Badania łupliwości

Badania łupliwości wykonuje się przy nastawieniu siłomierza maszyny probierczej na 400 kG.
Dotychczasowe badania wykazują, że wytrzymałość na rozłupanie osiąga maksimum przy 10% wilgotności i obniża się zarówno ze spadkiem, jak i ze wzrostem wilgotności. Można to tłumaczyć rozluźnieniem więzi między micelami przy większej wilgotności oraz zwiększającą się kruchością przy wysychaniu drewna w przedziale 10% wilgotności; optymalne dla wytrzymałości na rozłupanie warunki występują przy wilgotności 10% (program uprawnienia budowlane na komputer).

Zależność między wytrzymałością na rozłupanie a ciężarem właściwym drewna wykazuje nieregularny przebieg.
Między wytrzymałością na rozłupanie a wytrzymałością na rozciąganie poprzeczne istnieje konkretna zależność; na podstawie systematycznych badań porównawczych Keylwerth określił ją przybliżoną wartością: Ri = 0,31 Rn-.

Zagadnienie wytrzymałości na rozłupanie nasuwa w świetle rozważań teoretycznych szereg wątpliwości. Przede wszystkim nieścisły jest termin „wytrzymałość na rozłupanie". Dominującą rolę w badaniu wytrzymałości na rozłupanie odgrywa wytrzymałość drewna na rozciąganie poprzeczne; dlatego też próba na rozłupanie nabiera charakteru próby na rozciąganie poprzeczne przy jednostronnym obciążeniu. Zniszczenie próbki nie jest następstwem działania tylko sił rozciągających; współdziałają z nimi powstające w miarę odkształcania się próbki momenty zginające (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Rozkład naprężeń na badanym przekroju nie jest równomierny; z tego względu wyrażone w kG/cm2 wyniki badania nie określają wytrzymałości i nie mogą stanowić podstawy do obliczeń. Należy je traktować jako wartości porównawcze, stanowiące podstawę do porównawczej oceny poszczególnych gatunków drewna, pod warunkiem stosowania takich samych próbek i tych samych sposobów przeliczenia. Na podstawie wyników badania można stwierdzić, że jeden gatunek drewna jest bardziej łupliwy niż drugi, nie można natomiast powiedzieć, jaka jest konkretna wytrzymałość na rozłupanie (uprawnienia budowlane). Wartości uzyskane w wyniku badania odmiennych próbek, różniących się między sobą kształtem i wymiarami są nieporównywalne. Ze względu na inny sposób przeliczania nie można porównywać wartości polskich z wartościami radzieckimi, a tym bardziej angielskimi lub amerykańskimi (odmienna metoda przeliczenia i odmienne próbki).

Naprężenia ścinające

Naprężenia ścinające występują wówczas, gdy na materiał działają dwie równoległe, przeciwnie skierowane siły, dążące do przesunięcia cząsteczek (ścięcia materiału) w kierunku stycznym do rozpatrywanego przekroju. Przy ściskaniu i rozciąganiu naprężenia są skierowane prostopadle do narażonego na zniszczenie przekroju; są to naprężenia normalne (o) (program egzamin ustny).

Przy ścinaniu naprężenia działają w płaszczyźnie narażonego na zniszczenie przekroju; są to naprężenia styczne (r). Występuje wówczas odkształcenie postaci, którego miarą jest kąt odkształcenia. W życiu praktycznym trudno jest wyodrębnić czyste naprężenia ścinające; towarzyszą im większe lub mniejsze naprężenia zginające, które zaciemniają wyniki prowadzonych prób.
Z względu na anizotropową budowę dużą rolę w drewnie odgrywa kierunek ścinania (opinie o programie).
Ścinanie w poprzek włókien, określane w terminologii radzieckiej terminem „przecinanie"; siły ścinające działają na boczną płaszczyznę drewna prostopadle (lub pod innym kątem) do przebiegu włókien (segregator aktów prawnych).

Ścinanie poprzeczne; siły ścinające działają na boczną płaszczyznę drewna w kierunku równoległym do przebiegu włókien. Ścinanie tego typu ma miejsce np. w połączeniach drewna na wpust i wypust.
Ścinanie podłużne; siły ścinające działają na przekrój czołowy drewna równolegle do przebiegu włókien. Ten rodzaj ścinania występuje np. przy łączeniu belek zaciosami.
Typowe naprężenia ścinające występują w nitach (promocja 3 w 1).