Cięcie wkładek

Dla konstrukcji żelbetowych stosuje się prawie z reguły wkładki gibkie o przekroju kołowym. Wkładki o średnicy od 6-ciu do 12-tu mm są zwykle w każdej grubości do nabycia. Wkładki grubsze łatwiej nabyć, gdy średnice ich są parzyste. Normalne długości wkładek wynoszą (zależnie od średnicy) 6, 8, 10, 12 i 15 m. Na osobne zamówienie w hucie można mieć wkładki o długości powyżej 20 m (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wkładki za długie przecina się; wkładki za krótkie muszą być przedłużane. Cięcie wkładek odbywać się może ręcznie lub maszynowo. Do cięcia ręcznego wkładek cieńszych mogą być z korzyścią użyte mechanizmy. Wkładki, o znacznych grubościach, wymagają maszyn o silnych szczękach tnących. Typ nowoczesnej maszyny, tnącej wkładki do średnicy 60 mm (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W czasie roboty maszyna jest w ciągłym ruchu, a nożyce ustawicznie się otwierają i zamykają. Dlatego też dobrze jest przygotować od razu większą ilość wkładek, które można oprzeć na osobnym wałku, będącym częścią składową maszyny. Wydajność maszyny jest tego rodzaju, że wkładki, pocięte przez grupę robotników w ciągu dwóch godzin, wystarczą dla robotników, zajętych wyginaniem przy pomocy maszyny, na sześć godzin (uprawnienia budowlane).

Przedłużanie wkładek odbywać się może w trojaki sposób:

1) przez założenie na stosowną długość wkładek zetkniętych, zakończonych hakami;

2) przez połączenie za pomocą klucza na gwint, podobnie jak ścięgna dachów łukowych;

3) przez spawanie za pomocą prądu elektrycznego.

Najstosowniejszym miejscem na wykonywanie styków i przedłużeń są partie wkładek ukośnych (program egzamin ustny).

Przedłużanie wkładek

Przedłużanie wkładek przez wzajemne założenie na pewną długość jest, w normalnych przypadkach, zupełnie wystarczające, a zawsze najprostsze. Przedłużanie przy pomocy klucza na gwint daje połączenie bardzo silne, lecz kosztowniejsze od poprzedniego. Przedłużanie przy pomocy spawania prądem elektrycznym wymaga stosownych maszyn. Odbywa się jednak bardzo szybko, a przy przeciętnej dokładności osiągnąć można zupełne bezpieczeństwo (opinie o programie).

Wyginanie wkładek odbywa się ręcznie lub maszynowo. Wyginanie ręczne, stosowne dla budowli niewielkich lub dla budowli większych, wykonywanych rzadko, wymaga ustawienia stołu z wbitymi trzpieniami żelaznymi, ustalonymi w odstępach, podanych rysunkiem wykonawczym wkładek. Dokoła tych trzpieni wygina się wkładki kluczem do gięcia lub dźwignią. Gięcie maszynowe polega na tej samej zasadzie, co gięcie ręczne na stołach z tą różnicą, że prymitywne trzpienie, wbijane w stoły, zastąpione są odpowiednim trzpieniem mechanizmu; wkładki, nawet o średnicy 50 mm, gięte są przy tym na zimno (segregator aktów prawnych).

Wkładki gnie się z reguły na placu budowy. Można jednak, w niektórych przypadkach, dostarczać na plac budowy wkładki pogięte i uporządkowane. Wkładki zardzewiałe do tego stopnia, że rdza tworzy łuskę odpadającą, muszą być, przed zestawieniem szkieletu żelaznego, stosownie czyszczone. Bardzo dokładnie czyści wkładki zardzewiałe ostry prąd piasku pod ciśnieniem. Robotnicy pracują przy tym w maskach na twarzy i w rękawicach, aby nie ulec poranieniu ziarnami piasku, odbijającymi się od wkładek (promocja 3 w 1). Wkładki, czyszczone prądem piasku, są zupełnie czyste, powinny być jednak jak najprędzej ułożone i obetonowane, gdyż bardzo szybko powtórnie rdzewieją. Wkładki pogięte należy ponumerować i uporządkować. Typy wkładek, występujące w większych ilościach, układa się w jednym miejscu, a obok umieszcza się tabliczkę drewnianą z oznaczeniem. Wkładki elementów konstrukcyjnych, o znacznych wymiarach, występujące osobno, oznacza się w ten sposób, że do każdej wkładki przywiązuje się (najlepiej na hakach) tabliczkę ze stosownym napisem i liczbą.