Wewnętrzne naprężenia

Pod względem składu chemicznego haloizyt A1₂0₃ • 2Si0₂ • 4H₂0 ma taki sam stosunek A1₂0₃: Si0₂ jak i kaolinit, ale ilość zawartej w nim wody jest dwukrotnie większa. Około dwóch cząsteczek wody traci haloizyt w temperaturze 110°C lub w temperaturze 60°C w próżni. Pozostałe związki (Memel, Mac-Iven) noszą nazwę metahaloizytu. Całkowicie uwodniony haloizyt wykazuje na rentgenogramie silny podstawowy refleks przy 1,01 nm (10,1 A); po nieodwracalnym wysuszeniu w temperaturze 110°C pojawia się zamiast niego refleks 0,72 nm (7,2 A); francuscy badacze nazywali odmianę uwodnioną „haloizytera- 1 nm (10 A)”, a odmianę półhydratową ..haloizytem - 0,7 nm (7 A)” (program uprawnienia budowlane na komputer).

Haloizyt pod mikroskopem ma często wygląd żerdzi, które przy dużych powiększeniach są podobne do rurek o średnicy zewnętrznej 0,04-0,19 [im, grubości ścianek 0,02 p.m, długości od 0,2 do 4 (am w kierunku podłużnym. Rurki te tworzą się, wg Batesa, na skutek odmiennych wymiarów podsieci te- traedrycznych i oktaedrycznych, co wywołuje wewnętrzne naprężenia i zwichrowanie płytkowej struktury kaolinitowej. Być może zdolność zwijania się płytek haloizyt owych w rurki należy przypisać bardzo nieuporządkowanej ich strukturze. Według Laugena i Kreiga całkowicie uwodniony haloizyt z Południowej Walii nie miał kształtu rurek, co autorzy przypisywali jego pochodzeniu z kaolinitu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Interesujący przypadek uwodnionego haloizytu-alofanu z Bazar-Tiube opisał Czuchrow szklisty minerał z wyglądu różnił się od haloizytu, ale pod względem składu i właściwości był do niego podobny (uprawnienia budowlane).

Obecnie, odnośnie do haloizytu wysunięto następujący wniosek. Haloizyty, które dają na rentgenogramach refleksy podstawowe ok. 0,7 nm (7 A), reprezentują jeden z politypów kaolinitowych. Realne ich struktury wyróżniają się znacznym zakłóceniem porządku następowania warstw i stopniem uporządkowania samych warstw (program egzamin ustny). Morfologicznie różne odmiany haloizytu i kaolinitu mogą zbiegać się pod względem stopnia zakłócenia stanu swych warstw. Cząstki haloizytu, które nie uległy powtórnemu osadzeniu, stanowią polikryształy pryzmatyczne. Tworzenie się rurek jest procesem wtórnym. Pierwotną odmianą haloizytu jest haloizyt uwodniony (dawna nazwa endelit). Zagadnienie przemiany kaolinitu w haloizyt i odwrotnie pozostaje nadal kwestią otwartą (opinie o programie).

Struktura haloizytu

Struktura haloizytu stanowi powtórzenie motywu pakietu 1:1 jak w kaolinicie. Elektronogramy monominerałów haloizytu wykazały, wg Zwiagina, okres 1,4 nm (14 A), odpowiadający dwóm dwuwarstwowym pakietom. Termogram metahaloizytu wykazuje w temperaturze 550°C silny efekt endo- termiczny wydzielenie się dwóch cząsteczek wody; w temperaturze ok. 1060-1100°0 pojawia się efekt egzotermiczny związany z powstawaniem mulitu. Termogram przypomina termogram kaolinitu.

Haloizyty zdolno są tworzyć kompleksy organiczne przez zastąpienie między- warstwowych cząsteczek wody cząsteczkami wysokopolarnych substancji organicznych, np. glikolem etylenowym, czemu towarzyszy zwiększenie odległości między- płaszczyznowej. Jednak zdolność tworzenia kompleksów jest znacznie słabsza w przypadku haloizytów niż w przypadku montmorylonitów (segregator aktów prawnych).

Pochłonięte cząsteczki substancji organicznej rozmieszczają się w haloizycie, prawdopodobnie, jednowarstwowo. Są dane świadczące, że w pojedynczych przypadkach udawało się przy tym zwiększyć odległość międzypłaszczyznową do 1,7 nm(17 A). Haloizyty zdolne są także do pochłaniania siarczanów, chlorytów i azotanów w ilości od 5 do 45% swojej masy, czemu towarzyszy również rozmieszczenie się sieci. Haloizyty, jak i inne minerały ilaste, odznaczają się nietrwałością wiązań, co obserwuje się w przebudowie ich struktur; np. z haloizytu tworzą się minerały podobne do łyszczyków (w przypadku alkaliów) albo produkty pęczniejące (w obecności jonów pierwiastków ziem alkalicznych) w autoklawie [410-500^oC i 90 MPa (900 kG/cm²) (promocja 3 w 1).