Budynki monolityczne uprawnienia budowlane

Budynki monolityczne mają poprzeczny układ ścian nośnych. Realizowane są w deskowaniach przestawnych, tunelowych lub ślizgowych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Deskowania przestawne stosuje się przeważnie przy wznoszeniu piwnic, znacznie rzadziej natomiast przy wykonywaniu całych budynków. Również deskowania ślizgowe nie były dotychczas w szerszym zakresie stosowane (w budownictwie mieszkaniowym).

zależności od liczby kondygnacji i wielkości obciążeń grubość ścian, budynków monolitycznych waha się w granicach 15-25 cm.

budynków w kierunku podłużnym są wewnętrzne,, podłużne ściany wykonywane również w sposób monolityczny.
W Warszawie zastosowano deskowanie tunelowe typu Stolica do realizacji szeregu budynków mieszkalnych, przeważnie o wysokości 16 kondygnacji.
Ściany grubości 15 cm w zależności od występujących obciążeń na poszczególnych kondygnacjach były betonowe lub żelbetowe.

Do ocieplenia ścian szczytowych początkowo stosowano bloczki z betonu komórkowego, a w późniejszym okresie styropian (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Ściany zewnętrzne wykonywano z bloczków z betonu komórkowego, a w poszczególnych budynkach stosowano pasmowe elementy podparapetowe.

Segmentowe elementy deskowania tunelowego składają się ze stalowych deskowań ściennych połączonych przegubowo z deskowaniem stropu oraz z jednej konstrukcji wsporczej. Po zestawieniu segmenty tworzą tunel szerokości budynku. W rozsunięciu segmentów wykonuje się w deskowaniach ściany podłużne.
Grubość płyt stropowych wynosiła 13 cm. Zabetonowane ściany i stropy były podgrzewane parą (uprawnienia budowlane).

Nowy system SBM tunelowego budownictwa monolitycznego oparty jest na siatce modularnej 60X60 cm. Przyjęto grubość ścian 15 cm, a płyt stropowych 16 cm. System stalowych deskowań pozwalał na wykonywanie budynków konstrukcji ściennej lub szkieletowej, przy wysokości kondygnacji 2,80 m, 3,30 m, 3,60 m i 4,50 m oraz rozpiętości stropów w osiach podpór od 1,80 m do 7,80 m.
Szereg elementów prefabrykowanych, jak ściany zewnętrzne, płyty dachowe, ścianki poddasza, elementy klatek schodowych itp. przyjęto z systemu W-70 (program egzamin ustny).

Szerokość poszczególnych segmentów deskowań równa jest 0,60 m, 1,20 m 1,80 m, a przy konstrukcjach szkieletowych szerokość deskowań podstawowych wynosi 2,40 m. Elementy deskowań - płyty ścienne i stropu typu skrzynkowego do ogrzewania gorącym powietrzem

Przyczyny uszkodzeń konstrukcji

Zniszczenia lub uszkodzenia konstrukcji mogą być spowodowane różnymi, przyczynami. Do najczęściej spotykanych należy zaliczyć:
- błędy projektu,
- błędy wykonawstwa,
- wpływ różnic temperatur i skurczu betonu,
- przeciążenie konstrukcji,
- użytkowanie konstrukcji niezgodnie z założeniami w projekcie,
- nierównomierne osiadanie lub pęcznienie gruntu pod fundamentami,
- korozję chemiczną lub fizyczną (atmosferyczną), a w niektórych przypadkach biologiczną materiałów wchodzących w skład konstrukcji,
- drgania wywołane ruchem maszyn, ruchem pojazdów itp. (opinie o programie),
- działania nieprzewidziane, takie jak uderzenie pojazdów, żurawi itp., podniesienie się poziomu wody gruntowej lub w zbiorniku naturalnym, działania wojenne (pociski, bomby), pożar budynku lub nagromadzonych w nim materiałów łatwo palnych i inne (segregator aktów prawnych).

Przystępując do ustalenia stanu faktycznego konstrukcji i oceny jego nieprzydatności do dalszego użytkowania, jak też do podania sposobów naprawy konstrukcji, należy na podstawie istniejącej dokumentacji, wyjaśnień użytkowników obiektu w zakresie sposobu i warunków jego eksploatacji ustalić, co było przyczyną pojawienia się uszkodzeń konstrukcji.
Symptomami większości przyczyn uszkodzeń lub zniszczeń konstrukcji (jeśli jest ona żelbetowa, betonowa lub murowa) jest pojawienie się w jej elementach rys i pęknięć. Rys tych nie można traktować jednakowo, ponieważ w niejednakowym stopniu stanowią one o zagrożeniu konstrukcji, a często tylko o jej trwałości lub wyglądzie estetycznym.

Dopiero po ustaleniu przyczyn uszkodzeń można ustalać stopień zagrożenia i sposoby usunięcia tych uszkodzeń lub w inny sposób przywrócenia konstrukcji jej założonej wytrzymałości.

Po ustaleniu przyczyny uszkodzenia należy przeanalizować, czy jest ona możliwa do usunięcia. Jeśli nie, należy przystosować konstrukcję do pracy w trudniejszych, nieprzewidzanych pierwotnie warunkach.

Jeśli na przykład przyczyną zarysowania się konstrukcji było błędne obliczenie, złe wykonanie lub przeciążenie trwałe nie dające się usunąć, to konstrukcję należy wzmocnić (promocja 3 w 1).