Badanie wskaźnika zagęszczenia

Jednak bardzo suche mieszanki mają tendencję do zatrzymywania się w jednym lub obu lejach i materiał należy delikatnie popchnąć za pomocą stalowego pręta. Poza tym wydaje się, że dla mieszanek o bardzo niskiej urabialności aktualna ilość pracy potrzebna dla pełnego zagęszczenia zależy od tego, czy mieszanki te są tłuste, a wskaźnik zagęszczenia od tego nie zależy; chude mieszanki wymagają więcej pracy niż tłuste (program uprawnienia budowlane na komputer). Założenie uczynione na początku, że wszystkie mieszanki mające ten sam wskaźnik zagęszczenia wymagają tej samej ilości pracy użytecznej, nie zawsze jest więc uzasadnione. Podobnie założenie wspomniane wcześniej, że praca „jałowa” stanowi stały procent w stosunku do całkowicie wykonanej pracy, niezależnie od właściwości mieszanki, także nie jest całkowicie słuszne. Niemniej badanie wskaźnika zagęszczenia stanowi niewątpliwie dobrą ocenę urabialności.

Zbudowano również aparat do automatycznego pomiaru wskaźnika zagęszczenia. W aparacie tym naczynie walcowe jest podtrzymywane przez wagę sprężynową, która może być wyskalowana dla danej mieszanki i wskazywać wprost urabialność lub nawet wskazywać nadmiar lub niedomiar wody w kilogramach na dany zarób (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

To badanie laboratoryjne daje wskazówkę o konsystencji mieszanki betonowej i jej skłonności do segregacji na podstawie pomiaru rozprzestrzenienia się stożka betonowego pod wpływem wstrząsów. Badanie to ma większe znaczenie, jeśli chodzi o segregację, lecz daje również dobrą ocenę konsystencji sztywnych, bogatych i raczej spoistych mieszanek betonowych (uprawnienia budowlane).

Rozpływ betonu

Badanie rozpływu jest opisane w normie ASTM C 124-39 (zatwierdzonej ponownie w 1966 r.). Urządzenie do tego badania jest rodzajem stołu, którego blat o średnicy 760 mm wykonany jest z mosiądzu i zmontowany w ten sposób, że może być poddany wstrząsom wytwarzanym przez jego swobodny spadek z wysokości 13 mm. Na środku umieszcza się formę w kształcie ściętego stożka, znacznie bardziej „przysadkowatą” niż w badaniu stożkiem opadowym i napełnia ją betonem w dwóch warstwach, zagęszczając w sposób podobny jak przy badaniu stożkiem opadowym. Następnie usuwa się formę, a stolik poddaje się 15 wstrząsom w ciągu 15 s. Wykonuje się to za pomocą koła uruchamiającego odpowiedni występ (garb) (program egzamin ustny). W rezultacie wstrząsów beton rozpływa się na blacie stolika, po czym dokonuje się pomiaru średnicy rozpływu betonu.

Rozpływ betonu określa się jako procentowy wzrost średniej średnicy betonu po wstrząsach D w stosunku do średnicy pierwotnej próbki (10″), tzn. Uzyskuje się wartości 0-150%. Wstrząsy w czasie badania ułatwiają segregację i jeśli masa betonowa nie jest spoista, większe ziarna kruszywa oddzielają się i przesuwają w kierunku krawędzi stołu. Możliwy jest także inny sposób segregacji, a mianowicie w mokrej mieszance zaczyn cementowy ma tendencję wyciekania ku krawędziom, pozostawiając kruszywo (opinie o programie).

Należy zaznaczyć, że badanie rozpływu nie mierzy urabialności, ponieważ betony mające ten sam rozpływ mogą różnić się znacznie między sobą pod względem urabialności. Badanie przeprowadza się na opisanym uprzednio stoliku do badania rozpływu. Ocenę urabialności przeprowadza się na podstawie umownej pracy koniecznej do zmiany kształtu próbki betonowej. Badanie to, zwane próbą formowania, zostało opracowane przez Powersa (segregator aktów prawnych).

Urządzenie do badania przedstawiono. Normowy stożek do badania opadu umieszcza się w naczyniu walcowym o średnicy 305 mm i wysokości 203 mm. Walec ten jest sztywno zamontowany na stoliku do badania rozpływu, dostosowanym do wstrząsów odpowiadających spadkowi z wysokości 6,3 mm. Wewnątrz głównego walca znajduje się pierścień wewnętrzny o średnicy 210 mm i wysokości 127 mm (promocja 3 w 1). Odległość między spodem pierścienia wewnętrznego a spodem walca może być regulowana w granicach 67-76 mm.