Dokładność wskazań klucza

Dokładność wskazań klucza dynamometrycznego powinna być codziennie kontrolowana za pomocą dynamometru lub w sposób uproszczony podany w pracy. Klucze wykazujące odchylenia ponad ±5% nie powinny być dopuszczane do użytkowania. Mimo kontroli kluczy nie można uniknąć znacznego rozrzutu wartości siły sprężenia (program uprawnienia budowlane na komputer).
Stosując sprężanie metodą kąta obrotu nakrętki uzyskuje się na ogół większe wartości sił w śrubach niż przy dokręcaniu kluczem dynamometrycznym. Wielkość kąta obrotu nakrętki zależy od długości zaciskowej śruby i wymaganej siły sprężenia.

Przed sprężaniem należy sprawdzić dokładność przylegania powierzchni łączonych części. Spośród różnych sposobów sprężania metodą kąta obrotu nakrętki stosowane jest najczęściej:
dokręcanie nakrętek o kąt 60°, po wstępnym dokręceniu wszystkich śrub momentem 0,4MS [16],
dokręcanie nakrętek o kąt 180°-270°, po wstępnym dokręceniu wszystkich śrub momentem 0,1 A^. [84],
dokręcanie nakrętek o kąt 95°-180°, po wstępnym dokręceniu wszystkich śrub kluczem zwykłym „siłą ramienia” (ok. 0,4 kN),
dokręcanie nakrętek o kąt cp = 90°+/z+d (gdzie: z - długość zaciskowa, d - średnica śruby w mm), po wstępnym dokręceniu śrub pneumatycznym kluczem udarowym (do pierwszego oporu). Wstępne dokręcanie śrub powinno zapewnić ścisłe przyleganie powierzchni styku (szczeliny są niedopuszczalne) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Orientacyjne wartości kąta obrotu nakrętek dla trzech pierwszych sposobów.
Dokładność dokręcania kluczem udarowym powinna być codziennie kontrolowana przez pomiar kąta obrotu nakrętki uprzednio wstępnie dokręconej ręcznie. Odkręcanie i powtórne dokręcanie nakrętki metodą kąta obrotu jest niedozwolone z powodu narastania wydłużeń śruby aż do jej zerwania (uprawnienia budowlane).

Powierzchnie przylegania elementów

Zależność istniejąca pomiędzy kątem obrotu nakrętki a wielkością siły w śrubie jest jednakowa dla śrub klas 8.8 i 10.9, aż do osiągnięcia granicy sprężystości.
Zdolność do odkształcania śruby przy jej rozciąganiu przez dokręcanie nakrętki rośnie w miarę wzrostu długości części gwintowanej między nakrętką i łbem. Śruby z długim gwintem są więc mniej narażone na zerwanie podczas sprężania. Właściwość ta jest szczególnie istotna w przypadku obciążenia połączenia w kierunku równoległym do osi śrub (w połączeniach doczołowych) ze względu na możliwość wydłużania się trzpienia po sprężeniu (program egzamin ustny).

Niebezpieczeństwo zerwania śrub z gwintem krótkim, podczas dokręcania metodą kąta obrotu nakrętki, może występować przy długości zaciskowej I. < 100 mm.
Sprężanie metodą kąta obrotu nakrętki daje dość znaczny rozrzut wartości sił w śrubach, głównie z powodu niedokładnego przylegania łączonych elementów. Dokręcanie śrub sąsiednich wywołuje bardzo często w takich przypadkach zmianę wartości siły w śrubie dokręconej uprzednio (opinie o programie). Zawodzą tu również podkładki specjalne. Najlepsze wyniki można wówczas uzyskać, dokręcając śruby dwu lub więcej krotnie kluczem dynamometrycznym.

Sytuacja taka może zaistnieć raczej w połączeniach zwykłych lub doczołowych niż w połączeniach ciernych, w których dobre przyleganie powierzchni warunkuje nośność połączenia (segregator aktów prawnych).
Powierzchnie przylegania elementów w połączeniach ciernych powinny być przed montażem właściwie przygotowane w celu zapewnienia zaprojektowanej wartości współczynnika tarcia. W tym celu należy powierzchnie odtłuścić, mechanicznie wyrównać nierówności oraz usunąć zgorzelinę walcowniczą, zanieczyszczenia mechaniczne, rdzę i powłoki malarskie.
Do oczyszczenia chemicznego powierzchni ciernych ze smarów, olejów itp.

zaleca się stosować rozpuszczalniki, takie jak tri i benzyna ekstrakcyjna. Powłoki malarskie należy usuwać za pomocą roztworów ługów, jak np. wodorotlenek sodu lub potasu o stężeniu 10-30%. Chemiczne oczyszczenie powierzchni powinno być zawsze przeprowadzone przed mechanicznym usuwaniem zanieczyszczeń (promocja 3 w 1).