Zaczyn cementowy

Zaczyn cementowy przygotowany był z cementu portlandzkiego 400. Elementy próbne poddawane były rozciąganiu po 30 dniach twardnienia zapraw. Wytrzymałość zaprawy stwardniałej wynosiła 6,7H-7,1 kG/cm. Dla porównania badano również przyczepność tej zaprawy do szkła (program uprawnienia budowlane na komputer).
Najwyższe wartości wytrzymałościowe otrzymane przy wapieniu dolomitowym i to zarówno w elementach z powierzchniami szafowanymi jak i z powierzchniami szorstkimi.

Wytrzymałości te przewyższały nawet wytrzymałości samego zaczynu cementowego, co rzuca dość charakterystyczne światło na istnienie ewentualnych procesów fizykochemicznych jakie mogą zachodzić między wypełniaczem a zaczynem. Z drugiej strony
świadczenia te potwierdzają w wyraźny sposób przewagę kruszywa wapiennego nad pozostałymi. Można jeszcze na dowód przytoczyć doświadczenia L. Schumana i J. Tuckera, którzy również uzyskali najwyższe wytrzymałości na rozciąganie w betonach, w których jako wypełniacz zastosowany został wapień nowojorski.

W świetle tych wszystkich badań można stwierdzić, że najbardziej wytrzymały na rozciąganie, przy innych jednakowych warunkach, jest beton na kruszywie wapiennym, drugim z kolei beton na kruszywie porfirowym, potem bazaltowym, diabazowym i granitowym. Najsłabszy jest beton żwirowy (program uprawnienia budowlane na ANDROID). W związku z tym wydaje się słuszna propozycja G. D. Ciskrelego, które ustalone były w drodze empirycznej na podstawie doświadczeń z betonami żwirowymi, wprowadzić następujące współczynniki: przy kruszywie wapiennym i porfirowym 1,25, przy kruszywie bazaltowym, diabazowym i granitowym 1,15.

Dla uwydatnienia roli warstwy stykowej Wł. Kuczyński wykonał betony, w których gruby wypełniacz był trojakiego rodzaju: tłuczeń granitowy o ziarnach krępych i regularnych oraz o powierzchni silnie chropowatej, żwir o identycznej granulacji jednak składający się z ziarn kulistych, regularnych o powierzchni gładkiej oraz ten sam żwir, lecz powleczony warstewką parafiny o grubości ok. 40 mikronów (uprawnienia budowlane).

Powierzchnia przełamu próbek betonowych

Pierwszy wypełniacz stwarzał najlepsze warunki dla formowania się krystalicznej siatki stykowej, drugi wypełniacz, jakim był żwir, dawał możność utworzenia warstwy stykowej identycznej, jednak na mniejszej powierzchni, jaką dają kuliste, gładkie ziarna w stosunku do krępych ziarn tłuczniowych (program egzamin ustny).

Trzeci rodzaj ziarn, mimo że z punktu widzenia geometrycznego nie różni się od drugiego, to jednak wobec istnienia warstewki parafiny ograniczał lub wręcz uniemożliwiał powstawanie procesów dyfuzyjnych wobec istnienia cienkiej powłoki izolacyjnej. Z drugiej strony ilość parafiny była tak mała, że nie mogła wpłynąć szkodliwie na przebieg hydratacji cementu w zaprawie. W tym trzecim przypadku uzyskano model betonu, gdzie gruby wypełniacz był obojętny (opinie o programie).

Stawiał on opór naprężeniom ściskającym, nie dając jednak przyczepności nie współpracował zupełnie lub prawie zupełnie na rozciąganie ani na ściskanie wraz z całym kontinuum materiałowym. Wyprodukowane tą drogą betony składały się z kruszywa o uziarnieniu 8.00 > U > 6,00 i ścisłości 0,750 < s < 0,770. Powierzchnie przełamu próbek betonowych po zniszczeniu były inne zdecydowanie dla każdego z trzech betonów. W betonach tłuczniowych przełamanie próbki następowało przez tłuczeń granitowy, przy czym nie stwierdzono naruszenia przyczepności powierzchniowej zaczynu do kruszywa (segregator aktów prawnych).

W betonach żwirowych przełam był różny, w niektórych przypadkach przechodził przez ziarna, w innych poprzez powierzchnię żwiru. W betonach ze żwiru parafinowanego we wszystkich przypadkach ziarna żwiru oddzielały się od zaprawy, wyłuskując się jak gdyby z masy, przy czym ziarna parafinowane miały strukturę zupełnie nie zniszczoną. Świadczy to więc o tym, że przyczepność była znikoma, a ziarna brały udział w pracy próbki w zakresie minimalnym (promocja 3 w 1).