Współczynnik złożoności konstrukcji

W przypadku elementów zginanych o przekrojach w założeniu jednakowego momentu bezwładności Jx i jednakowego wskaźnika Wx, różnice w masie konstrukcji są znaczne. W przytoczonych przykładach różnice masy dochodzą do 50%. Obniżenie masy własnej konstrukcji zmniejsza bardzo wyraźnie również koszty jej wykonania i w rezultacie uzyskuje się zarówno oszczędność w zużyciu materiału jak i mniejsze całkowite koszty wykonania (program uprawnienia budowlane na komputer).
Współczynnik złożoności konstrukcji przyjęto w odniesieniu do konstrukcji składającej się z pojedynczego kształtownika walcowanego.

Wartość współczynnika zmienia się nieznacznie przy przyjęciu jako pozycji odniesienia innego elementu o prostych kształtach, gdyż nieznaczny wzrost pracochłonności w małym stopniu wpływa na wysokość całkowitych kosztów konstrukcji. Jak wynika z przeprowadzonych analiz, udział kosztów materiałów w kosztach konstrukcji jest duży; wynosi on średnio 70% całkowitych kosztów, a dla zespołów o dużej pracochłonności dochodzi do 50% (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Obniżenie jednostkowych kosztów całkowitych w elementach o przekrojach bardzo złożonych jest możliwe przy znacznym zmniejszeniu masy.
W rozwiązaniach konstrukcyjnych stopy słupa różnice masy zużytego materiału wynoszą 43%. Jednak najtańsze jest rozwiązanie najprostsze przy zużyciu największej ilości materiału. Najniekorzystniejsze są rozwiązania o dużej liczbie części i dużej z tego powodu pracochłonności (uprawnienia budowlane).

Najkorzystniejsze jest rozwiązanie według poz. 6, tak ze względu na ogólny koszt konstrukcji, jak i ze względu na oszczędne zużycie materiału.
Elementy montażowe są przesyłane z wytwórni na miejsce budowy transportem kolejowym i drogowym, rzadziej wodnym. Wielkość elementu wysyłkowego pod względem transportowym jest ograniczona możliwościami środków transportu, wymiarowo obrysem skrajni ładunkowej i budowlanej na trasie przejazdu, oraz ciężarowo ładownością wagonu lub przyczepy samochodowej (program egzamin ustny).

Szerokość skrajni ładunkowej

W transporcie kolejowym wymiary elementu wysyłkowego są ograniczone skrajnią ładunkową. Szerokość skrajni ładunkowej na torze o minimalnym promieniu łuku równym 180 m zmienia się w zależności od długości ładunku. Wysokość ładunku musi mieścić się w obrysie skrajni ładunkowej, mierząc wysokość do podłogi wagonu.
Do transportu elementów o masie powyżej 20 t stosuje się wagony platformowe z burtami lub kłonicami (opinie o programie).

Wagony specjalne o obniżonej podłodze mają znacznie mniejszą długość platformy ładunkowej i są przeznaczone głównie do transportu zwartych konstrukcji maszyn o znacznej masie. Wagony specjalne muszą być zamawiane ze znacznym wyprzedzeniem w stosunku do przewidywanego okresu transportu konstrukcji.
Elementy o długości powyżej 18 m muszą być transportowane bądź na dwóch wagonach zaopatrzonych w ławy pokrętne, bądź na jednym wagonie z dodatkowymi wagonami ochronnymi. Przez zastosowanie ław pokrętnych zmniejsza się wysokość ładunkowa wagonu (segregator aktów prawnych).

Istnieje możliwość transportu elementów o wymiarach nieznacznie przekraczających skrajnię ładunkową po uprzednim uzgodnieniu z władzami kolejowymi sposobu załadunku i trasy przewozu. W przypadkach wyjątkowych transport może odbywać się specjalnym składem pociągu, ze wstrzymaniem ruchu na sąsiednich torach, z przejazdem ze zmniejszoną szybkością i innymi ograniczeniami. Ze względu na trudności związane z transportem specjalnym, zarówno kolejowym jak i drogowym, należy z niego korzystać tylko w przypadkach wyjątkowych. Koszt transportu specjalnego jest wielokrotnie wyższy od kosztu transportu normalnego i dochodzi do 10% ceny wyrobów w konstrukcji stalowej.

Istnieje wiele dodatkowych opłat za niewykorzystanie nośności wagonu przy transporcie lekkich przestrzennych konstrukcji (promocja 3 w 1). W przypadku przewożenia konstrukcji o niesymetrycznym rozmieszczeniu masy, dla wyrównania nacisku na koło wagonu stosuje się dodatkowe balasty, które podwyższają koszt transportu.