Blachy oporowe

W torach suwnic, które dają naciski kół przekraczające 15 T, układa się szyny na ciągłych blachach oporowych. Według wzorcowego rozwiązania blachy oporowe są ułożone na ciągłym pasie folii plastyfikowanej PCW grubości 2,4 mm 3>. Wymieniona warstwa masy plastycznej musi być układana na równą i dokładnie oczyszczoną górną powierzchnię belki podsuwnicowej, aby nie doznała uszkodzeń. Również występy powierzchni (np. w miejscach spoin) blach oporowych należy dokładnie zeszlifować, aby zapewnić równomierny docisk szyny do blach, a także blach do betonu (program uprawnienia budowlane na komputer).

Blachy oporowe (poza przęsłem środkowym belki, w którym znajduje się punkt stały szyny) mają długość o 2 cm mniejszą niż wynosi osiowy rozstaw podpór poszczególnych belek i zachodzą ok. 70 cm na belkę sąsiednią. W tych miejscach wypadają więc styki blach, mające szczelinę szerokości 20 mm, a łączenie blach jest wykonane na pióro i wpust, aby uniknąć poprzecznego przesunięcia ich końców.
Nad nieprzesuwnymi podporami belek płyty oporowe są unieruchomione zarówno w kierunku poprzecznym jak i podłużnym, aby mogły przekazać na belki siły od temperatury oraz siły poziome od suwnicy, prostopadłe i równoległe do jej toru (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Przy podporach belek rozstaw śrub kotwiących zmniejsza się do 25 cm, w celu zapobieżenia odrywaniu blach oporowych w miejscach słabszego ich oparcia na belkach.
Z mocowaniem szyn do belek wiążą się prace spawalnicze, które należy wykonywać ostrożnie, aby nie uszkodzić podkładek sprężystych z masy plastycznej i ewentualnie z gumy, ułożonej pod stopką szyny na blachach oporowych.

Pozostawienie luzów ok. 0,3-0,5 mm między płytkami ekscentrycznymi jak również między łapkami zaciskowymi a szyną, umożliwia tej ostatniej swobodę podłużnego przesuwu, spowodowanego zmianami temperatury.
Warunki układania i odbioru szyn. Dopuszczalne odchyłki wymiarów przekrojów poprzecznych szyn dźwigowych oraz ich dopuszczalna strzałka skrzywienia (< l%o) muszą odpowiadać wymaganiom normy (uprawnienia budowlane).

Szyny dźwigowe

Szyny dźwigowe, o ruchomym zamocowaniu do podłoża, należy zespawać w jedną całość techniką zgrzewania, aby uzyskać spokojniejszą jazdę suwnicy po szynach, przy czym ogólna długość szyny połączonej w jedną nitkę nie powinna przekraczać 200 m.
Gdy szyny są ułożone na pojedynczych podkładkach stalowych, to miejsca łączonych styków szyn należy ustalać nad podkładkami. W przypadku układania szyn na ciągłych blachach oporowych, miejsca łączenia szyn trzeba odsunąć o co najmniej 1 m od końców belek podsuwnicowych. Poza tym miejsca łączenia szyn nie mogą się znajdować nad stykami blach oporowych (program egzamin ustny).

Szyny ciągłe, układane na pojedynczych podkładkach stalowych, w połowie długości należy przyspawać do trzech obok siebie leżących podkładek. Analogicznie, przy ułożeniu szyny na ciągłych blachach ślizgowych przyspawa się ją w połowie długości do blachy oporowej, wytwarzając tzw. punkt stały (opinie o programie).
Dzięki temu wydłużenie termiczne szyn będzie się odbywało w dwóch kierunkach od uzyskanych w ten sposób punktów stałych, które poza tym przejmą i przekażą podłużne siły od hamowania na znajdujące się pod blachami belki podsuwnicowe. Wobec tego belki te również wymagają odpowiedniego przymocowania do podpierających je słupów, które należycie usztywnione (np. murem wypełniającym lub skratowaniem) muszą bezpiecznie przenieść oddziaływanie sił podłużnych toru podsuwnicowego (segregator aktów prawnych).

Przy nieruchomym zamocowaniu szyn do belek podsuwnicowych zwykle wykonuje się styki szyn ukośnie przecięte w planie, przy czym długość ścięcia szyny nie powinna być mniejsza od dwukrotnej szerokości jej główki. Potrzebny odstęp szyn w złączu oblicza się uwzględniając rozszerzalność termiczną szyny, co np. przy różnicach temperatur ± 35°C wyniesie Al = 0,000012 • 35 • i (cm) =  0,00042 l (cm). Dla odcinków szyn o długościach i = 12 m potrzebny odstęp szyn wyniesie więc 0,5 cm (promocja 3 w 1).