Analiza liczb

W surowcach garbnikowych występują obok siebie garbniki, czyli związki garbujące, i niegarbniki, czyli związki nie garbujące. Niegarbniki składają się z cukrów, kwasów i barwników, są rozpuszczalne w wodzie, stanowią one czynnik ujemny. Liczby zestawione w tabeli należy traktować jako wartości przybliżone; dane liczbowe z różnych źródeł wykazują duże różnice, dochodzące do 100% (program uprawnienia budowlane na komputer).

Poza drewnem i korą garbniki występują także w liściach np. sumaka lub badanu (rodzaj Bergenia - rośliny zielne), w jagodach np. czernicy (Vaccinium myrtillus L.), gdzie udział garbników dochodzi do 20%, w galasówkach dębowych - w których udział garbników wynosi 24-60%. Wartość surowca garbnikowego jest tym wyższa, im więcej zawiera on
garbników, a im mniej występuje w nim niegarbników, które ujemnie wpływają na przebieg procesu garbowania (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Analiza liczb zestawionych w tabelach wykazuje, że największą ilość garbników zawierają gatunki ze strefy ciepłej i podzwrotnikowej, jak quebracho, mangrowe, maletto i akacja. Na uwagę zasługują drzewa i rośliny zielne, których liście stanowią wysokowartościowy surowiec garbnikowy; ważnym momentem jest fakt, że produkcję ich można nastawić na coroczne użytkowanie.
Spośród naszych gatunków drzew jako surowce garbnikowe wysuwają się na pierwszy plan dąb, świerk i wierzba. Dąb zawiera garbniki w drewnie i w korze, przy czym zawartość garbników w twardzieli jest kilkakrotnie wyższa niż w bielu (uprawnienia budowlane). W naszych warunkach drewno dębowe nie nadające się do obróbki mechanicznej stanowi surowiec do ekstrahowania garbników.

Zawartość garbników

Zawartość garbników zależy w dużym stopniu od warunków klimatycznych. Im cieplejszy jest klimat, tym większa jest zawartość garbników w drewnie i w korze drzew. Najbogatsze w garbniki gatunki (np. quebracho) związane są z klimatem podzwrotnikowym (program egzamin ustny). Gatunki o dużym zasięgu, jak np. dąb, wykazują przy północno-wschodnich granicach swego występowania mniejszy udział garbników niż przy granicach południowo-zachodnich. Prócz tego udział garbników w drewnie - w przeciwieństwie do kory - wzrasta z wiekiem drzewa. Poza drewnem występują garbniki w korze. Surowiec garbnikowy stanowi kora wolna od martwicy. Starsza, pokryta martwicą kora zawiera również garbniki, lecz w tak małej ilości, że przerób jej jest nieopłacalny. Udział garbników w korze w lecie i w zimie jest jednakowy; z tego punktu widzenia nie ma różnic między surowcem letnim a zimowym (opinie o programie).

W naszych warunkach głównym surowcem garbnikowym jest cienka, wolna od martwicy kora świerkowa, zdejmowana z drzew w wieku 50-60 lat, pozyskiwanych w użytkach międzyrębnych. W czasie ścinki letniej korę można bez trudności zdejmować ze ściętych drzew płatami znacznej długości (w praktyce długości 1 m), poza tym kora może w ciągu lata dobrze wyschnąć (segregator aktów prawnych). Kora otrzymywana zimą nie da się zdjąć płatami, jest pokruszona i nie wysycha. Dla tych przyczyn kora pozyskiwana w lecie jest ceniona w przemyśle garbarskim, kora natomiast ze ścinki zimowej nie jest dotychczas używana jako surowiec garbarski. Zagadnienie wykorzystania kory zimowej do produkcji garbników czeka dotychczas na rozwiązanie.

W Polsce nie pozyskuje się dębowej kory garbarskiej; wynika to z warunków klimatycznych oraz gospodarczo-leśnych. W Europie zachodniej, gdzie łagodny klimat wpływa dodatnio na zawartość garbników, otrzymuje się młodą, gładką korę z odroślowych dębów w wieku około 20 lat (promocja 3 w 1).

Bogaty w garbniki surowiec stanowi kora wierzbowa z korowania wikliny; dotychczas nie przerabia się jej na skalę przemysłową. Nie używana u nas kora brzozowa stanowi surowiec nadający się do produkowania delikatnych i miękkich skór, np. na rękawiczki.