Badanie doraźne plastyczności

W celu przeprowadzenia doraźnego badania plastyczności należy wilgotną glinę potrzeć lekko płytką metalową, a suchą - paznokciem. Połyskująca powierzchnia wgłębienia wskazuje na il o znacznym wskaźniku plastyczności i małej zawartości piasku. Matowa powierzchnia charakteryzuje glinę pylastą lub ił o niskim wskaźniku plastyczności (program uprawnienia budowlane na komputer).
Badanie tłustości gliny (próba optyczna). Do wysokich cylindrów szklanych z podziałką (/i = 20 cm), a w razie braku ich do zwykłych szklanek wsypuje się glinę w jednakowej ilości po ok. 100 g tak, aby w każdym naczyniu była inna próbka.

Następnie wlewa się do wszystkich cylindrów wodę do jednakowego poziomu, miesza dokładnie zawartość cylindrów i obserwuje w ciągu paru godzin. Im woda prędzej staje się klarowna, tym glina więcej zawiera drobnego piasku i tym jest chudsza’ Przy bardzo tłustych glinach, o wysokim stopniu koloidalności, woda staje się klarowna dopiero po upływie co najmniej 24 godzin
Badanie gliny na zawartość części organicznych (próba na zapach). Świeżo pobrana próbka gliny z zawartością części organicznych ma zazwyczaj charakterystyczny zapach. Zapach ten można uczynić bardziej wyraźnym przez ogrzanie wilgotnej próbki. Im zapach jest silniejszy, tym glina zawiera więcej części organicznych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Próba porównawcza wytrzymałości zapraw (metoda doświadczalna). Badanie porównawcze wytrzymałości zapraw polega na porównaniu wytrzymałości na ściskanie zaprawy cementowo-glinianej i zaprawy cementowo-wapiennej. Dla przeprowadzenia tego badania należy wykonać dwie mieszanki: jedna o proporcji składników 1 część cementu + 1 część ciasta wapiennego + + 6 części piasku, druga o proporcji 1 część cementu + 1 część zawiesiny gliniastej o konsystencji 15 wg stożka Nowikowa + + 6 części piasku. Wody należy dodać tyle, aby konsystencja otrzymanej zaprawy wynosiła ok. 7 wg stożka Nowikowa (uprawnienia budowlane). W praktyce dodaje się od 1,5 do 2,0 części wody w zależności od granulacji piasku. W przybliżeniu należy użyć 650 g cementu + 700 g ciasta wapiennego o konsystencji 12 lub ciasta glinianego o konsystencji 15 wg stożka Nowikowa oraz podaną ilość piasku. Z każdej mieszaniny otrzymuje się 6 sztuk próbek walcowych o średnicy 8 cm.

Badana glina

Zaprawy należy przygotować w następujący sposób. Miesza się starannie cement z ciastem wapiennym lub z zawiesiną gliny z dodatkiem około połowy ilości wody uzupełniającej, następnie otrzymaną masę miesza się dokładnie z piaskiem, dodając resztę wody potrzebnej do otrzymania zaprawy o konsystencji wg stożka Nowikowa. Wykonane z powyższych zapraw próbki walcowe przechowuje się w ciągu dwóch dni w formach metalowych pod wilgotnym przykryciem, a następnie na wilgotnym piasku (program egzamin ustny).

Badanie wytrzymałości na ściskanie przeprowadza się po upływie 7 dni od chwili wykonania próbki (opinie o programie). Badana glina okaże się odpowiednia do wykonania tworzyw cementowo-glinianych, jeżeli wytrzymałość zapraw cementowo-glinianych będzie większa, równa lub najwyżej 15% mniejsza od wytrzymałości zaprawy cementowo - wapiennej. Jeżeli wytrzymałość na ściskanie zaprawy cementowo-glinianej jest mniejsza o przeszło 15% od wytrzymałości zaprawy cementowo- wapiennej, dowodzi to, że glina nie jest przydatna do produkcji tworzyw cementowo-glinianych (segregator aktów prawnych).
Mieszanina spoiwa z piaskiem stanowi zaprawę, którą używa się do robót murowych i tynkowych oraz do produkcji niewypalanych elementów ściennych.

Piasek powstaje wskutek luźnego nagromadzenia się ziaren i okruchów różnych zwietrzałych skał. Najczęściej piasek składa się z kwarcu (SiOa) zmieszanego z drobnymi okruchami skaleni, wapienia, iłu i części organicznych. Piasek pod względem chemicznym jest wypełniaczem obojętnym, gdyż w warunkach normalnego twardnienia nie wywiera żadnego wpływu na zachowanie się zaczynu cementowo-glinianego. Dopiero w wyższych temperaturach, np. przy naparzaniu, współdziała w reakcjach chemicznych spoiwa (promocja 3 w 1).