Dach wspornikowy

Dachy wspornikowe stosuje się jako nadwieszone wiaty peronowe, nad trybunami itd. Wiaty peronowej z powłoką długą, która często jest stosowana w tego rodzaju konstrukcjach w przypadkach, gdy wymagany jest znaczny wysięg nadwie’szonego dachu, jak np. w trybunach, lepiej jest stosować powłoki krótkie (bez ścian podłużnych). W takim przypadku jako przepony stosuje się ciężkie belki wspornikowe dające się zakotwić w budynkach stojących z tyłu (program uprawnienia budowlane na komputer).

Dach wspornikowy o symetrycznej powłoce długiej, której tworzące są prostopadłe do elewacji. W podobny sposób powłoki o przekroju falistym mogą być z powodzeniem stosowane do przekryć trybun. Grubość właściwej powłoki powinna być jak najmniejsza, gdyż dla tego rodzaju konstrukcji dachowych ciężar własny ma decydujące znaczenie (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Ponieważ siły wewnętrzne w powłokach krótkich są stosunkowo niewielkie, to przekrój zbrojenia jest mały w porównaniu z rozpiętością powłoki. Z drugiej strony nie opłaca się stosować grubości mniejszej niż 6 cm, gdyż zbyt wiele trudności wynika wówczas przy wykonawstwie (uprawnienia budowlane). Dla powłok o długości ok. 10 m i szerokości do 50 m najczęściej stosuje się grubość powłoki 8 cm. W konstrukcjach o większych rozpiętościach niebezpieczeństwo wyboczenia może spowodować konieczność pogrubienia powłoki, lub też zastosowania usztywniających żeber poprzecznych. Jednak trzeba podkreślić, że jak dotychczas niebezpieczeństwo wyboczenia dla powłok krótkich było znacznie przeceniane. Dla ustalenia liczby i wymiarów żeber usztywniających służy. Żebra podłużne gorzej pracują niż poprzeczne (program egzamin ustny). (Żebra podłużne w konstrukcji były przewidziane ze względu na parcie wiatru na wrota). Często grubość powłoki zwiększa się nieco w sąsiedztwie belek brzegowych (zwłaszcza przy wezgłowiach), ze względu na większe naprężenia oraz na konieczność uzyskania dostatecznego miejsca dla umieszczenia zbrojenia na ścinanie.

Grubość powłok długich

Grubość powłok długich w przypadku niedużych rozpiętości może wynosić 6 cm, gdyż na ogół wystarcza zbrojenie w dwóch warstwach. W Niemczech jednak powszechnie stosowano zbrojenie w 4 lub 5 warstwach dla powłok o grubości 6 - 7 cm (opinie o programie). W konstrukcji tego rodzaju układanie zbrojenia natrafia na poważne trudności, szczególnie, że jedna warstwa zbrojenia musi być ułożona dokładnie wg trajektorii naprężeń rozciągających. Prostszy układ zbrojenia, który jeśli chodzi o względy wytrzymałościowe może być jednakowo dobry, otrzymuje się przez ułożenie na całej powłoce jednej warstwy prętów podłużnych (np. pręty 0 8 mm na 1 m), jednej warstwy prętów obwodowych wg krzywizny powłoki dla przejęcia momentów zginających, wreszcie w czterech narożach prętów nachylonych pod kątem 45^c dla przejęcia rozciągających naprężeń ukośnych (segregator aktów prawnych). W powłokach ciągłych trzeba zastosować dodatkowo zbrojenie podłużne w warstwie górnej nad pośrednimi podporami.

Jeśli znaczna część powłoki jest zbrojona trzema warstwami wkładek, mrówczas grubość powłoki ze względów konstrukcyjnych nie powinna być mniejsza niż 8 cm. Często w pobliżu wezgłowi, gdzie zgodnie z teorią sprężystości występują największe momenty zginające, zwiększa się grubość powłoki. Także w pobliżu przepon naprężenia ścinające mogą wymagać zwiększenia grubości.

W konstrukcjach o znacznych długościach występuje niebezpieczeństwo wyboczenia (promocja 3 w 1). Można przeciwdziałać wyboczeniu za pomocą żeber; trzeba je wtedy dawać w niedużych odstępach i w obu kierunkach. Lepiej więc jest pogrubić samą powłokę. Wobec tego jednak, że zwiększenie grubości powłoki oznacza zwiększenie obciążenia, wykonywanie powłok zbyt długich (ok. 70 m) staje się niepraktyczne, a nawet powłoki o długościach przekraczających 40 m uważane są za konstrukcje trudne.