Wymiary istniejących placów

Wymiary istniejących placów o ruchu okrężnym w wielu miastach europejskich i amerykańskich odbiegają nieraz dość znacznie od podanych teoretycznych wielkości optymalnych. Place te w przeważającej większości były budowane w latach ubiegłych na przełomie XIX i XX wieku. Wobec nieznajomości w owym czasie zasad inżynierii ruchu, były one często wymiarowane pod kątem widzenia wymagań reprezentacyjnych i architektonicznych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Przebudowa istniejących placów, polegająca na modernizacji układ, i wymiarów jezdni, ewent. wykonaniu wysepek kierujących itp., mc bez naruszania obudowy placu dać duże efekty ruchowe, zwiększaj, przepustowość i sprawność węzła (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Zewnętrzną krawędź jezdni na rondzie należy wyznaczać w ten sposób aby w przekrojach najbardziej obciążonych uzyskać wymaganą szerokość jezdni na rondzie. Równocześnie nie powinny w obrębie jezdni pozostawać („martwe”) powierzchnie niewykorzystywane przez ruch. Udatne rozwiązanie odpowiadające podanym warunkom. Należy zaznaczyć, że przy takim ukształtowaniu węzła, jako szerokość wlotu B należy przyjmować szerokość wysepki.

Ze względu na siłę odśrodkową działającą na pojazdy pochylenie poprzeczne jezdni na rondzie powinno być skierowane do środka ronda. Jedynie skrajny zewnętrzny pas dla prawoskrętów (I) może mieć pochylenie na zewnątrz zgodnie z jego pochyleniem na wlocie ulicznym. Zapewnia to zarazem większe bezpieczeństwo ruchu pojazdów skręcających w prawo na rondo po łuku o bardzo małym promieniu (uprawnienia budowlane).

Węzeł o ruchu okrężnym

Według obserwacji amerykańskich dobre rezultaty ruchowe daje ukośne usytuowanie wlotu na węzeł. W tym przypadku oś wlotu przecina styczną do osi jezdni na rondzie w punkcie przecięcia pod kątem < 90°. Uzyskujemy wtedy płynne włączenie się pojazdów do ruchu na rondzie; równocześnie większa w tym przypadku szerokość wylotu z ronda pozwala na zwiększenie szybkości pojazdów opuszczających węzeł. Dalszą modyfikacją węzła o ruchu okrężnym, będzie węzeł o przesuniętych wlotach. Jak wynika przejazd przez węzeł jest ułatwiony, gdyż zmniejsza się liczba łuków odwrotnych na osi toru przejazdu dla wszystkich relacji ruchu (program egzamin ustny).

Równocześnie układ ten zapewnia wystarczającą widoczność na węźle bez konieczności odsuwania zabudowy narożników placu. Projekt przebudowy placu Aleksandra w Berlinie. Jest to jeden z najsilniej obciążonych ruchem placów w stolicy NRD, na którym natężenie ruchu w godzinie szczytu dochodzi do 10 000 pojazdów umownych na godzinę. Z uwagi na duże obciążenie węzła potokami lewoskrętnymi i prawoskrętnymi, dochodzące do 40% całkowitego natężenia ruchu, projekt przewiduje węzeł o ruchu okrężnym z owalną wyspą centralną o wymiarach 95 x 120 m (opinie o programie).

W celu zwiększenia przepustowości węzła ruch pieszy przeniesiono na inny poziom dając przejście podziemne. Ogółem zaprojektowano 6 zejść dla pieszych na obwodzie placu, przy czym środkowa część pod wyspą owalną wykorzystana dla ruchu pieszego nie ma pokrycia (segregator aktów prawnych). Uzyskano dzięki temu tanim kosztem dużą powierzchnię przeznaczoną dla ruchu pieszego, a przejścia podziemne robią dobre wrażenie optyczne. Wymiary poszczególnych elementów ulic (szerokości jezdni i chodników) są naniesione na rysunku.

Modernizację jednego z placów, na którym, wskutek niewłaściwego ukształtowania wysepek wlotowych oraz niewystarczającej długości przeplatania, powstawały duże trudności ruchowe, połączone z częstymi wypadkami ulicznymi. Po przebudowie, która wymagała powiększenia powierzchni placu z 5800 m² do 7600 m², warunki ruchu uległy poprawie, a przepustowość placu zwiększyła się o 30% (promocja 3 w 1).