Deskowania belek i żeber

Dla elementów żelbetowych nie podlegających naparzaniu używano normalnych deskowań drewnianych.
Deskowania belek i żeber oraz łupiny obite były blachą grub. 0,5-1,0 mm.

Elementy rusztowania, jak rury, stopki, złącza, widełki itp., zastosowano typowe (program uprawnienia budowlane na komputer).
Zasady montażu, niwelacji, opuszczania, przesuwania rusztowań są dla tego typu rusztowań analogiczne jak przy rusztowaniach opisanych uprzednio.
Ze względu na termin budowę hali wykonywano na dwóch rusztowaniach przesuwnych, rozchodzących się od środka hali w kierunku ku ich szczytom.
Na deskowaniu posmarowanym cienko za pomocą szmat ropą naftową układane były siatki zbrojenia o powierzchni ok. 30 m-. Podawanie zblokowanego zbrojenia do belek odbywało się za pomocą żurawia, podgrzewana masa betonowa była dostarczana żurawiem w pojemnikach bezpośrednio do form deskowania (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Po zabetonowaniu układano na betonie rury perforowane służące do naparzania. Na rurach położono drewniany ruszt, który nakryto brezentem, a na nim z kolei ułożono tarcze drewniane obite papą. Tarcze przykryto dodatkowo drugą warstwą brezentu. Układ przykrycia tworzył w ten sposób formę cieplaka.
W podobny sposób ocieplano konstrukcję łupiny z boku oraz od spodu.

Para dostarczana była przez dwa parowozy. Średnią temperaturę naparzania betonu przyjęto 70°C, a okres jego trwania: podgrzewanie - około 6 godz., właściwe naparzanie - 12 godz., studzenie - 12 godz. Dawało to łączny czas cyklu naparzania ok. 30 godz.

Bilans cieplny

Bilans cieplny dla jednego przęsła łupiny wyniósł 1 200 000 kcal/h, co odpowiadało wydajności jednego parowozu o powierzchni ogrzewalnej kotła 120 mi 2.
Okazało się jednak, że straty cieplne przy tego rodzaju cieplaku są tak duże. Na słupy i zastrzały oraz stężenia poziome itp. stosuje się okrąglaki o średnicy 15 cm, zaś na podłużnice, poprzecznice, kleszcze i tężniki stosuje się połowizny (uprawnienia budowlane).

Na elementy podwalin opierające się na wózkach oraz belek oczepów w poziomie ściągów stosowane są zazwyczaj krawędziaki 14×14 cm.
Na pomosty, krążyny, kleszcze, stężenia i podłużnice używa się deski grubości 3,8 cm, a na deskowania sklepień - deski grubości 2,2 cm.
Drewno używane do budowy rusztowań powinno być nasycone środkami przeciwgnilnymi, zaś łączniki - powlekane lakierem asfaltowym (program egzamin ustny).
Przy montażu rusztowań używane są śruby M 18, klamry 0 18, oraz gwoździe 55/150.
Całość rusztowania ustawiana jest na 10-16 wózkach kolejki wąskotorowej o prześwicie torów 600 mm.

Na wózkach montuje się podwaliny stężające wózki, a na nich słupy i zastrzały, stężając je na śruby z podłużnicami, po- przecznicami i stężeniami ukośnymi. Ramy poprzeczne można również wykonać na ziemi i ustawić je w pionie za pomocą żurawia (opinie o programie).
Na zmontowanym szkielecie układa się oczepy, a na nich belki, do których z kolei przymocowywany jest pomost roboczy. Na pomoście roboczym ponad belkami pomostu ustawiane są klocki, a na nich podwaliny górnego rusztowania słupowego, stężonego górą (segregator aktów prawnych).
Na oczepach górnego rusztowania montowane są krążyny oraz samo deskowanie przekrycia lub pasów złącz prefabrykowanego przekrycia.

W paśmie klocków nad pomostem ustawione są kliny, za pomocą których podnosi się lub opuszcza górną część rusztowania. Kliny wykorzystywane są przy przesuwaniu rusztowania.
Przesuwanie rusztowań wykonywane jest przy użyciu wciągarek kozłowych ustawianych na osi torów. Omijanie ściągów przy przesuwaniu rusztowania odbywa się przez przekładanie klinów według schematu.

Kliny znajdujące się w położeniu I - po przesunięciu rusztowania na odległość nieco mniejszą od odległości między ściągami - przechodzą w położenie II. Po zatrzymaniu rusztowania zakłada się nowe kliny w położenie III przed ściągami, kliny zaś znajdujące się w położeniu II usuwa się (promocja 3 w 1).