Zwiększenie intensywności przenikania

Wg tego samego autora wartości współczynnika m dla nieskończenie długiej szczeliny w zależności od wartości iloczynu jej szerokości a i częstotliwości / fal dźwiękowych, które przez nią przenikają; krzywa 1 dotyczy przegrody o ściankach nieskończenie cienkich, krzywa 3 przegrody o grubości równej dwudziestokrotnej szerokości szczeliny (program uprawnienia budowlane na komputer).

Dla porównania założeń teoretycznych z wynikami pomiarów pokazano wg Schirmera zmierzone wartości izolacyjności D₀ płytki stalowej 1 mm, którą otwór o wymiarach 0,9X0,25 mm najpierw

szczelnie zakryto, a następnie przesuwano w ten sposób, że powstawała szczelina na szerokości 0,1 mm, 0,25 mm, 0,5 mm i 1 mm. Widoczne znaczne zmniejszenie izolacyjności obserwuje się powyżej częstotliwości 2 kHz; ponadto, ponieważ głębokość szczeliny wynosiła 0,05 m, obserwuje się również zwiększenie intensywności przenikania (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Według pomiarów R. Suwalskiego podano izolacyjność akustyczną blachy stalowej o grubości 0,5 mm, w której wykonano otwór o średnicy 1 mm, a następnie o średnicach 2, 3, 5, 7, 10, 15 i 20 mm izolacyjność akustyczną blachy stalowej o grubości 0,5 mm ze szczeliną, której długość l = 200 mm i szerokość a - 0,1 (uprawnienia budowlane).

Na ogół można przyjąć, że izolacyjność akustyczna materiałów najczęściej stosowanych na obudowy dźwiękoszczelne zawiera się w granicach 25+- +-35 dB. Ponieważ zwiększenie poziomu ciśnienia akustycznego wewnątrz obudowy wskutek obecności fal odbitych od jej ścian może wynosić przeciętnie ok. 5+-15 dB, dlatego też izolacyjność akustyczna zwykle stosowanych obudów zawiera się w granicach 15+-25 dB, a średnio 20 dB. W obudowach takich wystarczy średnio dokładna szczelność poszczególnych stykających się ze sobą elementów (program egzamin ustny).

Większa izolacyjność

W obudowach, w których jest wymagana większa izolacyjność, oprócz stosowania ścianek o większej izolacyjności akustycznej, należy stosować specjalne uszczelnienia zarówno w miejscach zetknięcia ze sobą poszczególnych elementów takiej obudowy, jak i w innych miejscach, np. w miejscach przejść instalacji, wałów, rurociągów itp. W obudowach, które mogą być wykonane jako jedna całość, uzyskanie odpowiednio dużej szczelności można zrealizować względnie łatwo, np. przez zespawa- nie poszczególnych elementów (opinie o programie). W obudowach, które w zależności od potrzeby powinny być rozmontowywane, zastosowanie odpowiedniego uszczelnienia jest bardzo ważne. Na rys. 6.19a pokazano nieprawidłowy z punktu widzenia wymagań akustycznych, sposób zamocowania blachy obudowy do konstrukcji nośnej obudowy.

W pokazanych na tym rysunku przykładach śruby przytwierdzające blachę znajdują się od strony wewnętrznej obudowy, wskutek czego powstają nieszczelności w miejscach przejścia śrub przez otwory, co zwłaszcza przy niejednakowym dokręceniu poszczególnych śrub i na ogół dość dużej sztywności dokręcanej nimi blachy powoduje znaczne zmniejszenie się izolacyjności obudowy. Prawidłowe pod tym względem rozwiązanie, w którym śruby zamocowujące blachę znajdują się na zewnątrz uszczelnienia (segregator aktów prawnych).

W pierwszym z pokazanych rozwiązań uszczelnienie to wykonano z taśmy z miękkiej gumy 1 o grubości ok. 1,5 mm zawiniętej (lub od początku uformowanej w kształcie litery U); można też zastosować np. rozciętą dętkę wokół blachy obudowy 2. Uszczelnienie jest dociskane na całej długości połączenia śrubami 3 za pośrednictwem listwy dociskającej 4. Drugie z pokazanych rozwiązań jest tańsze, gdyż nie zastosowano w nim listwy dociskającej, jednakże podobnie jak w poprzednim przypadku uzyskuje się wystarczająco dokładne (nie punktowe) uszczelnienie na całej długości połączenia. W przypadkach uzasadnionych względami technologicznymi zamiast gumy można stosować uszczelnienie z filcu, azbestu lub miękkich tworzyw sztucznych (promocja 3 w 1).