Długie konstrukcje podziemne

Długie konstrukcje podziemne, jak rurociągi i kable, są narażone na agresywne oddziaływanie gruntu, a bardzo często również na korozję elektrolityczną powodowaną prądami błądzącymi. Z tego względu zarówno rurociągi, jak i kable powinny być zabezpieczone odpowiednio dobranymi powłokami ochronnymi. Mogą to być powłoki malarskie, emalie oparte na smołach węglowych i asfaltach itp. (program uprawnienia budowlane na komputer).

Na obszarach o większym zagrożeniu korozyjnym wskutek oddziaływania gleby, w strefach działania prądów błądzących oraz dla szczególnie ważnych rurociągów (np. paliwowych) i kabli powinna być ponadto zastosowana ochrona katodowa. Jej skuteczność w dużym stopniu zależy od jakości powłok ochronnych. Przy dobrych powłokach ochronę katodową osiąga się przy gęstości prądu ochrony poniżej 0,5 mA/m². Po długotrwałej polaryzacji katodowej i wytworzeniu się osadów wapniowo-magnezowych na chronionej powierzchni gęstość prądu ochrony można obniżyć (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Ochronę długich rurociągów realizuje się najczęściej za pomocą stacji katodowych z zewnętrznym źródłem prądu, a w pobliżu linii trakcji elektrycznej (tramwaje, koleje, transport przemysłowy) za pomocą drenażu elektrycznego. Dla ochrony krótkich odcinków rurociągów względnie dla ochrony zbiorników podziemnych stosowane są anody galwaniczne magnezowe lub cynkowe, instalowane pojedynczo lub grupowo, zależnie od potrzeb i warunków lokalnych. Stosowanie ochrony za pomocą anod galwanicznych może być uzasadnione technicznie również w rejonach pozbawionych dostępu do źródła prądu (sieci energetycznej) (uprawnienia budowlane).

Ochrona katodowa sieci rurociągów i kabli na obszarach miejskich powinna być skoordynowana, najlepsze wyniki osiąga się przy tzw. ochronie wspólnej wszystkich urządzeń podziemnych, nie ma bowiem wtedy obawy o ujemne oddziaływanie systemu ochrony katodowej jednego urządzenia na inne, sąsiednie konstrukcje nie chronione (program egzamin ustny).

Metal korodowany

Różnego rodzaju instalacje sanitarne, zwłaszcza w budynkach mieszkalnych i użyteczności publicznej oraz w zakładach przemysłowych, narażone są na intensywną korozję, wywołaną przede wszystkim wodą przepływającą przez te instalacje. W znacznym stopniu jest to więc korozja wewnętrzna, przebiegająca na wewnętrznych ściankach zbiorników, rur i innych instalacji (opinie o programie).

Metalem korodowanym w tych instalacjach jest żelazo, a właściwie stal, rzadziej zaś miedź i jej stopy. Wyroby stalowe są najczęściej chronione przed korozją za pomocą powłok cynkowych, rzadziej za pomocą innych powłok, np. lakierniczych lub z tworzyw sztucznych. Zbiorniki natomiast bardzo często pokrywa się lakierami i emaliami.

W praktyce stwierdzono coraz bardziej zwiększającą się liczbę uszkodzeń korozyjnych instalacji gorącej wody użytkowej i te właśnie instalacje stanowią największy problem dla ochrony przeciwkorozyjnej. Bardzo szybka korozja wymienników ciepła i przewodów przesyłowych jest na ogół tłumaczona [2] zmianą jakości miejskiej wody do picia, nieodpowiednim stosowaniem różnych metali (połączonych ze sobą w środowisku elektrolitycznym), np. żelaza zwykłego i ocynkowanego, często też miedzi lub jej stopów, oraz stałym zwiększaniem temperatury wody użytkowej (segregator aktów prawnych).

Nawet uzdatniona i odpowiadająca wymaganiom sanitarnym woda do picia odznacza się dużą zawartością soli, a chlorowanie i ozonowanie wody jest prawdopodobnie również istotnym czynnikiem zwiększającym jej korozyjną agresywność. Przy obecności elementów miedzianych (lub jej stopów) zwiększona korozja stali wynika stąd, że miedź rozpuszcza się w mniejszym lub większym stopniu w każdej wodzie, rozpuszczone cząstki miedzi przy małych prędkościach wody osadzają się na rurach ocynkowanych lub czarnych, w wyniku czego powstają lokalne ogniwa galwaniczne wywołujące intensywną korozję miejscową o charakterze wżerowym (promocja 3 w 1).