są w robotach wykończeniowych i drogownictwie(promocja 3 w 1). Odporność niektórych tworzyw sztucznych na agresję chemiczną umożliwia ich zastosowanie do budowy przewodów wyciągowych i kominów przemysłowych. Początkowo ograniczano się do wykonywania okładzin chemoodpornych kominów żelbetowych, np. z płyt z polietylenu niskociśnieniowego, z polipropylenu lub z twardego polichlorku winylu (segregator aktów prawnych). Ponadto ochronne powłoki lub wykładziny z PCW stosuje się do zabezpieczenia przed wpływami chemicznymi kominów stalowych, lecz takie rozwiązanie nie chroni w pełni stali przed korozją chemiczną.