Aerodynamika molekularna

Aerodynamika molekularna, dział aerodynamiki uwzględniający cząsteczkową strukturę gazu; badania zjawisk fiz. związanych z ruchem ciała stałego w gazie rozrzedzonym. Aeroelastyczność - aerosprężystość. AEROENERGETYKA (energetyka wiatrowa), dział energetyki zajmujący się przetwarzaniem energii wiatrów w energię mech. za pomocą silników wiatrowych (program uprawnienia budowlane na komputer).

AEROFAGIA, med. łykanie powietrza w nadmiernej ilości podczas jedzenia. AEROFONY, instrumenty muz. dęte; źródło dźwięku: słup powietrza zawarty w piszczałce, pobudzony do drgań za pomocą zadęcia; do a. należą instrumenty dęte drewn. (a. wargowe i stroikowe), dęte blaszane (a. ustnikowe), organy, glos ludzki. AEROFOTOGRAMETRIA, fotogrametria lotn., dział geodezji zajmujący się sporządzaniem map i planów geod. za pomocą fot. zdjęć lotniczych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

AEROGRAF, mały, ręczny przyrząd z dyszą do natryskiwania farby retu- szerskiej (za pomocą sprężonego powietrza) na odbitki fotograficzne. AEROGRAFIA CERAMICZNA, technika zdobienia ceramiki przez rozpylanie farb lub szkliwa; znana w Chinach od XIV w., w Europie od 1 poł. XVIII w. w wyrobach miśnieńskich. AEROKLUB, organizacja sport, pilotów, skoczków spadochronowych i modelarzy lotn.; w Polsce od 1927 (p.n. A. Akademicki), od 1956 A. PRL, od 1990 A. Polski (uprawnienia budowlane).

AEROLITY, meteoryty kam.; składają się gl. z krzemianów magnezu i żelaza; dzielą się na chondryty i achondryty. AEROLOGIA, dział meteorologii, nauka badająca i opisująca zjawiska w atmosferze swobodnej do wys. ok. 30 m; pomiary prowadzi się gł. za pomocą przyrządów unoszonych przez balony i samoloty, także metodami teledetekcji z pow. Ziemi i z satelitów meteorologicznych (program egzamin ustny).

Rakiety i satelity

AEROMECHANIKA, dział mechaniki płynów zajmujący się równowagą i ruchem gazów oraz znajdujących się w nich ciał; dzieli się na aerostatykę i aerodynamikę. AERONAUTYKA, żegluga powietrzna; rzadko używana nazwa lotnictwa. AERONOMIA, dział fizyki atmosfery, nauka o budowie i właściwościach górnych warstw atmosfery ziemskiej (gł. powyżej 100 km), a zwl. o fiz. i chem. procesach zachodzących pod wpływem krótkofalowego promieniowania Słońca; pomiary przeprowadza się za pomocą przyrządów unoszonych przez rakiety i satelity meteorol., próbniki kosm., także załogowe statki kosm., stacje kosm. i wahadłowce. Aeroplankton, ogół organizmów unoszących się biernie w atmosferze, w prądach powietrza; np. drobne owady. AEROSKOP, pierwsza ręczna kamera film., zbudowana 1910 przez K. Prószyńskiego; prototyp film. kamery reporterskiej (opinie o programie).

AEROSPATIALE, skrót nazwy fr. firmy Societe Nationale Industrielle Aerospatiale, produkującej samoloty, śmigłowce i pociski rakietowe; samoloty: A300 Airbus (1972), budowany w kilku wersjach: szerokokadlubowy, odrzutowy, pasażerski (do 270 osób); Concorde (1973) - odrzutowy, pasażerski (ok. 130 osób), o prędkości naddźwiękowej; śmigłowce: SA 360 Dauphin (1972), AS-350 Ecureuil (1974). AeROSPRĘŻYSTOŚĆ (aeroelastyczność), dział mechaniki badający oddziaływanie strumienia powietrza na opływane przez nie odkształcalne ciało sprężyste (segregator aktów prawnych).

AEROSTAT, statek powietrzny lżejszy od powietrza, które sobą wypiera; unosi się wskutek działania wyporu aerostat., zgodnie z prawem Archimedesa; a. są balony i sterówce. AEROSTATYKA, dział aeromechaniki badający prawa równowagi gazów i zanurzonych w nich nieruchomych (lub poruszających się b. wolno) ciał. AEROTERMODYNAMIKA, dział mechaniki płynów badający zachowanie się gazów w pobliżu powierzchni ciał opływanych przez nie z prędkościami nad- dźwiękowymi oraz wzajemne oddziaływanie termiczne z uwzględnieniem zmian fiz.-chem. (reakcji chem., ablacji itp-). AEROTRIANGULACJA, metoda wyznaczania wspólrz. geogr. i wysokości wybranych punktów w terenie za pomocą pomiaru kątów w trójkątach utworzonych przez fotopunkty na zdjęciach lotn.; a. płaska i przestrzenna (promocja 3 w 1).