Cechy betonu świeżego

Cechy betonu świeżego i stwardniałego zależą w pierwszym rzędzie od ilości i składu zaprawy. Zaprawy musi być tyle, aby beton był pełny, co jest warunkiem dobrej urabialności i należytej wytrzymałości betonu. Skład zaprawy powinien odznaczać się właściwym uziarnieniem oraz dostateczną zawartością spoiwa (program uprawnienia budowlane na komputer). Składnikami wyjściowymi są piasek, pyły i cement oraz woda. Rola pyłów jest dwojaka: w umiarkowanej ilości mogą one polepszyć cechy betonu stwardniałego, w nadmiarze je pogarszają. Jako ziarna pylaste przyjmujemy w dalszym ciągu ziarna 0//0,2 mm.

Zakładając grubość otulenia =5 n, otrzymujemy 0,45-b0,7 1 cementu (sypkiego) na 1 kg pyłów, czyli przy gc = 1,4 kG/1 mamy 0,7-f-l,0 kg cementu na 1 kg pyłów kamiennych. Zatem można mieszać pyły z cementem w proporcjach Wagowych r/c ^ 1,0, a zapewne i nieco wyższej, jak stwierdzono doświadczalnie (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
P. Hallstróm [203] również zaleca stosunek ra/ca «=< 1,0. Stosunek ten jednak zmienia się, jeśli przechodzimy do mieszanki zaprawowej i betonowej, gdzie cement otulać musi nie tylko pyły, ale i piasek lub kamieniwo. Procenty Grafa wg twierdzeń autora są optymalne również o tyle, że dodatek pyłów do cementu poprawia wytrzymałość, dopóki razem nie przekraczają 38 lub 53% ciężaru suchej mieszanki zaprawowej. W tych granicach pyły są bardzo korzystne i ich wpływ na wytrzymałość „efektem pyłowym”, co ma oznaczać poprawienie wytrzymałości tworzywa przez dodatek pyłów (uprawnienia budowlane).

Wartości rp są zapewne za wysokie, szczególnie jeśli chodzi o piasek łamany. Dla ustalenia dostatecznie bezpiecznej reguły praktycznej wskazane będzie je zredukować:
a. dla piasku otoczakowego do p<^ 12,
b. dla piasku łamanego do qpdpf^1,8

Są to granice, powyżej których dodatni efekt pyłowy z pewnością się zatraca i domieszka pyłów staje się szkodliwa. Przy nadmiarze pyłów w zaczynie następuje znaczne zwolnienie tężenia betonu (program egzamin ustny). Ponadto pyły będące same kruszywem wypychają z jednostki objętości betonu kruszywo grubsze i schudzają beton, co pociąga za sobą obniżenie wytrzymałości.

Tłucznie bazaltowe

W praktyce ilość pyłów w kruszywie jest ograniczona normami. Podane w normach granice są z reguły zbyt niskie, o ile chodzi o zwykle, a tym bardziej o chude betony, i na pewno np. płukanie kruszywa do użycia go w chudej mieszance jest często wręcz absurdalne (opinie o programie). Płukanie w tych przypadkach ma tylko zastosowanie w odniesieniu do zanieczyszczeń obcych lub gliniastych. Dotyczy to szczególnie kruszywa otoczakowego, bo kruszywo łamane powinno być raczej zawsze płukane.
Jedynie racjonalne jest uzależnienie dopuszczalnej ilości pyłów od tłustości mieszanki.

G. Rothfuchs jeszcze bardziej słusznie uzależnia dopuszczalną zawartość pyłów ^ 0,2 mm od grubości kruszywa, wyrażonej przez wymiar maksymalnego ziarna D w mm, podając wartości. Zgodnie z wywodami poprzedniego punktu spada tu zawartość dopuszczalna pyłów ze spadkiem jamistości, gdyż w dobrze uziarnionym kruszywie jamistość jest tym mniejsza, im średnio grubsze jest kruszywo. Oczywiście w przypadkach masowych betonów wskazane będzie przekontrolować mieszankę na podane wyżej graniczne wartości (segregator aktów prawnych).

Wł. Kuczyński proponuje użycie kruszyw o zawartości do 9 a nawet 10% pyłów dla betonów niskich i średnich marek, jednak przy spełnieniu pewnych warunków. W badaniach poligonowych uzyskał on dobre rezultaty przy użyciu pospółek kopalnianych oraz tłuczni bazaltowych i melafirowych silnie zapylonych, stosując następujący zabieg. Kruszywo zapylone podawane jest do betoniarki w ilościach wynikających z recepty. Następnie zalewane jest wodą w ilości również wg recepty (promocja 3 w 1).

Mieszanie przez 3-5 minut powoduje spłukiwanie pyłów z powierzchni kamieniwa, po czym dokonuje się zasypu odpowiedniej ilości cementu i odbywa się właściwe mieszanie masy betonowej. Beton marki 140 uzyskany tą drogą nie miał zmniejszonej wytrzymałości w porównaniu do betonu z takiego kruszywa płukanego, natomiast charakteryzował się bardzo wysoką szczelnością.