Wytrzymałość mechaniczna skleiny

Metodą klejenia łączy się powierzchnie gładkie (szkło, metale, tworzywa sztuczne), jak również chropowate i porowate (papier, drewno, materiały włókiennicze itp.). Klejenie w porównaniu z innymi metodami łączenia wykazuje wiele zalet (program uprawnienia budowlane na komputer). Są to:

• możliwość łączenia materiałów różnych rodzajów,
• równomierny rozkład naprężeń wzdłuż całej powierzchni zetknięcia materiałów,
• uniknięcie konieczności osłabienia materiału przez wykonywanie otworów w materiale łączonym, jak np. w przypadku łączenia na śruby, wkręty czy nity,
• szczelność i gładkość złączy nie ulegających rozluźnieniu pod wpływem drgań,
• brak zmian struktury w przeciwieństwie do spawania i lutowania, gdzie zmiany takie (przynajmniej lokalnie) zachodzą pod wpływem ogrzewania materiału łączonego do wysokiej temperatury,
• możliwość łączenia wielu materiałów na „zimno , to znaczy w temperaturze pokojowej lub nieco podwyższonej,
• niewielkie koszty oprzyrządowania, prostota wykonywania połączeń i niska pracochłonność,
• zmniejszenie ciężaru konstrukcji (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Poważną wadą klejów jest ich stosunkowo mała odporność na wysokie temperatury, która na ogół nie przekracza 100-P250°C (ok. 370-P520 K) ze względu na organiczny charakter podstawowego składnika kleju. Wadą jest również wrażliwość na działanie rozpuszczalników oraz różnych innych substancji chemicznych, a także mała odporność na uderzenia (uprawnienia budowlane).

Wytrzymałość mechaniczna skleiny zależy między innymi od konstrukcji złącza (kształtów geometrycznych łączonych powierzchni i ich rozmiarów), warunków klejenia, tzn. sposobu przygotowania powierzchni, właściwego przygotowania masy klejowej i warunków utwardzania (temperatura, ciśnienie, czas) (program egzamin ustny).

Powierzchnie przeznaczone do klejenia

Powierzchnie przeznaczone do klejenia wymagają starannego oczyszczenia ze śladów kurzu, brudu, rdzy, tłuszczów itp. zanieczyszczeń. Czyszczenia dokonuje się metodami mechanicznymi (piaskowanie, szlifowanie), przez odtłuszczanie lub metodami chemicznymi z zastosowaniem różnego rodzaju kąpieli trawiących. Chemiczne przygotowanie powierzchni stosuje się głównie do metali i niektórych tworzyw sztucznych, jak polietylen i polipropylen. Kleje nanosi się na łączone powierzchnie metodą natrysku, pędzlem, za pomocą walców gumowych i metalowych, przez zanurzenie itp., zależnie od wielkości powierzchni i rodzaju łączonych materiałów oraz lepkości i rodzaju stosowanego kleju (opinie o programie).

Ze względu na postać fizyczną (konsystencję) kleje dzieli się na:

• Kleje ciekłe, zwane rozpuszczalnikowymi; zalicza się do nich wodne roztwory klejów roślinnych, zwierzęcych i syntetycznych polimerów występujących w postaci zawiesin lub emulsji;
• Kleje plastyczne o konsystencji ciastowatej; zawierają one znaczne ilości wypełniaczy w postaci kredy, mączki barytowej, grafitu, azbestu i innych substancji mineralnych; zalicza się do nich między innymi cementy i kity;
• Kleje stale, obejmujące różnego rodzaju kleje w postaci proszku, kleje topliwe, folie klejące itp.

W zależności od mechanizmu utwardzania odróżnia się następujące rodzaje klejów:

• kleje, w których proces twardnienia ma charakter czysto fizyczny (ulatnianie rozpuszczalnika, krzepnięcie); do grupy tej należą głównie polimery termoplastyczne;
• kleje zestalające się na skutek reakcji chemicznych (polikondensacji, polimeryzacji, poliaddycji) przebiegających po nałożeniu kleju między łączone materiały; niektórym z tych procesów towarzyszy wydzielanie się produktów ubocznych, w związku z tym klejenie przeprowadza się pod zwiększonym ciśnieniem, a niekiedy i w podwyższonej temperaturze (segregator aktów prawnych).

W zależności od technologii klejenia kleje dzieli się na:

• kleje utwardzające się na zimno (poniżej 40°C, tj. 310 K);
• kleje utwardzające się na ciepło (40-t-100°C, tj. 310-370 K);
• kleje utwardzające się na gorąco (powyżej 100^cC, czyli 370 K).

W każdej z wymienionych grup odróżnia się kleje utwardzające się bez nacisku i utwardzalne pod mniejszym lub większym ciśnieniem. Zwykle przy każdym rodzaju kleju producent podaje szczegółowe warunki utwardzania, tj. ciśnienie i temperaturę (promocja 3 w 1).