Demontaż elementów ściennych

Demontaż elementów ściennych wewnętrznych można przeprowadzić po uprzednim rozkuciu połączeń pionowych. Podczas wykonywania tych prac elementy muszą być odpowiednio zabezpieczone rozporami. W budownictwie wielkoblokowym zagadnienie to nie powinno natrafić na większe trudności. Połączenia płyt o stosunkowo małym przekroju zalewane są zaprawą w nikłym stopniu monolityzującą sąsiednie elementy. Wyjątek w tym przypadku stanowić będą elementy silnie obciążone, w których pionowe otwory wykorzystano dla wzmocnienia konstrukcji zalewając je betonem lub wykonując w nich trzpienie żelbetowe. W tych przypadkach należy liczyć się z koniecznością nawet całkowitego rozkucia elementu w miejscu wbudowania (program uprawnienia budowlane na komputer).

W elementach wielkopłytowych złącza konstrukcyjne są złączami żelbetowymi o stosunkowo dużych przekrojach. Rozkucie tych złączy powodować będzie poważne trudności. W przypadku złączy zbrojonych prętami pionowymi może okazać się prostsze rozkucie elementów z dwóch stron złącza. Po zdemontowaniu elementów samo złącze zostanie dodatkowo wyburzone (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Metoda powyższa może okazać się szczególnie skuteczna przy demontażu ścian zmonolityzowanych w złączach krzyżowych i kątowych. Przy opracowaniu projektu demontażu ścian należy przewidzieć taką kolejność, aby skrajne elementy łączące się ze ścianą zewnętrzną demontować po demontażu ściany zewnętrznej. W przeciwnym przypadku usztywnienie ściany zewnętrznej na czas rozbiórki mogłoby napotkać poważne trudności (uprawnienia budowlane).

Przy rozbiórkach prefabrykowanych ścian zewnętrznych postępować będziemy podobnie jak przy ścianach wewnętrznych. Stopień trudności jednak może okazać się większy, szczególnie przy demontażu płyt ścian podłużnych. Płyty ścian osłonowych osłabiane są poważnie otworami. W przypadku rozkuwania węzłów mogą zostać uszkodzone skrajne filarki w stopniu uniemożliwiającym demontaż elementu w całości (program egzamin ustny).

Ukształtowanie płaszczyzn ościeży

Po zdemontowaniu ściany zewnętrznej należy dopiero przystąpić do demontażu skrajnych elementów ścian wewnętrznych. Ukształtowanie płaszczyzn ościeży otworów okiennych w budownictwie uprzemysłowionym, pod względem materiałowym i oprofilowania, ma więcej rozwiązań niż w budownictwie tradycyjnym (opinie o programie).

Nie wszystkie jednak rozwiązania zapewniały odpowiednie warunki do właściwego wbudowania stolarki. Węgarki natomiast obejmują wszystkie warianty: począwszy od wykonania węgarków na czterostronnym obwodzie otworów, aż do ościeży bezwęgarkowych. To samo dotyczy położenia węgarka w grubości ściany, jego wysięgu, nachylenia płaszczyny itp. Różnorodne są też wykończenia fakturowe ościeży zewnętrznych, przy czym w większości przypadków charakteryzują się one małą grubością zarówno w gotowych prefabrykatach, jak i nakładanych później wyprawach, takich jak zaprawy cementowe, betony elewacyjne, płynna tapeta, zaprawy plastyczne cienkopowłokowe, malowanie farbą Polinit itp. W niektórych przypadkach jest to tylko zatarcie płaszczyzny ościeża lub styku prefabrykatu z ościeżnicą okienną (segregator aktów prawnych).

Przy rozpatrywaniu problemów związanych z wbudowywaniem stolarki okiennej i balkonowej w budynkach z prefabrykatów wielkowymiarowych wyłaniają się dwa zasadnicze pytania:

1. czy wstępują typowe objawy przecieków przez styki stolarki z prefabrykatem dla każdej wybranej technologii?
2. czy konstrukcja i kształt prefabrykatu mają wpływ na przecieki wokół stolarki?

Na oba powyższe pytania odpowiedź będzie twierdząca. Uzasadnienie tego stwierdzenia znajdziemy w dotychczas zebranych materiałach związanych z inwentaryzacją występujących w budynkach przecieków (promocja 3 w 1).

Na przykładzie technologii UW-2-J, a konkretnie na prefabrykatach ścian szczytowych i podłużnych wykonanych z keramzytobetonu, można udowodnić powyższe stwierdzenia. Przykład ten nie został wybrany przypadkowo. Wdrożenie prefabrykatów keramzytobetonowych poprzedzał już dość długi okres stosowania różnego typu prefabrykatów wielkowymiarowych, sądzić więc należy, że okres ten był wystarczający dla zaprojektowania i wykonania prefabrykatów nie posiadających żadnych mankamentów.