Zbiorniki podziemne

Jednym z nowszych pomysłów jest ustrój Ross, w którym filary nie tworzą ścian pełnych, ale składają się z części ramowych, o schemacie dostosowanym do obciążenia. Różna pochyłość sklepień dozwala na lepsze wykorzystanie górnych części filarów. Między poszczególnymi sklepieniami zastosowane są małe sklepionka w osi filarów, mające na celu oddzielenie filarów od bezpośredniego zetknięcia się z wodą. Zaletą tego rodzaju przegród byłaby oszczędność na materiale filarów w przypadkach znacznych wysokości spiętrzenia (program uprawnienia budowlane na komputer). Natomiast podział powierzchni obciążenia gruntu budowlanego na części wymaga dokładnego poznania wytrzymałości podłoża.

2. Zbiorniki. Ustroje zbiorników, mające zastosowanie w praktyce, podzielić można na zbiorniki otwarte, podziemne i wieżowe. Zbiorniki otwarte, stosowane np. jako baseny kąpielowe, mają najczęściej ustrój złożony z zasadniczych elementów konstrukcyjnych, występujących w żelbetnictwie (płyta, belka, słup) w zależności od rzutu poziomego i ogólnego założenia. Rozpatrzymy tu tylko w zarysie zbiorniki podziemne i wieżowe (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Zależnie od kształtu rzutu poziomego stosowane bywają zbiorniki prostokątne lub kołowe. Rzut kołowy, dający zbiornik cylindryczny, powoduje w ścianach rozciąganie osiowe (uprawnienia budowlane). Obliczenie ścian zbiorników cylindrycznych odbywa się w ten sposób, że przenosi się naprzód całkowite ciągnienie pierścieniowe przez żelazo, przy zachowaniu natężenia dopuszczalnego = 1000 do 1200 kg/cm², a chcąc zabezpieczyć ściany przed rysami oblicza się przekrój betonu (bez uwzględnienia żelaza) na rozciąganie osiowe siłami pierścieniowymi dla natężenia dopuszczalnego (f/_>r = 12 do 15 kg/cm² (program egzamin ustny). Obliczenie przeprowadza się strefami, o wysokościach do 50 cm.

Rzut poziomy prostokątny

Rzut poziomy prostokątny lub kwadratowy wywołuje w ścianach momenty zginające dodatnie i ujemne, a obliczenie strefami przeprowadza się, przy znanym obciążeniu, analogicznie jak dla ścian silosów. Nakrycie zbiornika może stanowić strop płaski lub kopuła (opinie o programie). Oba ustroje są korzystne, gdyż nie wywołują parcia poziomego na ściany. Zależnie od jakości gruntu budowlanego dno wykonane być może jako ustrój żelbetowy, o sztywnym połączeniu ze ścianą lub jako stosownej grubości płyta betonowa niezłączona konstrukcyjnie ze ścianami.

Przykład zbiornika cylindrycznego z płaskim stropem żebrowanym. Zbiornik składa się z dwóch komór cylindrycznych, o średnicy 13,8 m, a okrągło 8,5 m wysokości, wzajemnie się stykających. Strop zasypany jest 1 m warstwą ziemi, uzyskaną z wykopu na część dolną (segregator aktów prawnych). Komorę zasuw usytuowano osiowo w miejscu zetknięcia się zbiorników cylindrycznych. Dno wykonano naprzód jako 70 cm grubości warstwę betonu chudego; na to ułożono 20 cm warstwę betonu lepszego, pokrytego wyprawą uszczelniającą. Ściany cylindryczne posiadają poziome wkładki niosące i pionowe rozdzielające. Strop wytworzono z płyty i szeregu krzyżujących się belek, opartych swobodnie na ścianach i na rozszerzonej głowicy słupa w środku zbiornika. W miejscu zetknięcia się komór cylindrycznych założono wspólny szyb z osobnymi otworami do każdej komory. Z ustroju wynika, że ściany nie są złączone konstrukcyjnie ani z dnem, ani ze stropem.

W rys. 323a do 323d uwidoczniono zbiornik, złożony z dwóch komór cylindrycznych, usytuowanych współśrodkowo. Przykrycie komory skrajnej stanowi płyta, uważana za wolnopodpartą (promocja 3 w 1). Komorę środkową nakrywa kopuła płaska. Pierścień nasadowy kopuły o przekroju 30/30 cm wzmocniono dziewięcioma wkładkami o średnicy 40 mm. Przedłużanie wkładek pierścienia odbywało się, z powodu braku miejsca na zakładanie, za pomocą spawania. Ustrój ścian i fundamentów zbiornika jest analogiczny jak w przykładzie.