Bierny odpór

W przypadku parcia biernego odpór wyznaczony metodą dobierania klina odłamu z założeniem płaskich powierzchni poślizgu znacznie przewyższa właściwą wartość odporu, czyli innymi słowy, parcie bierne określone metodą kolejnych prób z założeniem krzywych powierzchni zniszczenia jest mniejsze niż wyznaczone przy założeniu powierzchni płaskich (program uprawnienia budowlane na komputer). Różnice te są tym większe, im większe jest tarcie na powierzchni ściany. Dokładne opisy wykonywania obliczeń w doborze klinów odłamu ograniczonych powierzchniami krzywymi znajduje się w pracach Terzaghiego (1943) i Terzaghiego-Pecka (1967). Współczynnik naprężeń biernych obficzonych w ten sposób, przy czym do wyznaczenia tych współczynników można użyć jako wersji metody Sokolovskiego (1965). Obie metody w zasadzie dają takie same wyniki. Parcie wyznaczone przy użyciu współczynników jest nachylone do poziomu pod kątem odpowiadającym tarciu o powierzchnię ściany (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Teoretyczne rozważania dotyczące parcia biernego z uwzględnieniem tarcia o powierzchnię ściany nie są poparte tak bogatymi danymi doświadczalnymi, jak rozważania dotyczące parcia czynnego, dlatego też nie można ich stosować z takim samym zaufaniem. Tschebotarioff (1951) opublikował wyniki badań przeprowadzonych w dużej skali, poświęconych temu zagadnieniu (uprawnienia budowlane).

Na ogół dodanie obciążenia naziomu zmienia do pewnego stopnia linię poślizgu otrzymaną w metodzie Sokołoyskiego lub w metodzie doboru klina odłamu wzdłuż krzywych powierzchni zniszczenia. Zatem równań i nie można zastosować bezpośrednio, jeśli istnieją proste warunki geostatyczne, tzn. że parcie powinno być wyznaczone oddzielnie dla każdej kombinacji q_s i y (program egzamin ustny). Jednakże w ramach dokładności wymaganej w obliczeniach inżynierskich (nie mając żadnych danych o rozwiązaniu dokładnym) można stosować równania, wprowadzając wartości współczynników K_a lub K_p obliczone dla naziomu nieobciążonego.

Parcie czynne

W poprzednich punktach podaliśmy metody, które można zastosować do projektowania ścian oporowych. Dążyliśmy tam, co jest najważniejsze, do przedstawienia metodyki postępowania prowadzącej do rozwiązania bardziej skomplikowanych przypadków parcia gruntów. W zasadzie parcie czynne zasypki jednorodnej można wyznaczyć z dostateczną dokładnością za pomocą równania. Dla stosunkowo prostych warunków brzegowych wartości współczynnika K_a można znaleźć w tablicach, odczytać z wykresów lub wyznaczyć ze wzorów, tak że zazwyczaj nie jest potrzebne stosowanie metody kolejnych prób dobierania klina odłamu (opinie o programie).

Pochyłą ścianę oporową z naziomem pochyłym. Dla takiego przypadku wzór wyznacza parcie czynne z uwzględnieniem tarcia na powierzchni ściany. Parcie czynne wyliczono za pomocą współczynnika K_a wyznaczonego z wykresu dla danych wartości. Oczywiście przy postępowaniu tego rodzaju zakłada się, że płaszczyzna zniszczenia w całości przechodzi przez zasypkę, a nie przez piasek rodzimy. Ze względów rachunkowych celowe jest rozłożenie parcia na dwie składowe: poziomą i pionową (segregator aktów prawnych). Oblicza się ciężar ściany dzieląc jej przekrój na dwie proste figury, co ułatwia rachunek.

Następnie wyznacza się reakcję podłoża N oraz położenie jej linii działania. Jeśli otrzymana wartość x jest mniejsza od 0, to oczywiście ściana jest niestateczna. To oznaczałoby, że moment wywracający od parcia czynnego przewyższa moment utrzymujący od ciężaru ściany(promocja 3 w 1). Ażeby zapobiec takiej możliwości, inżynierowie używają różnych metod projektowania. Jeden ze sposobów, który również wpływa na ograniczenie maksymalnego nacisku jednostkowego na grunt (co będzie omówione później), polega na tym, że dąży się, aby siła N znajdowała się w rdzeniu przekroju podstawy ściany (środkowa jedna trzecia część podstawy).